Είμαι καιρό τώρα σφιγμένος, αγχωμένος και συχνά θυμωμένος. Η δουλειά μου εδώ και καιρό δεν πάει καλά, αποτέλεσμα μιας μετριοπαθούς αντιμετώπισης της έλλειψης νέων πελατών και μιας κλιμακώμενης οικονομικής κρίσης με αποδέκτες εκατομμύρια Έλληνες και όχι μόνο. Είμαι βέβαιος ότι παρόμοια αισθήματα και η άσχημη μετουσίωση τους, απασχολούν και το δικό σας στομάχι που το νιώθετε ένα κόμπο όλο και πιο συχνά, όλο και πιο εύκολα.
Παρόλο αυτά, δεν γράφω για να κλαφτώ ή για να αναθεματίσω αγνώστους και γνωστούς υπαίτιους, πολιτικούς και δημόσιες υπηρεσίες, κράτος και ευρωπαϊκή ένωση, ταμεία διεθνή και μη. Όχι αγαπητοί μου, τα έβαλα κάτω και με πιο καθαρό κεφάλι συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι πρώτα από όλους και όλα φταίω εγώ. Εγώ που με τον τρόπο μου βοηθούσα να συντηρείται αυτή η ψευδαίσθηση του ¨όλα βαίνουν καλώς” εγώ που δεν φώναζα και δεν διαμαρτυρόμουν όταν ήξερα ότι κάποιος με χρησιμοποιούσε και γελούσε πίσω από την πλάτη μου αλλά και μπροστά μου! Εγώ που πλήρωνα τον καφέ 4-6 ευρώ ας ήταν και νεροζούμι μόνο και μόνο επειδή έτσι κάναν και οι υπόλοιποι, άφηνα και φιλοδώρημα για να δείξω πόσο large είμαι. Εγώ που παρόλο τα περιορισμένα οικονομικά μου, έκανα δωράκια στον εαυτό μου πληρώνοντας με πλαστικό χρήμα, εφησυχασμένος ότι αργά ή αργότερα θα τα ξεχρεώσω. Εγώ και εγώ, πρώτα από όλους ΕΓΩ!

Σιγά, σιγά και με βαρύ κεφάλι, συνέρχομαι όμως από το Σοκ των ημερών και θέλω να φέρω σε όλους σας ένα μήνυμα ελπίδας.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα χρήματα βοηθούν στην ψευδαίσθηση της ευτυχίας και σίγουρα είναι απαραίτητα για το νοίκι, το ρεύμα και το φαγάκι. Αλλά συνειδητοποιώ τελευταία ότι οι μικρές και κυρίως οι ξεχασμένες χαρές, δεν απαιτούν λεφτά ή πίστωση από κάποια “φιλική” τράπεζα της γειτονιάς σας.

Χρειάζεται απλά να θυμηθούμε τα παιδικά, ανέμελα χαμόγελα μας όταν παίζαμε κρυφτό στις παλιές γειτονιές, τα τρανταχτά γέλια που θαρρείς βγαίναν ζωντανά απευθείας από την κοιλιά μας όταν σπάγαμε πλάκα με μια ζαβολιά που κάναμε με τους φίλους την “παρέα” που γυρνούσαμε ολημερίς και ολονυχτίς λίγο αργότερα στα 18. Φτάνει να φέρουμε στα χείλη μας την γεύση από το πρώτο μας φιλί με εκείνο το τρέμουλο και την αγωνία μιας γλυκιάς προσδοκίας. Την μυρωδιά από το πρώτο γλυκό του καλοκαιριού που έφτιαχνε η μαμά στην μεγάλη κατσαρόλα, την στρωματσάδα σε κάποια παραλία που πήγαμε για να μαζέψουμε λίγη αλμύρα έχοντας στην τσέπη 100 δραχμές και στην καρδιά μπόλικη καλή διάθεση.

