Archives for posts with tag: νύχτα

Ελεύθερος από άσχημες σκέψεις έστω και για λίγο, αφήνομαι σε τούτη την μικρή μαγική στιγμή. Η νύχτα φίλος μου και δάσκαλος σοφός, μου θυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η γαλήνη του μυαλού. Ανάσα αργή, σχεδόν δεν ακούγομαι, υποκρίνομαι ότι είμαι άδειος, ένας λευκός καμβάς με άπειρες πιθανές απεικονίσεις πολύχρωμες και μη. Αόριστες μα και τόσο ουσιώδεις, ατέρμονες αλλά με σκοπό, μια ιστορία με αρχή και τέλος.

Νιώθω έτοιμος να περάσω σε έναν αλλο παράλληλο κόσμο ή καλύτερα σε μια άλλη αόρατη διάσταση που τόσο καιρό υποπτευόμουν ότι υπήρχε αλλά τώρα ποια είμαι σίγουρος. Με παίρνει ο ύπνος, ακούραστος δρομέας μεγάλων αποστάσεων και κλειδοκράτορας μιας άλλης ύπαρξης, απίθανης και μαγικής.

Καληνύχτα σας, αγάπη είναι και με έχει γεμίσει. Από την κορφή ως τα νύχια, από αύριο (σήμερα) θα παίξω το παιχνίδι της επιβίωσης, προς το παρόν είμαι απλά θεός και δεν με αφορά κανένα πρέπει…

Advertisements

Θα ήθελα παρέα απόψε, ένα γυναικείο κορμί πλάι μου και ας μην μου έχει δοθεί ακόμα. Ένα σώμα ζεστό, μυρωδάτο, παλλόμενο ορόσημο ερωτικών υποσχέσεων και φιλιά πολλά φιλιά να έπαιρνα και να έδινα. Όλα σαν να φιλούσα πρώτη μου φορά, σαν να μην υπήρχε αύριο και αγκαλιές, σφικτές και συνάμα τρυφερές από αυτές που ονειρεύεσαι μόνο. Από αυτές που τυλίγεσαι ολόκληρος πάνω της και νιώθεις το δέρμα σου να μπιμπικιάζει καθώς τα μαλλιά της σε χαϊδεύουν και εσύ αφουγκράζεσαι μόνο την ανάσα της.

Μετά πιάνεις τον εαυτό σου να χαζεύει το στήθος της καθώς παίζει ρυθμικά στις σκιές πάνω κάτω και κάποτε άμα κουραστεί και αφεθεί θα νυστάξει. Θα κλείσει τα βλέφαρα της, θα κουρνιάσει πάνω σου και εσύ θα εύχεσαι να σε βρει η μέρα έτσι, με το ανάλαφρο χέρι της γύρω από την μέση σου και την παλάμη της μέσα στην δική σου. Δεν θέλεις να κουνηθείς σπιθαμή μήπως την ξυπνήσεις, δεν θέλεις καν να κοιμηθείς γιατί γνωρίζεις ότι η νύχτα είναι φίλος σου και το πρωί εκείνη θα φύγει. Μετά ξέρεις, θα βάλεις πάλι τα γκρίζα σου.

Ένα χαμόγελο φόρεσα τώρα και εύχομαι να με βγάλει ως το πρωί…

Υπάρχει μια παρηγοριά στην νύχτα, είναι η παρηγοριά των ερωτευμένων ψυχών, πεσόντων μιας άλλης άκομψης αιματηρής μάχης, αυτής που δεν έχει νικητές και ηττημένους. Είναι η παρηγοριά που βρίσκει ο καμένος τρελός, λαθρεπιβάτης μιας άλλης καρδιάς που κάποτε κατοικούσε ο ίδιος. Άλλες μέρες εκείνες, άλλες ώρες τώρα, στεγνές από αγάπη, δύσκολες για το μυαλό, βαριές για τα μάτια.
Υπάρχει επίσης μια γλυκιά λήθη, σε τυλίγει από κάτω χαμηλά μέχρι να φτάσει σιγά, αλλά με ακρίβεια προς τα πάνω, εκεί στο μυαλό. Προτού το καταλάβεις έχεις ήδη πνιγεί μέσα της, σε έχει τυλίξει ολόκληρο και μετά από λίγο παύεις να πονάς τόσο πολύ. Τι καλά να φύγει εντελώς ο πόνος, ελπίζεις…

Για λίγο νομίζεις ότι είσαι καλά, ω απατηλή ψευδαίσθηση! Η εικόνα της δεν λέει να φύγει από το κεφάλι σου. Εκατοντάδες μικρές σκόρπιες φωτογραφίες χορεύουν και αφήνουν παντού μυρωδιές και αναμνήσεις. Όλες εκείνες που νόμιζες ότι έθαψες μετά από έναν μαραθώνιο δακρύων, ακατάπαυστων λυγμών και μερικών βίαιων σπασμών από το στομάχι σου που δεν έλεγε να πάψει να σε σφίγγει. Πόσο βολικά χαρτογραφούν όλα αυτά την πορεία σου προς το τέλος, έλα όμως που εσύ κοιτούσες άλλον χάρτη. Πάλι έχασες το δάσος, μόνο τα δέντρα πρόσεξες μπροστά και ατυχώς νόμιζες ότι θα ξαποστάσεις στην δροσιά τους.

Μόνο αγάπη έτρωγα και άλλη τροφή δεν ήθελα, ο έρωτας με τρέλανε και εσύ εκεί το νησί μου, απόκρυφο, μαγικό. Ήσουν πάντα ο προορισμός μου, μέχρι που μια ανελέητη φουρτούνα με ξέβρασε στις ακτές σου.

Από τότε στο τώρα, έμεινα εκεί στην ακτή, μισοπεθαμένος…