Archives for posts with tag: αγάπη

Είσαι & εσύ άνεργος Έλληνας; Από κάποια άλλη φυλή μήπως, που η μοίρα σε έριξε εδώ να περιφέρεσαι σαν αδέσποτο από κάδο σε κάδο;

Θέλω να ρωτήσω στα αλήθεια, από πίστη πως πας τελευταία ;

Όχι δεν αναφέρομαι απαραίτητα στη -Θρησκευτική πίστη-, αλλά σε οποιουδήποτε είδους πίστη έχει ή δεν έχει ο καθένας από εμάς. Σας λέω με απόλυτη ειλικρίνεια & σιγουριά ότι είναι απαραίτητο να πιστεύουμε σε κάτι όσο η ίδια η Ζωή. Ακόμα & αν αυτό είναι το τέλος του κόσμου που κάποιοι διαλαλούν ότι έρχεται σύντομα & σταθερά.

Φαντάσου όμως να είναι λέει αλήθεια, πόσο πολύ θα άλλαζε νομίζεις η ζωή σου; Θα μετρούσες πια ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα για να σχολάσεις από εκείνη τη δουλειά που σου τρώει το μεδούλι σιγά, σιγά; Θα την έπεφτες ξανά μπροστά στην τηλεόραση ή μήπως θα έβαζες να δεις από την αρχή όλες τις αγαπημένες σου ταινίες, ελπίζοντας να νιώσεις έστω για λίγο όμορφα πριν το μεγάλο τέλος; Θα πλάνταζες στο κλάμα, θα έβαζες τις φωνές, θα έβγαινες στους δρόμους γυμνός ψέλνοντας το Πάτερ ημών; Θα τα παρατούσες όλα & όλους με ένα μεγαλόπρεπο -Αι γαμηθείτε !-; Μήπως θα έφευγες βίαια & ξαφνικά με μια γυαλιστερή σφαίρα στον κρόταφο σου, κραδαίνοντας ένα περίστροφο που άρπαξες από έναν αλλόφρονα μπάτσο καθώς έκλαιγε σαν μωρό παιδί πεσμένος στα γόνατα του; Χρόνο να αγαπήσεις θα είχες; Xρόνο να ζητήσεις συγνώμη, κουράγιο να αγκαλιάσεις ξανά ανθρώπους κουρελιασμένους & βρόμικους που κείτονται στο δρόμο;

Βέβαια στην περίπτωση που δεν μας ξεπαστρέψει κάποια θεομηνία, τερατώδες όπλο μαζικής αποψίλωσης, ή μια εξωγήινη σφεντόνα φορτωμένη με έναν κομήτη στο μέγεθος του Grand Canyon, σίγουρα τα καταφέρνουμε μια χαρά & από μόνοι μας, απλά & καθημερινά!

Εγώ όμως ξεκίνησα να μιλάω για πίστη ή πιο σωστά για την ανάγκη μας να πιστεύουμε σε κάτι ή κάποιον. Εγώ σε τι να πιστεύω; Tι είναι αυτό που με κρατά στο βυζί της ζωής, ας είναι & απογαλακτισμένο; Το μάντεψες καλέ μου άνθρωπε, είναι όντως η θεά -Αγάπη-.