Η χαρά υπάρχει και δεν κοστίζει τίποτα, αυτό σας το εγγυώμαι. Φτάνει να ανοίξουμε ξανά τις καρδιές μας, να πετάξουμε τα τσιμεντένια προσωπεία και να αφήσουμε στην άκρη επιτέλους τις λανθασμένες νοοτροπίες περί νεοπλουτισμού και τα δήθεν σύγχρονα πρότυπα ζωής ή τις υποτιθέμενες ανάγκες που μας επιβάλουν.
Σηκωθείτε επιτέλους από το καναπέ, αρπάξτε το ακουστικό και μιλήστε σε ανθρώπους που έχετε λησμονήσει, κανονίστε σύντομα συνάντηση όχι απαραίτητα σε κάποιο καφέ αλλά έξω στο πάρκο ή σε ένα φιλικό σπίτι. Βγείτε έξω στα μπαλκόνια σας και φυτέψτε βασιλικό και δυόσμο, κάντε αυτοσχέδιο παρτάκι με ένα μπουκάλι φτηνό κρασί και ένα μικρό κινέζικο ραδιοφωνάκι, όπου γουστάρετε χωρίς πολλά, πολλά. Αφήστε τον εαυτό σας να ερωτευτεί χωρίς να σκέφτεστε το μετά ή το πόσο μεγάλη τσέπη διαθέτει ο άλλος. Βγείτε για βόλτα μια νύκτα με δροσιά, εντοπίστε το πρώτο φρέσκο γρασίδι και αράξτε ανέμελα, αφήστε το μυαλό σας να ξεκουρδίσει. Πιάστε εκείνο το βιβλίο που αγοράσατε κάποτε αλλά δεν διαβάσατε ποτέ και δώστε του επιτέλους μια ευκαιρία. Αναζητήστε την ανθρώπινη επαφή, είτε με καλούς φίλους είτε με πιθανούς φίλους. Κυρίως δώστε απλόχερα αισθήματα στον άνθρωπο που αγαπάτε, να είστε ειλικρινείς και θα πάρετε άλλα τόσα πίσω. Ζητήστε συγνώμη αν πράξατε κάποτε “κακώς” και διώξτε από πάνω σας παλιά βάρη που κουβαλάτε. Φτάνει πια, δώστε μια ευκαιρία στον εαυτό σας να συγχωρέσει και να συγχωρηθεί. Πιστέψτε ότι μπορείτε να βρείτε ξανά ένα μεγάλο κομμάτι της χαμένης σας ευτυχίας και ανεμελιάς, η διαδικασία μπορεί να είναι δύσκολη στην αρχή αλλά δεν απαιτεί μακροχρόνιες δόσεις σε ευρώ, παρά μόνο θάρρος με μια δόση αγάπης για τον εαυτό σας. Αποδεχτείτε την ατελή και ελαττωματική φύση μας, τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα όταν δεν ζει κανείς για τις προσδοκίες των άλλων.
Και αν όλα τα παραπάνω σας φαντάζουν κοινότυπα ή αποσπάσματα κάποιου βιβλίου του “Μπουσκάλια” , αν θεωρείται ότι είστε πολύ βαθιά στον βούρκο ή πολύ μοναχική ψυχή φορτωμένη με όλο το βάρος του κόσμου τότε έχω ακόμα και για εσάς μια τελευταία συμβουλή, την έχω εφαρμόσει πρώτα από όλα ο ίδιος.
Αφήστε τους ανθρώπους που σας αγαπούν να σας βοηθήσουν. Αφεθείτε για αρχή στα χέρια τους μέχρι να κάνετε από μόνοι σας το δεύτερο ή το τρίτο βήμα. Είναι δύσκολο το γνωρίζω πολύ καλά, πιστεύω όμως όλο και περισσότερο ότι στην ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο και αν υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για εσάς (και σίγουρα υπάρχει κάποιος), τότε αλήθεια αξίζει να σωθείτε και κυρίως να αγαπηθείτε και με την σειρά σας μετά να πράξετε το ίδιο για κάποιον άλλο…

Ζωή καλή ξανά είναι εφικτή και η αλλαγή όσο σκληρή και δύσκολη φαντάζει τόσο πιο εύκολα θα σβήσει λάθη του παρελθόντος, άγριο κύμα που θα σαρώσει τον παλιό σκονισμένο και ταλαίπωρο εαυτό μας. Όλοι μας εμείς με μια απίστευτα βαθιά ανάσα, θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια αλλά το καλύτερο είναι ότι δεν θα μείνουμε απλά εκεί…

Ειλικρινά δικός σας,

Σάββας