Archives for posts with tag: σκέψεις

Ελεύθερος από άσχημες σκέψεις έστω και για λίγο, αφήνομαι σε τούτη την μικρή μαγική στιγμή. Η νύχτα φίλος μου και δάσκαλος σοφός, μου θυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η γαλήνη του μυαλού. Ανάσα αργή, σχεδόν δεν ακούγομαι, υποκρίνομαι ότι είμαι άδειος, ένας λευκός καμβάς με άπειρες πιθανές απεικονίσεις πολύχρωμες και μη. Αόριστες μα και τόσο ουσιώδεις, ατέρμονες αλλά με σκοπό, μια ιστορία με αρχή και τέλος.

Νιώθω έτοιμος να περάσω σε έναν αλλο παράλληλο κόσμο ή καλύτερα σε μια άλλη αόρατη διάσταση που τόσο καιρό υποπτευόμουν ότι υπήρχε αλλά τώρα ποια είμαι σίγουρος. Με παίρνει ο ύπνος, ακούραστος δρομέας μεγάλων αποστάσεων και κλειδοκράτορας μιας άλλης ύπαρξης, απίθανης και μαγικής.

Καληνύχτα σας, αγάπη είναι και με έχει γεμίσει. Από την κορφή ως τα νύχια, από αύριο (σήμερα) θα παίξω το παιχνίδι της επιβίωσης, προς το παρόν είμαι απλά θεός και δεν με αφορά κανένα πρέπει…

Σηκώθηκα πρωί, μια χαρά απροσδιόριστη παρέα με μια θλίψη με τριγυρνάει. Ντύθηκα στα γρήγορα για να βολτάρω στην έρημη γειτονιά μου. Πάγωσε το κεφάλι μου γυμνό ως είναι, ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να φωτίσει τα βρώμικα στενά. Ίσως έτσι να μην έδειχναν όλα τόσο μελαγχολικά.

Είμαι μόνος, αλλά περιμένω φίλους για εκδρομούλα. Ξέχειλος σκέψεις λέω καλά Χριστούγεννα στον σεκιουριτά του εμπορικού που έχει ξεμείνει. Νέο παιδί, να επιβιώσει και αυτός πρέπει. Οι μέρες μου θυμίζουν εσένα και ας είσαι ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακρυά.

Δεν έχει σημασία αν είναι γιορτές, δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μένα πια αλλά υποπτεύομαι και για τους πολλούς. Μια στιγμούλα μόνο παίρνω για να φέρω στο νου μου το πρόσωπο σου, θα ήθελα τόσο πολύ μια αγκαλιά σου…

Χρόνια πολλά μοναχικές καρδιές μου.

Βγήκα έξω με μια ανεμελιά, τράβηξα μια βαθιά ανάσα από τον υγρό αέρα και κοίταξα πέρα στο λιμάνι, εκεί ακριβώς στις κορφές των γερανών που κόβουν την ομίχλη. Όχι ήλιος πουθενά για να μου χαμογελάσει, δεν βαριέσαι σκέφτομαι. Που θα πάει θα φύγει η καταχνιά και από αυτήν την πόλη και από πάνω μου.

Βόλτες μόνος με την μηχανή το μεσημέρι γλιστρώντας στην παγωμένη άσφαλτο, χαζεύοντας με πλάγιες ματιές μήπως πετύχω εσένα. Όχι ότι θα ήξερα τι θα σου έλεγα ή ότι θα έβρισκα το κουράγιο να σε κοιτάξω χωρίς να δακρύσω, αλλά να… είναι που θέλω να σε ξαναδώ ζωντανή μπροστά μου.

Δεν βαριέσαι σκέφτομαι, όλα στο μυαλό μου είναι. Η αγάπη, ο τρισκατάρατος έρωτας που έπαιξε ξανά μαζί μου, εσύ που νόμιζα ότι ήσουν η σωτηρία μου από την σαπίλα και από την μούχλα…

Όλα στο μυαλό μου είναι και εσύ υπάρχεις ακόμα μόνο εκεί. Βλέπεις εγώ σε έκανα αληθινή. Εγώ με την αγάπη μου, με τις σκέψεις μου, με τα γέλια μου και τα δάκρυα μου. Εγώ σου έδωσα ζωή και τώρα δεν μου μένει τίποτα άλλο από το να την πάρω πίσω, ας είναι ότι πιο δύσκολο έχω κάνει έως τώρα.

Δεν βαριέσαι σκέφτομαι.

Ξαπλωμένος επιτέλους, αλλά όχι για ύπνο. Κόκκινα μάτια, βαθουλωμένα από την οθόνη, στεγνά από φυσικά δάκρυα και μη. Το βλέμμα μου κενό, το καταλαβαίνω από τους μύες του προσώπου μου που έχουν σφίξει και κρατούν όλο το πρόσωπο μου σε μια παγωμένη μάσκα. Το μυαλό δουλεύει ακόμα τρελά, δεν έχει ξεμείνει από καύσιμο και ιδέες. Σκέψεις πολλές, καθόλου όμως καθαρές χοροπηδούν εκεί μέσα και εγώ μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι σκέφτομαι ξανά εκείνη την ξανθιά κοντούλα πιτσιρίκα περισσότερο από όσο θα ήθελα. Σίγουρα περισσότερο από όσο εκείνη φαντάζεται ή υποθέτει. Το όνομα της είναι δισύλλαβο, εύκολο, τρελό, σχεδόν λολιτένιο. Αν και αθώο πρόσωπο δεν κουβαλάει, μόνο ένα αμαρτωλό λιλιπούτειο κορμί που τελευταία με βάζει σε σκέψεις βρώμικες, ηδονικές.

Πειρασμός, απαγορευμένος καρπός, πολλές φορές ήμουν έτοιμος να τον κόψω…

Νιώθω μια ανάγκη, επιθυμία να βρεθώ δίπλα της ξαφνικά, θέλω να την κάνω δική μου και ας είναι για λίγο. Το πολύ άλλωστε πια δεν με ενδιαφέρει και το πάντα είναι τόσο, μα τόσο ψεύτικο, ανθρώπινη ανάγκη για πίστη σε όνειρα ζεστά, συνήθως περιλαμβάνουν την λέξη έρωτα και μετά την αγάπη. Χιλιοειπωμένος και αυτός και αυτή, άραγε δεν έχουν ακόμα ξεφτίσει;

Ωρίστε τι έγινε τώρα. Τρύπωσε στο μυαλό μου, σαν κουνούπι με άδεια κοιλιά δε λέει να με αφήσει. Ξέρω βέβαια πια καλά, ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσεις έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν και εγώ με την πρώτη ευκαιρία λέω να την δαγκώσω…

Κράτα το μυαλό σου ανοικτό, ώστε να μπορέσουν να ακούσουν τα αυτιά σου. Μετά ίσως να σε ακούσουν και οι άλλοι. Αν τελικά σε ακούσουν τότε μπορεί και να σε καταλάβουν, όχι τι θέλεις να πεις αλλά ποιός πραγματικά είσαι. Οπότε σκέψου καλά πότε και για ποιούς κρατάς ανοικτή αυτή την πόρτα. Δεν αξίζουν όλοι να ξαποστάσουν στο σπίτι σου.