Η αναμονή μια καλύτερης μέρας, μιας χαρούμενης στιγμής έστω & φευγαλέας ή το βελούδινο άγγιγμα ενός espresso που έσταξε σωστά σε ένα όμορφο πορσελάνινο φλιτζανάκι γίνεται όλο & πιο μακρά.

Ίσως είναι οι βαριές ημέρες που δεν λένε να φύγουν, οι σκοτεινές φωνές που μαυρίζουν καρδιές μαζί με τις πιο απαισιόδοξες προφητείες, ή απλά η αίσθηση ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Ξέρετε για ποιον διάολο μιλάω έτσι, εκείνον τον τεράστιο μοχθηρό & βρομερό τράγο που δεν βλέπει την ώρα να μας καβαλήσει από πίσω…

Νιώθω όμως στα αλήθεια ότι ακόμα το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Κάτι καλό και αγαθό μας περιμένει στο βάθος του καζανιού (που νομίζουμε πως βράζουμε ντε) & είμαι σίγουρος πως δεν είναι απλά ένα πλούσιο σε γεύση Καζάν Ντιπί.

Θα περιμένω λοιπόν με το ανάστημα ορθό, θα περιμένω με περιέργεια & ίσως ακόμα με θαυμασμό για όλα εκείνα που κρύβονται ακόμα από τα μάτια μου, τα δικά μου και τα δικά σας. Ξέρω θέλει πίστη αστείρευτη & άσπιλη, αλλά εγώ μόνο την δικιά μου την κουτσουρεμένη διαθέτω.

Ατελής & ελαττωματικός λοιπόν θα περιμένω, με ένα σπαστό χαμόγελο & ένα λευκό πουκάμισο φρεσκοπλυμένο.