Ναι, έχω από αυτή & μπόλικη! Μάλιστα είμαι από αυτούς τους κωλόφαρδους που νιώθω ότι περισσότερο λαμβάνω παρά δίνω. Από αυτούς που ίσως δεν τους αξίζει τέτοιου είδους αγάπη, γιατί έχω πληγώσει ανθρώπους στο παρελθόν & μπορεί να το ξανακάνω. Θα έλεγα επίσης ότι είναι τόσο δυνατή η αγάπη της, -η αγάπη μου-, που μερικές φορές στα καλά καθούμενα δακρύζω. Από μια αναπάντεχη μικρή χαρά που κούρνιασε πάνω από το δεξί μου φρύδι. Από ένα θεσπέσιο χαμόγελο της που αποτυπώθηκε πάνω μου (ίδια μεταξοτυπία), δεν θα ξεθωριάσει ποτέ. Δακρύζω που & που, γιατί ενώ συνήθως είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον, δεν είμαστε πάραυτα χώρια. Γιατί η ευτυχία που λαμβάνω σε μικρές αλλά τακτικές δόσεις, με κάνει να ξεχνάω τα ταξίδια με την μηχανή που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω & την άδεια μου τσέπη. Τα καφεδάκια που έχω κόψει παρέα με φίλους σε όμορφες ενοικιαζόμενες γωνιές, μιας γκρίζας μελαγχολικής πόλης που δείχνει να σβήνει. Με κάνει να ξεχνάω τα χρέη, την έλλειψη αλληλοσεβασμού & τις άσχημες κακότροπες φάτσες πιθανών & απίθανων ανθρωποειδών. Πιότερο από όλα όμως με κάνει να πιστεύω, & πιστεύω!

Έχει ακόμα νόημα να είμαστε -άνθρωποι-, με αξιοπρέπεια & με όνειρα σκαμμένα στην άμμο. Με ελπίδες για τα πιτσιρίκια που μεγαλώνουν δίπλα στα σκουπίδια, με κουράγιο από αυτό που σου φουσκώνει το στήθος & σε θωρακίζει από παλιές & φρέσκες πληγές. Μάλιστα τώρα περισσότερο από ποτέ έχει νόημα η πίστη, αρκεί να βρεις & εσύ την δική σου. Αργά ή γρήγορα θα φωτιστείς, θα το νιώσεις. Ενώ σέρνεσαι θα περπατήσεις, & έπειτα με ελαφριά καρδιά θα αρχίσεις να χαμογελάς ξανά. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα συνειδητοποιήσεις πόσο τραγικά (αστεία) είναι όλα αυτά, τότε & μόνο τότε θα ξαναγεννηθείς. Ναι, έχουν όλα νόημα ξανά!

Καλωσόρισες φίλε, στη νέα σου αληθινή ζωή…

Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στο Σύμπαν (σκέφτομαι σαν να μιλάω δυνατά) σε έναν θεό οικουμενικό και κυρίως με καλές προθέσεις και στόχους.

Πίνω μια γουλιά espresso και αφήνω το ποτηράκι με γδούπο στο παλιό γραφείο. Έχω χαθεί σε άγνωστα μονοπάτια εδώ και δύο χρόνια περίπου. Περπατώ άλλοτε με ζιγκ, ζαγκ και κάπου, κάπου σε μια φανταστική νοητή ευθεία. Στιγμούλες σκάω χαμόγελα με την χάρη της αγάπης, και εξαιτίας της υπάρχω ακόμα, για σένα που αγαπάω.

Όχι δεν είναι αυτό ένα love letter, δεν είναι καν εξομολόγηση ή αρθράκι ευρηματικό. Ίσως όμως να είναι προσευχή, το είδος που μπορώ εγώ να κάνω, να ευχηθώ.

Προσεύχομαι λοιπόν με τούτα εδώ τα λόγια για εμάς, για όλους τους ανθρώπους Έλληνες και μη, που χάνονται και αυτοί σε σκοτεινά και επικίνδυνα δρομάκια. Πόσο εύκολο είναι να μην ξαναβρείς ποτέ τον δρόμο σου πίσω στο φως. Σκέφτομαι πάλι όμως ότι στο σκοτάδι γεννιόμαστε και μέχρι να αγγίξουν τα πρώιμα μάτια μας μια στάλα λευκό, μέχρι το στόμα να ανοίξει για να ρουφήξει άπληστα ζωή & οξυγόνο και το κλάμα σχεδόν κραυγή να αφήσει το πρώτο της σημάδι σε αυτόν τον κόσμο, μέχρι τότε το σκοτάδι γίνεται φίλος. Σαν φίλος λοιπόν απ’ τα παλιά, είναι τόσο εύκολο να αφήνεσαι στιγμές στην αγκαλιά του.

