Η μυρωδιά σου έχει γεμίσει το δωμάτιο, μπερδεύεται με ένα ακριβό αρωματικό κερί που μόλις ξεχωρίζει. Έχει βραδιάσει και εσύ ψάχνεις το βλέμα μου, κατάλαβες ότι χάθηκα, ότι έφυγα για λίγο μακριά σου και για μια στιγμή φοβήθηκες ότι θα ξεμάκραινα αρκετά, τόσο που δεν θα ήταν εύκολο να με φτάσεις. Με γλυκιά φωνή σχεδόν μελωδική με κάλεσες πίσω και εγώ έπαιξα τα βλέφαρα μου και σε κοίταξα σαν να σε έβλεπα για πρώτη φορά.

Δεν ήσουν ξένη σίγουρα, δεν ήσουν όμως εγώ και πως θα μπορούσες άλλωστε; Μια απροσδιόριστη μελαγχολία με έφτασε και εγώ αφέθηκα εύκολα στην υγρή αγκαλιά της. Δεν μου αρέσει τούτη η διαδικασία, προκαλείται σχεδόν αυτόματα σαν κάποιος να κλώτσησε ξαφνικά έναν κουβά γεμάτο βόλους και τώρα έχουν ξεχυθεί όλοι μαζί σε χίλια διαφορετικά μέρη. Με θόρυβο και αναπηδηχτά και άντε εσύ να τους μαζέψεις, άσε που κάποιοι θαρρείς και παίζουν κρυφτό χώνονται στα πιο απίθανα μέρη, καλά κρυμμένοι σε μια απόμερη σκοτεινή γωνία.

Δεν θέλω να αφεθώ ξέρεις, αυτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι και μπορεί να έχει πάνω από έναν χαμένους. Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, θέλω να χωθώ στον κόρφο σου και να μεθύσω από το άρωμα σου, θέλω να σε νιώσω στο πετσί μου σαν ένα παλιό καλό δερμάτινο που δεν θα αποχωριστώ ποτέ. Θέλω να με κοιτάς και να μου λες αλήθειες, όσο δύσκολες και αν είναι στα αυτιά μου. Θέλω να σου λέω παραμύθια με δράκους και ιππότες και κακές ξεμωραμένες μάγισσες που γελούν δυνατά πάνω από ένα καζάνι ξόρκια. Θέλω να σε πάρω μαζί μου μακριά και να φτιάξουμε το δικό μας κάστρο.

Είναι λεπτή μωρέ η τέχνη της αγάπης και εγώ, εσύ, όλοι οι ρομαντικοί και ταλαίπωροι ονειρευτάδες μπερδεύονται εύκολα μέσα σε τούτο το θεσπέσιο παιχνίδι. Άκου όμως καλά φεγγαροφωτισμένη μου, σαν πάω να ξεμακραίνω, σαν πάω να χαθώ, κράτα μου απλά σφιχτά το χέρι και όλα θα παν καλά, όλα θα περάσουν. Να είσαι σίγουρη πως θα κάνω το ίδιο γλυκιά μου…

Advertisements