Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στο Σύμπαν (σκέφτομαι σαν να μιλάω δυνατά) σε έναν θεό οικουμενικό και κυρίως με καλές προθέσεις και στόχους.

Πίνω μια γουλιά espresso και αφήνω το ποτηράκι με γδούπο στο παλιό γραφείο. Έχω χαθεί σε άγνωστα μονοπάτια εδώ και δύο χρόνια περίπου. Περπατώ άλλοτε με ζιγκ, ζαγκ και κάπου, κάπου σε μια φανταστική νοητή ευθεία. Στιγμούλες σκάω χαμόγελα με την χάρη της αγάπης, και εξαιτίας της υπάρχω ακόμα, για σένα που αγαπάω.

Όχι δεν είναι αυτό ένα love letter, δεν είναι καν εξομολόγηση ή αρθράκι ευρηματικό. Ίσως όμως να είναι προσευχή, το είδος που μπορώ εγώ να κάνω, να ευχηθώ.

Προσεύχομαι λοιπόν με τούτα εδώ τα λόγια για εμάς, για όλους τους ανθρώπους Έλληνες και μη, που χάνονται και αυτοί σε σκοτεινά και επικίνδυνα δρομάκια. Πόσο εύκολο είναι να μην ξαναβρείς ποτέ τον δρόμο σου πίσω στο φως. Σκέφτομαι πάλι όμως ότι στο σκοτάδι γεννιόμαστε και μέχρι να αγγίξουν τα πρώιμα μάτια μας μια στάλα λευκό, μέχρι το στόμα να ανοίξει για να ρουφήξει άπληστα ζωή & οξυγόνο και το κλάμα σχεδόν κραυγή να αφήσει το πρώτο της σημάδι σε αυτόν τον κόσμο, μέχρι τότε το σκοτάδι γίνεται φίλος. Σαν φίλος λοιπόν απ’ τα παλιά, είναι τόσο εύκολο να αφήνεσαι στιγμές στην αγκαλιά του.

Εγώ όμως νιώθω ότι πρέπει να πάω ξανά προς το φως και ότι όλα αυτά που ζω και περνώ μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες μου, δεν είναι παρά μια αλλαγή. Μια απαραίτητη δοκιμασία για να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο του δικαίου, από μια ζωή ψεύτικη που τόσα πολλά χρόνια μας παραμύθιαζε με όμορφες υποσχέσεις και ανούσια όνειρα.

Η ανεργία, η πείνα, ο θάνατος από το ίδιο μας το χέρι, η αγωνία ακόμα και για ένα πιάτο φαΐ, έγινε καθημερινό δελτίο ειδήσεων και τελικά είναι ο μόνος τρόπος για να ακούσουμε το ξυπνητήρι…

Εγώ και εσείς λοιπόν, έχουμε την ίδια πορεία. Όχι προς το σκοτάδι, όχι προς την απόλυτη καταστροφή και ούτε προς ένα άδοξο τέλος. Ο δρόμος μας είναι προς το «Φως», αλλά όπως πάντα πριν το πρώτο φως ακολουθεί πάντα το απόλυτο σκοτάδι. Δείξτε πίστη πρώτα στον εαυτό σας, μην αγνοείτε την δύναμη της θέλησης του ανθρώπου και μην δέχεστε καμιά μοίρα που θέλουν να σας επιβάλουν οι άλλοι. Κανείς μας δεν είναι σκλάβος σε κανένα σύστημα και κανένα σύστημα δεν μπορεί να υποτάξει το πρωτογενές ανθρώπινο πνεύμα. Τέλος όσο απίθανο και αν ακούγεται, πιστεύω σε μια ατέλειωτη συμπαντική οικογένεια, σε κάτι ανώτερο από την ατομικότητα, σε έναν θεό αν θέλετε ο οποίος μας περιβάλει όλους ανεξαιρέτως. Αυτός ο θεός είμαι σίγουρος πως δεν αποζητά την καταστροφή μας, μόνο πίστη ότι η ευτυχία, η πραγματική ευτυχία υπάρχει και δεν βρίσκεται στα ατέλειωτα υλικά αγαθά.

Όταν την αναζητήσεις θα την βρεις και τότε αυτή μόνη της φτάνει για να διώξει τα χίλια και βάλε κακά που μας βρήκαν. Το λέω εγώ που είμαι εδώ και περίπου 2 χρόνια άνεργος και χωρίς προσωπική περιουσία. Στηρίζομαι σε φίλους, γονείς, στην αγάπη και συντροφιά μου, στηρίζομαι σε όλους εκείνους τους συμπορευτές και ταλαίπωρους ταξιδιώτες. Η οικονομική κρίση και κατά συνέπεια η κοινωνική, είναι κάτι πρόσκαιρο και σηματοδοτεί απλά τον δύσκολο δρόμο της αλλαγής. Αυτό πιστεύω κάθε ημέρα όλο και περισσότερο και ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα και εσείς.

Πάνω από όλα μην σταματάτε να δίνετε αγάπη, όπου και όσο μπορείτε. Είναι η κόλλα που μας κρατά ακόμα στην ζωή, η δύναμη που μπορεί να κυριαρχήσει πάνω από όλα, η σωτηρία μας και τελικά ο προορισμός μας. Μέσα από αυτή όλα βγάζουν νόημα και άλλωστε για εμένα το «Φως» είναι Αγάπη.

Καλή δύναμη σε όλους, ποτέ μην λυγίζετε, ποτέ μην σταματάτε.

Advertisements