Εγώ όμως νιώθω ότι πρέπει να πάω ξανά προς το φως και ότι όλα αυτά που ζω και περνώ μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες μου, δεν είναι παρά μια αλλαγή. Μια απαραίτητη δοκιμασία για να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο του δικαίου, από μια ζωή ψεύτικη που τόσα πολλά χρόνια μας παραμύθιαζε με όμορφες υποσχέσεις και ανούσια όνειρα.

Η ανεργία, η πείνα, ο θάνατος από το ίδιο μας το χέρι, η αγωνία ακόμα και για ένα πιάτο φαΐ, έγινε καθημερινό δελτίο ειδήσεων και τελικά είναι ο μόνος τρόπος για να ακούσουμε το ξυπνητήρι…

Εγώ και εσείς λοιπόν, έχουμε την ίδια πορεία. Όχι προς το σκοτάδι, όχι προς την απόλυτη καταστροφή και ούτε προς ένα άδοξο τέλος. Ο δρόμος μας είναι προς το «Φως», αλλά όπως πάντα πριν το πρώτο φως ακολουθεί πάντα το απόλυτο σκοτάδι. Δείξτε πίστη πρώτα στον εαυτό σας, μην αγνοείτε την δύναμη της θέλησης του ανθρώπου και μην δέχεστε καμιά μοίρα που θέλουν να σας επιβάλουν οι άλλοι. Κανείς μας δεν είναι σκλάβος σε κανένα σύστημα και κανένα σύστημα δεν μπορεί να υποτάξει το πρωτογενές ανθρώπινο πνεύμα. Τέλος όσο απίθανο και αν ακούγεται, πιστεύω σε μια ατέλειωτη συμπαντική οικογένεια, σε κάτι ανώτερο από την ατομικότητα, σε έναν θεό αν θέλετε ο οποίος μας περιβάλει όλους ανεξαιρέτως. Αυτός ο θεός είμαι σίγουρος πως δεν αποζητά την καταστροφή μας, μόνο πίστη ότι η ευτυχία, η πραγματική ευτυχία υπάρχει και δεν βρίσκεται στα ατέλειωτα υλικά αγαθά.

Όταν την αναζητήσεις θα την βρεις και τότε αυτή μόνη της φτάνει για να διώξει τα χίλια και βάλε κακά που μας βρήκαν. Το λέω εγώ που είμαι εδώ και περίπου 2 χρόνια άνεργος και χωρίς προσωπική περιουσία. Στηρίζομαι σε φίλους, γονείς, στην αγάπη και συντροφιά μου, στηρίζομαι σε όλους εκείνους τους συμπορευτές και ταλαίπωρους ταξιδιώτες. Η οικονομική κρίση και κατά συνέπεια η κοινωνική, είναι κάτι πρόσκαιρο και σηματοδοτεί απλά τον δύσκολο δρόμο της αλλαγής. Αυτό πιστεύω κάθε ημέρα όλο και περισσότερο και ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα και εσείς.

Πάνω από όλα μην σταματάτε να δίνετε αγάπη, όπου και όσο μπορείτε. Είναι η κόλλα που μας κρατά ακόμα στην ζωή, η δύναμη που μπορεί να κυριαρχήσει πάνω από όλα, η σωτηρία μας και τελικά ο προορισμός μας. Μέσα από αυτή όλα βγάζουν νόημα και άλλωστε για εμένα το «Φως» είναι Αγάπη.

Καλή δύναμη σε όλους, ποτέ μην λυγίζετε, ποτέ μην σταματάτε.

Αγαπάω.

Με τον μόνο τρόπο που ξέρω εγώ και μάλλον η δική μου αγάπη δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Μπορεί πάλι να μοιάζει λίγο με του διπλανού ή του απέναντι που δουλεύει ως αργά πίσω από τα κλειστά στόρια, μπορεί αλλά πολύ αμφιβάλλω…Βλέπετε καμιά αγάπη δεν είναι ίδια με μια άλλη και ο ορισμός της την κάνει μοναδική.

