Παίζω με τις σκέψεις μου, περνάν μπροστά μου σαν σφαίρες από τρελό όπλο που ποτέ δεν βρίσκουν στόχο. Ποτέ τον σωστό τέλος πάντων. Είμαι κάπως ζαλισμένος, κάπως κουρασμένος ίσως και λίγος πιωμένος μετά από πολύ καιρό και νομίζω ότι μου αρέσει.

Σήμερα γιορτάζω την μοναξιά μου, τα πίνουμε παρέα και χαζογελούμε με παλιά ξεφτισμένα αστεία. Αφήνω τις ώρες να κυλάνε χωρίς τύψεις και ζόρια, τώρα είναι όλα για μένα. Δεν υπάρχει κανείς και σίγουρα δεν με νοιάζει τι κάνεις. Δεν θέλω να ξέρω, αλήθεια δεν δίνω δεκαράκι, έφυγες, γύρισες, είσαι καλά; Ε δεν με νοιάζει σου λέω!

Σηκώνω και άλλο την ένταση στην μουσική μου, έτσι για να γουστάρω μόνο εγώ με όλα όσα εσύ θα γκρίνιαζες ή θα τσατιζόσουν. Ρουφάω μια βαθιά ανάσα και την κρατάω μέσα στο στήθος μου, το νιώθω να σαλεύει και γελώ, γελώ και χαμογελώ και ας φαίνομαι τρελός στην νύχτα. Δεν με νοιάζει πια και όλα όσα πίστευα μου φαίνονται τώρα παραμύθια. Δεν υπάρχουν καρδιά μου happy endings, τουλάχιστον μην τα ψάχνεις στο φως.

Μισόκλεισε τα μάτια και κάνε δυο βήματα εμπρός. Αφουγκράσου το σκοτάδι γύρω σου, άστο να σε τυλίξει σαν παλιός καλός φίλος, χωρίς φόβο και προσμονή. Αυτό δεν σε γέννησε άλλωστε; Κάπου εκεί στο πουθενά είμαι και εγώ κρυμμένος, όχι από φόβο πια. Αναπνέω αργά και σταθερά, αλλά τώρα είμαι το σκότος, το τέρας μέσα στις σκιές γεννημένο από όλα τα δάκρυα της ψυχής μου.

Είμαι ελεύθερος πια και εσύ δεν μπορείς άλλο πια να με πληγώσεις…

Advertisements