Archives for category: στο πόδι

Η αναμονή μια καλύτερης μέρας, μιας χαρούμενης στιγμής έστω & φευγαλέας ή το βελούδινο άγγιγμα ενός espresso που έσταξε σωστά σε ένα όμορφο πορσελάνινο φλιτζανάκι γίνεται όλο & πιο μακρά.

Ίσως είναι οι βαριές ημέρες που δεν λένε να φύγουν, οι σκοτεινές φωνές που μαυρίζουν καρδιές μαζί με τις πιο απαισιόδοξες προφητείες, ή απλά η αίσθηση ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Ξέρετε για ποιον διάολο μιλάω έτσι, εκείνον τον τεράστιο μοχθηρό & βρομερό τράγο που δεν βλέπει την ώρα να μας καβαλήσει από πίσω…

Νιώθω όμως στα αλήθεια ότι ακόμα το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Κάτι καλό και αγαθό μας περιμένει στο βάθος του καζανιού (που νομίζουμε πως βράζουμε ντε) & είμαι σίγουρος πως δεν είναι απλά ένα πλούσιο σε γεύση Καζάν Ντιπί.

Θα περιμένω λοιπόν με το ανάστημα ορθό, θα περιμένω με περιέργεια & ίσως ακόμα με θαυμασμό για όλα εκείνα που κρύβονται ακόμα από τα μάτια μου, τα δικά μου και τα δικά σας. Ξέρω θέλει πίστη αστείρευτη & άσπιλη, αλλά εγώ μόνο την δικιά μου την κουτσουρεμένη διαθέτω.

Ατελής & ελαττωματικός λοιπόν θα περιμένω, με ένα σπαστό χαμόγελο & ένα λευκό πουκάμισο φρεσκοπλυμένο.

Advertisements

Ελπίζω να με συγχωρέσει ο Κύριος Ηλίας Σκουλάς που αναδημοσιεύω μερικές γελοιογραφίες του από το άλμπουμ «βοήθεια» χωρίς άδεια. Αν & από το 1984, τις βρήκα επίκαιρες όσο ποτέ άλλοτε, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτήν την χώρα…

Image

Image

Image

Imageνι

Μαλάκωσε η ψυχή μου & φόβο δεν έχω για τίποτα. Σαν να έχω πια την δύναμη να διώχνω τις μεγάλες λύπες από πάνω μου & αφήνω μόνο τις μικρές να με νοτίζουν. Όπως μια χοροπηδηχτή καλοκαιρινή βροχή, άξαφνα έρχεται, άξαφνα φεύγει, & ίσα που αφήνει πίσω της μυρωδιά βρεγμένης γης.

Αλήθεια νιώθω υπέροχα καθώς αφήνω τα αυτιά μου χωμένα πίσω από ένα ζευγάρι ακουστικά. Είναι ακόμα ένας τρόπος για να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να αδειάζω από το άγχος, να πετάω με το μυαλό μου μέσα σε ένα παχουλό λευκό σύννεφο & αράζοντας για λίγο στα βαμβάκια να γελώ & να στέλνω φιλιά.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που βάλατε μουσική να παίξει μόνο για εσάς, ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι, ένα συρταριασμένο compilation από παλιά denon κασέτα;

Ε λοιπόν βρείτε τον χρόνο να χαρίσετε μια τέτοια μαγική στιγμούλα στο εαυτό σας ένα μεσημεράκι αργό & τεμπέλικο, ή την ώρα που το τελευταίο φως έξω είναι το πιο γλυκό & πλανεύει καθώς μπλέκεται με τις πρώτες σκοτεινές κλωστές του ουρανού. Μικρές στιγμές αγαλλίασης για εμάς που είμαστε άνθρωποι τυχεροί, αλλά πάντα, μα πάντα το ξεχνούμε…

Εγώ νιώθω ήδη ανάλαφρος, εσείς;

Κατέβασα με δυο ρουφηξιές τον espresso μου, αχχχχχ πόσο μου έλειψε η γεύση που αφήνει αυτός ο μεταξένιος καφές στον ουρανίσκο μου. Βλέπετε τόσο καιρό την έβγαζα με υποκατάστατα, ελληνικός (ας τον έκανα και μερακλίδικο), γαλλικός, ακόμα και φραπέ άγγιξα σε κάποια στιγμή αδυναμίας.Τίποτα και κανείς δεν κάνει καφέ σαν τους Ιταλούς κύριοι και ο ορισμός του έχει όνομα «espresso ristretto»!

Σηκώθηκα πρωί, μια χαρά απροσδιόριστη παρέα με μια θλίψη με τριγυρνάει. Ντύθηκα στα γρήγορα για να βολτάρω στην έρημη γειτονιά μου. Πάγωσε το κεφάλι μου γυμνό ως είναι, ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να φωτίσει τα βρώμικα στενά. Ίσως έτσι να μην έδειχναν όλα τόσο μελαγχολικά.