Η δικιά μου αγάπη κυρίες και κύριοι είναι κυρίως τρελή, αγάπη που στάζει απροσδιόριστα χαρμάνια ώριμης καρύδας και άγριου τζίντζερ, σταγόνες χρυσαφιές ακάθαρτου μελιού από κουνιστά πολύχρωμα αγριολούλουδα, που περνούν τον καιρό τους στους πρόποδες μιας πλαγιάς του Ολύμπου μια άνοιξη φλογερή και φασαριόζα. Είναι αγάπη παρορμητική και καθόλου προσποιητή, δεν θολώνει σαν την κοιτάς πάνω από τον άδειο πάτο ενός μπουκαλιού παλιού καλού λικέρ, αλλά αντίθετα λαμπυρίζει και ευωδιάζει. Είναι αγάπη τρυφερή, σαν τον κώλο ενός νεογέννητου μωρού που μόλις πλύθηκε με αχνίζον σαπουνόνερο φτιαγμένο από πράσινη ελιά και μια χούφτα αγνή βανίλια. Δεν είναι αγάπη για την αγάπη, αλλά από εκείνη που σου σκαλίζει με πούπουλα, χαμόγελα στην κουρασμένη καρδιά σου και μετά πασπαλίζει φιλιά όλο σου το είναι που για μια στιγμή πετάς και μεγαλώνεις. Είναι η αγάπη που σε κάνει να ξεχνάς χρέη, επίγειες οφειλές και κούραση μαντεμένια.

Καταλάβατε για ποια αγάπη μιλάω; Ο έρωτας είναι νεανικός και συνήθως φευγαλέος αλλά η αγάπη, μια τέτοια αγάπη είναι για πάντα και αν το «για πάντα» ακούγεται υπερβολικό, τετριμμένο, απατηλό και ψεύτικο στα αυτιά σας, διόλου δεν σας παρεξηγώ. Δεν την συναντάς βλέπεις εύκολα τούτη την κυρία και ακόμα και αν πέσεις πάνω της δύσκολα την αναγνωρίζεις. Τα δόλια μας μάτια έχουν σκάσει από την σκόνη, έχουν δακρύσει χίλιες φορές από μέσα και άλλες τόσες από έξω, γυμνά, ερεθισμένα. Τόσο μα τόσο πολύ κουρασμένα.

Όσο για τα δικά μου;; Ααα, τα δικά μου μόλις άστραψαν…

Το ξέρω, το ξέρω, οδεύω προς τα άξια τελευταία με πανί εσένα και κοντάρι μαζί. Σε κρατάω σφιχτά και δεν χάνομαι, αλλά αντίθετα βρίσκω σκοπό και ελπίδα. Αναρωτιέμαι άραγε, αν σου πω απλά από καρδιάς «ευχαριστώ» θα αρκέσει για θα είναι λίγο;

Η μυρωδιά σου έχει γεμίσει το δωμάτιο, μπερδεύεται με ένα ακριβό αρωματικό κερί που μόλις ξεχωρίζει. Έχει βραδιάσει και εσύ ψάχνεις το βλέμα μου, κατάλαβες ότι χάθηκα, ότι έφυγα για λίγο μακριά σου και για μια στιγμή φοβήθηκες ότι θα ξεμάκραινα αρκετά, τόσο που δεν θα ήταν εύκολο να με φτάσεις. Με γλυκιά φωνή σχεδόν μελωδική με κάλεσες πίσω και εγώ έπαιξα τα βλέφαρα μου και σε κοίταξα σαν να σε έβλεπα για πρώτη φορά.

