Είσαι & εσύ άνεργος Έλληνας; Από κάποια άλλη φυλή μήπως, που η μοίρα σε έριξε εδώ να περιφέρεσαι σαν αδέσποτο από κάδο σε κάδο;

Θέλω να ρωτήσω στα αλήθεια, από πίστη πως πας τελευταία ;

Όχι δεν αναφέρομαι απαραίτητα στη -Θρησκευτική πίστη-, αλλά σε οποιουδήποτε είδους πίστη έχει ή δεν έχει ο καθένας από εμάς. Σας λέω με απόλυτη ειλικρίνεια & σιγουριά ότι είναι απαραίτητο να πιστεύουμε σε κάτι όσο η ίδια η Ζωή. Ακόμα & αν αυτό είναι το τέλος του κόσμου που κάποιοι διαλαλούν ότι έρχεται σύντομα & σταθερά.

Φαντάσου όμως να είναι λέει αλήθεια, πόσο πολύ θα άλλαζε νομίζεις η ζωή σου; Θα μετρούσες πια ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα για να σχολάσεις από εκείνη τη δουλειά που σου τρώει το μεδούλι σιγά, σιγά; Θα την έπεφτες ξανά μπροστά στην τηλεόραση ή μήπως θα έβαζες να δεις από την αρχή όλες τις αγαπημένες σου ταινίες, ελπίζοντας να νιώσεις έστω για λίγο όμορφα πριν το μεγάλο τέλος; Θα πλάνταζες στο κλάμα, θα έβαζες τις φωνές, θα έβγαινες στους δρόμους γυμνός ψέλνοντας το Πάτερ ημών; Θα τα παρατούσες όλα & όλους με ένα μεγαλόπρεπο -Αι γαμηθείτε !-; Μήπως θα έφευγες βίαια & ξαφνικά με μια γυαλιστερή σφαίρα στον κρόταφο σου, κραδαίνοντας ένα περίστροφο που άρπαξες από έναν αλλόφρονα μπάτσο καθώς έκλαιγε σαν μωρό παιδί πεσμένος στα γόνατα του; Χρόνο να αγαπήσεις θα είχες; Xρόνο να ζητήσεις συγνώμη, κουράγιο να αγκαλιάσεις ξανά ανθρώπους κουρελιασμένους & βρόμικους που κείτονται στο δρόμο;

Βέβαια στην περίπτωση που δεν μας ξεπαστρέψει κάποια θεομηνία, τερατώδες όπλο μαζικής αποψίλωσης, ή μια εξωγήινη σφεντόνα φορτωμένη με έναν κομήτη στο μέγεθος του Grand Canyon, σίγουρα τα καταφέρνουμε μια χαρά & από μόνοι μας, απλά & καθημερινά!

Εγώ όμως ξεκίνησα να μιλάω για πίστη ή πιο σωστά για την ανάγκη μας να πιστεύουμε σε κάτι ή κάποιον. Εγώ σε τι να πιστεύω; Tι είναι αυτό που με κρατά στο βυζί της ζωής, ας είναι & απογαλακτισμένο; Το μάντεψες καλέ μου άνθρωπε, είναι όντως η θεά -Αγάπη-.

Ναι, έχω από αυτή & μπόλικη! Μάλιστα είμαι από αυτούς τους κωλόφαρδους που νιώθω ότι περισσότερο λαμβάνω παρά δίνω. Από αυτούς που ίσως δεν τους αξίζει τέτοιου είδους αγάπη, γιατί έχω πληγώσει ανθρώπους στο παρελθόν & μπορεί να το ξανακάνω. Θα έλεγα επίσης ότι είναι τόσο δυνατή η αγάπη της, -η αγάπη μου-, που μερικές φορές στα καλά καθούμενα δακρύζω. Από μια αναπάντεχη μικρή χαρά που κούρνιασε πάνω από το δεξί μου φρύδι. Από ένα θεσπέσιο χαμόγελο της που αποτυπώθηκε πάνω μου (ίδια μεταξοτυπία), δεν θα ξεθωριάσει ποτέ. Δακρύζω που & που, γιατί ενώ συνήθως είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον, δεν είμαστε πάραυτα χώρια. Γιατί η ευτυχία που λαμβάνω σε μικρές αλλά τακτικές δόσεις, με κάνει να ξεχνάω τα ταξίδια με την μηχανή που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω & την άδεια μου τσέπη. Τα καφεδάκια που έχω κόψει παρέα με φίλους σε όμορφες ενοικιαζόμενες γωνιές, μιας γκρίζας μελαγχολικής πόλης που δείχνει να σβήνει. Με κάνει να ξεχνάω τα χρέη, την έλλειψη αλληλοσεβασμού & τις άσχημες κακότροπες φάτσες πιθανών & απίθανων ανθρωποειδών. Πιότερο από όλα όμως με κάνει να πιστεύω, & πιστεύω!

Έχει ακόμα νόημα να είμαστε -άνθρωποι-, με αξιοπρέπεια & με όνειρα σκαμμένα στην άμμο. Με ελπίδες για τα πιτσιρίκια που μεγαλώνουν δίπλα στα σκουπίδια, με κουράγιο από αυτό που σου φουσκώνει το στήθος & σε θωρακίζει από παλιές & φρέσκες πληγές. Μάλιστα τώρα περισσότερο από ποτέ έχει νόημα η πίστη, αρκεί να βρεις & εσύ την δική σου. Αργά ή γρήγορα θα φωτιστείς, θα το νιώσεις. Ενώ σέρνεσαι θα περπατήσεις, & έπειτα με ελαφριά καρδιά θα αρχίσεις να χαμογελάς ξανά. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα συνειδητοποιήσεις πόσο τραγικά (αστεία) είναι όλα αυτά, τότε & μόνο τότε θα ξαναγεννηθείς. Ναι, έχουν όλα νόημα ξανά!

Καλωσόρισες φίλε, στη νέα σου αληθινή ζωή…