Είμαι μόνος, αλλά περιμένω φίλους για εκδρομούλα. Ξέχειλος σκέψεις λέω καλά Χριστούγεννα στον σεκιουριτά του εμπορικού που έχει ξεμείνει. Νέο παιδί, να επιβιώσει και αυτός πρέπει. Οι μέρες μου θυμίζουν εσένα και ας είσαι ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακρυά.

Δεν έχει σημασία αν είναι γιορτές, δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μένα πια αλλά υποπτεύομαι και για τους πολλούς. Μια στιγμούλα μόνο παίρνω για να φέρω στο νου μου το πρόσωπο σου, θα ήθελα τόσο πολύ μια αγκαλιά σου…

Χρόνια πολλά μοναχικές καρδιές μου.

Δεν έχω δάκρυα να χύσω για κανέναν πια, αν βγουν ψεύτικα θα είναι. Μόνο οργή νιώθω για όλα και για όλους μας, αλλά και αυτή σβήνει μέσα στην απάθεια μου. Νομίζω ότι έπαψα να είμαι άνθρωπος εδώ και λίγο καιρό, μόνο ένα μούδιασμα έρχεται και φεύγει που και που, αλλά δεν ξέρω αλήθεια τι σημαίνει.

Όποιος αντέχει ακόμα ας σηκωθεί να φωνάξει, να χτυπήσει, να ματώσει, να τσιρίξει. Εγώ στέρεψα από όλα αυτά.

Η επανάσταση δεν είναι αληθινή…

Κάθομαι από έξω και σε περιμένω να φανείς. Η καλύτερη μου όταν θα πλησιάσεις την μηχανή και θα μου δώσεις ένα πεταχτό φιλί, μαζί με ένα γοργό χαμόγελο, μετά ένα κρυφό χάδι. Κρύο αρκετό και τα δάχτυλα μου άρχισαν να παγώνουν, τα τρίβω πάνω στο τζιν μπας και ξυπνήσει το αίμα.

Κίνηση πολύ στην Μοναστηρίου. Άνθρωποι πέρα δώθε σαν να παλεύουν με τα αυτοκίνητα, άλλοι με τις σκέψεις τους, άλλοι με ένα τσιγάρο. Ένας τυπάκος αγενής, βγάζει αλάρμ απέναντι μου. Το αυτοκίνητο τρίζει και σκούζει ολόκληρο από την εκκωφαντική μουσική που βγαίνει από τα σωθικά του. Φτύνουν τα ηχεία και το sub κάτι σε rap νομίζω. Μπόμπα να έπεφτε δίπλα του, δεν θα χαμπάριαζε καθόλου. Κατεβάζει το παράθυρο και τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν και άλλο, ρίχνει κλεφτές ματιές από άκρη σε άκρη του δρόμου. Σκέφτομαι πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ο άνθρωπος, μου έρχεται να γελάσω αλλά μάλλον θέλω να τον δείρω.

Εντάξει σε ακούσαμε μεγάλε, μας γάμησες τα αυτιά! Καλά τα δικά σου τρύπα τα, σπάστα, όλων των άλλων τι σκατά σου φταίνε;

Ευτυχώς φεύγει πριν με ζώσουν τα φίδια. Κάποια από αυτές τις μέρες θα αρπάξω κανέναν από το λαιμό και θα του δώσω να φάει τα ηχεία μαζί με το ακριβό sub woofer. Μα καλά δεν έχει μείνει ήδη κουφός έτσι όπως τα παίζει;

Λες για αυτό να ανεβάζει και άλλο την ένταση στο cd ο καημένος; Αυτή η πόλη μας έχει χαζέψει όλους ρε γαμώτο.

Ετοιμάζω την συνθετική μου στολή, γάντια βαριά χειμερινά καλός σύντροφος πάνω στην μηχανή τέτοιες μέρες, να μην ξεχάσω να περάσω και όλα τα προστατευτικά, ώμους, αγκώνες. Αν πέσω μπας και γλιτώσω κάτι τις, προστατευτικά για την ζωή υπάρχουν έτσι και πέσω από την αγκαλιά της;

Φεύγω μπας και καθαρίσει το μυαλό μου, κυρίως όμως η καρδιά μου. Φεύγω να νιώσω τον παγωμένο αέρα όταν τρυπώνει μέσα από την ζελατίνα στα ψηλά. Μου θυμίζει ότι υπάρχει ένας θεός, παλιά ήταν ο Αίολος και τόσοι ακόμα τώρα τα κάναμε όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα…

Στους λιγοστούς αναγνώστες, στους ακόμα λιγότερους φίλους, λέω καλή αντάμωση και καλή καρδιά!