Δεν ήσουν ξένη σίγουρα, δεν ήσουν όμως εγώ και πως θα μπορούσες άλλωστε; Μια απροσδιόριστη μελαγχολία με έφτασε και εγώ αφέθηκα εύκολα στην υγρή αγκαλιά της. Δεν μου αρέσει τούτη η διαδικασία, προκαλείται σχεδόν αυτόματα σαν κάποιος να κλώτσησε ξαφνικά έναν κουβά γεμάτο βόλους και τώρα έχουν ξεχυθεί όλοι μαζί σε χίλια διαφορετικά μέρη. Με θόρυβο και αναπηδηχτά και άντε εσύ να τους μαζέψεις, άσε που κάποιοι θαρρείς και παίζουν κρυφτό χώνονται στα πιο απίθανα μέρη, καλά κρυμμένοι σε μια απόμερη σκοτεινή γωνία.

Δεν θέλω να αφεθώ ξέρεις, αυτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι και μπορεί να έχει πάνω από έναν χαμένους. Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, θέλω να χωθώ στον κόρφο σου και να μεθύσω από το άρωμα σου, θέλω να σε νιώσω στο πετσί μου σαν ένα παλιό καλό δερμάτινο που δεν θα αποχωριστώ ποτέ. Θέλω να με κοιτάς και να μου λες αλήθειες, όσο δύσκολες και αν είναι στα αυτιά μου. Θέλω να σου λέω παραμύθια με δράκους και ιππότες και κακές ξεμωραμένες μάγισσες που γελούν δυνατά πάνω από ένα καζάνι ξόρκια. Θέλω να σε πάρω μαζί μου μακριά και να φτιάξουμε το δικό μας κάστρο.

Είναι λεπτή μωρέ η τέχνη της αγάπης και εγώ, εσύ, όλοι οι ρομαντικοί και ταλαίπωροι ονειρευτάδες μπερδεύονται εύκολα μέσα σε τούτο το θεσπέσιο παιχνίδι. Άκου όμως καλά φεγγαροφωτισμένη μου, σαν πάω να ξεμακραίνω, σαν πάω να χαθώ, κράτα μου απλά σφιχτά το χέρι και όλα θα παν καλά, όλα θα περάσουν. Να είσαι σίγουρη πως θα κάνω το ίδιο γλυκιά μου…

Είναι πια μεσημεράκι και εγώ αφήνω το σπασμένο φως να περνά κάτω από τα στόρια μου, γεμίζω τα αυτιά μου μουσική, είναι πια ανάγκη. Ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς το στομάχι του, ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς την καρδιά του. Χαμογελάω φαρδιά, πλατιά. Η δικιά μου καρδιά δεν είναι πλέον άδεια, γέμισε με την μουσική που έγραψε εκείνη για εμένα. Μουσική ανάλαφρη, δικιά μου συμφωνία αγγέλων ηχεί πλέον στα αυτιά μου και εγώ απλά λικνίζομαι στην αιώρα μου και πάω όπου με πάει.

Σας είπα; Υπάρχουν στα αλήθεια άγγελοι, αρκεί να μην πάψεις να πιστεύεις σε αυτούς. Αρκεί ακόμα να ψιθυρίσεις από καρδιάς 2-3 αρχαίες επιθυμίες και έτσι απλά μια άσχημη μέρα, ένας δύσκολος μήνας, ένας μίζερος χρόνος, θα αλλάξει σε μια λαμπερή κατάλευκη αρχή. Έτσι απλά, όπως ήρθες εσύ και με έντυσες ξανά μέσα στο άσπιλο λευκό με μια πιτσιλιά βαθύ κόκκινο εκεί στην θέση της καρδιάς μου.

Σου πήρε λιγάκι χρόνο το ξέρω, αλλά τελικά με βρήκες. Σε ευχαριστώ άγγελε μου…

Αν ήμουν καπνιστής, θα είχα ήδη κάνει 100 πακέτα αργό θάνατο την τελευταία εβδομάδα. Αν έπινα θα ‘μουν τώρα στο πεντηκοστό μου μπουκάλι (κάτι σε κόκκινο κρασάκι ημίγλυκο, φτηνό και αμφιβόλου ποιότητας, ότι πρέπει για να μεθάς μπαμ και κάτω) και αν ήμουν μανιοκαταθλιπτικός σίγουρα θα είχα κάνει ‘κανα δυο απόπειρες, πάντως όχι με ξυραφάκι.

