Ξυπνάω νωρίς κάθε μέρα, αλλά δεν λέω να σηκωθώ. Ποιος ο λόγος να παλεύω με την ημέρα και το σκληρό φως της, ποιος ο λόγος να ντύσω το κορμί μου όταν κανείς δεν είναι δίπλα μου για να με χαζέψει; Ποιο φιλί να ψάξω για καλημέρα και ποιο χαμόγελο πέρα από το δικό μου, πολυκαιρισμένο είδωλο στον καθρέπτη;

Αφήνω τις ώρες να περνούν από δίπλα μου, από πάνω μου, να γλιστρούν ανάμεσα μου και εγώ ασάλευτος περιμένω ένα θαύμα. Ξέρω, ξέρω, όσο το περιμένεις τόσο δεν έρχεται…

Κάνω τελικά πως περπατώ, σκούζω όμως από ένα άτιμο πόνο. Σκουριασμένες πρόκες στις πατούσες μου με έχουν γεμίσει δηλητήριο και άντε να το βγάλω έγκαιρα, πριν φτάσει στο μυαλό και αναπόφευκτα στην καρδιά μου. Δεν μπορώ καν να καταλάβω που έχει πάει πρώτα. Αν είναι η νόηση λειτουργία του μυαλού, μάλλον αυτό θα πάψει να γυρνά και εγώ επιτέλους θα κοιμηθώ δίχως άλλες αβάστακτες σκέψεις.

Ελάτε, ελάτε καλοί μου άνθρωποι. Δεχόμαστε στοιχήματα τώρα!

 

Advertisements