Ευτυχώς για το ταλαίπωρο σώμα μου, δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Είμαι όμως πάντα παιδί στην καρδιά και τα παιχνίδια μου τα αγαπάω. Παιχνίδια όλων των ειδών, ανθρωπάκια (όπως τα λέει η γιαγιά μου), μοντέλα στατικά από αεροπλάνα και οχήματα άλλων εποχών και φυσικά ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Τώρα που δεν θέλω άλλο πια να σκέφτομαι εκείνη, «εμάς», παίζω. Παίζω μέχρι να πονέσουν τα μάτια μου ή τα δάχτυλα μου, ότι έρθει πρώτα. Χάνομαι μέσα σε ψηφιακούς χαρακτήρες, έχω τόσα να κάνω εκεί πέρα άλλωστε. Ο κόσμος δεν σώζεται σε μια μέρα, ίσως όμως με ένα καλό σπαθί και μερικές μέρες εξοντωτικού gameplay κάτι να γίνει. Ποιος ξέρει, μπορεί ακόμα να μας σώσω από μια σατανική εισβολή και να κάνω ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Λούσιφερ να κλάψει.

Πολύ αργότερα, όταν το παιχνίδι πάψει και πλέον βλέπω στο σαλόνι μόνο τα λαμπιόνια από το ψεύτικο δέντρο μου να παίζουν κρυφτό με το σκοτάδι, τότε για λίγο και ύπουλα γρήγορα, με πλημμυρίζουν σκέψεις και ιδέες παλιές ακατανόητες για το ¨καμένο» πια μυαλό μου. Εγώ εξουθενωμένος από μια «ψεύτικη» προσπάθεια σε έναν ψεύτικο κόσμο, μένω σιωπηλός και ακίνητος. Σκιά και εγώ μέσα στις άλλες, νομίζω πως κρύβομαι από τον εαυτό μου και εύχομαι για μια φορά να ήταν όλα, μα όλα αλήθεια.

Θεέ μου, γίνομαι τόσο άσχημος όταν θυμώνω, ένα ψηλό τέρας, άτριχο κιτρινιάρικο καμπούρικο γκόλεμ. Λίγοι με είδαν έτσι, λιγότεροι θα με ξαναδούν. Είναι σαν μια σφαίρα που σπάει την γαλήνια επιφάνεια μιας μικρής λίμνης το κατακαλόκαιρο όταν δεν κουνιέται φύλο. Γίνεται ξαφνικά, βίαια, καταλυτικά και τότε παύω να σκέφτομαι, με πλημμυρίζουν ποτάμια κρυφής οργής και σατανάδες τριβελίζουν το μυαλό μου.

Ο έλεγχος χάνεται και η αυτοσυγκράτηση πάει περίπατο, το ζώο βγήκε παγανιά και όποιον πάρει ο χάρος. Με σιχαίνομαι όταν είμαι έτσι, νομίζω πως θα κάνω κακό σε κάποιον, σε κάποιον που αγαπώ πολύ. Συνήθως πληγώνουμε περισσότερο αυτούς που αγαπάμε και εκείνοι με την σειρά τους το ίδιο. Σκατένια που γίνονται όλα τέτοιες θλιμμένες μέρες. Κάπου δίπλα μου κάποιος αργοπεθαίνει και εγώ παλεύω με αόρατους εχθρούς, με αρχαίες Ερινύες και εκείνο το φρικτό κιτρινιάρικο γκόλεμ. ‘Οσο και αν λάμπει έξω ο ήλιος μέσα μου φυτρώνει μόνο σκοτάδι, πυκνό, απροσπέλαστο.

Να μπορούσα να φύγω από όλα αυτά, να έβγαζα φτερά, να πετάξω μέχρι την αυλή του Θεού και να τον ρωτήσω γιατί με άφησε, γιατί έπαψα να πιστεύω πια σε εκείνον. Αν είμαστε όλα παιδιά του γιατί αφήνει να ματώνουν οι αγνοί, οι αθώοι, γιατί πρέπει να δοκιμαστώ μέσα από φωτιά και θειάφι για να φτάσω στην λύτρωση. Ο άνθρωπος γεννήθηκε τελικά για να τυραννιέται, πολύ σκληρό, πολύ ειρωνικός τρόπος για να ζεις αλήθεια.

Νιώθω την απόγνωση σαν κακιά σκιά να αναπνέει από πάνω μου και ο πόνος μεγαλώνει ακόμα, δεν λέει να φύγει, μάλλον ήρθε για να μείνει. Που είναι ο φύλακας άγγελος μου; Αλλά ξέχασα, εγώ πλέον δεν πιστεύω…

Υπάρχουν happy endings; Ρομάντζα αληθινά να μελώσουν την ζωούλα μας μήπως; Τόσες ταινίες έχουν γυριστεί επί του θέματος, δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι αλήθεια. Σίγουρα έτσι θα είναι φίλε μου. Δεν είναι δυνατόν να έχω πάλι μαλώσει μαζί της, σκέφτομαι. Την μια ψηλά στα σύννεφα, την άλλη χάμω στην λάσπη. Ρε μπαγάσα έρωτα, με κούρασες μεγάλε.

Η Μελίνα Μερκούρη το είχε πει καλύτερα, » Στον έρωτα έχεις ένα χτυποκάρδι κάθε φορά που θα τον δεις – ζηλεύεις απίστευτα, θέλεις να καταναλώνει όλο τον καιρό του και την σκέψη του σε σένα. Με την πάροδο των χρόνων, υπομένεις τα ελαττώματα του άλλου. Βάζεις νερό στο κρασί σου. Γιατί έρχεται η τρελή αγάπη. Με την τρελή αγάπη έρχεται η κατανόηση. Με την αγάπη κατανόησα ότι δικαιούτε κάθε άνθρωπος μια γωνιά δική του, όταν χρειάζεται την απομόνωση του.»

Ζήλεψα και ζηλεύω ακόμα κάπου, κάπου και η καρδιά μου αναπηδά σαν την βλέπω να χαμογελά. Το χαμόγελο της είναι ακόμα η αδυναμία μου. Χρόνο άπειρο για την πάρτη της έφαγα και θα φάω ακόμα. Από ελαττώματα μπούχτισα, δικά μου, δικά της. Όσο για το κρασάκι μου, ε αυτό πια νέρωσε από καιρό, τόσο που τώρα πια σαν το γεύομαι δεν με μεθάει. Ίσα, ίσα που μου κάνει κεφάλι, μετά πάει πέρασε. Το θέμα όμως είναι που σταματάς; Που λες μέχρι εδώ ήταν δεν πάει άλλο; Φταίει η αγάπη άραγε που μας κρατά ακόμα κοντά ή μια αρρωστημένη συνήθεια που τυλίγεται με το άθλιο πέπλο του φόβου;

Μακάρι να μην είναι ο φόβος, ιδιαίτερα αυτός. Φόβος να μην μείνεις μόνος, φόβος να μιλήσεις για αλήθειες δικές σας. Φόβος αν φωλιάσει μέσα μου, το ξέρω θα με σαπίσει. Μόνο την γωνιά μου έχω ακόμα και θα την άφηνα και αυτή άμα το ζητούσε, μήπως τότε η δική της έπαυε να ναι τόσο σκοτεινή, τόσο απόμακρη και στοιχειωμένη.

Για εμάς λοιπόν δεν έχει happy ending; Ρε μπας και ήρθε μόνο το ending;