Γέλασα σήμερα, γέλασα και σκέφτηκα πόσο αστεία είναι όλα στην μικρή μας ζωούλα. Ειρωνικά αστεία θα έλεγα, αλλά δυστυχώς εμείς τις περισσότερες φορές την διαβαίνουμε άκαμπτοι, δίχως όρεξη για αστεία και πολύ περισσότερο για ειρωνικά παιχνιδίσματα της ζωής που συχνά την αποκαλούμε πουτάνα…

Αστείες και οι ευχές για αλλαγή και γλυκιά ζωή μελένια, με ένα τικ, τακ, στο αρχαίο ρολόι και όλα θα αλλάξουν μονομιάς. Θα φύγουν όλα όσα μας ταλαιπωρούσαν χρόνια τώρα, οι τσέπες μας θα γεμίσουν λεφτά, θα πιάσουμε το τζόκερ που δεν παίζουμε ποτέ, θα αρχίσει να μας χαμογελάει το κακότροπο αφεντικό, φως και αγάπη θα πλημμυρίσει η καρδιά μας.

Αλλάζει ο χρόνος, αλλάζει και η ζωή μας. ‘Έτσι χωρίς εμείς να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, χωρίς να ξεβολευτούμε στιγμή από την ψεύτικη ασφάλεια μας και το δυάρι που με τόσο κόπο στήσαμε και μήπως αποκτήσαμε; Ο άνθρωπος είναι γεννημένος θαυματοποιός, ένα ατελής θεός μόνο που ελάχιστοι είναι ικανοί να το πιστέψουν πόσο περισσότερο να τολμήσουν το οτιδήποτε πέρα από τα γνωστά και όλα τα καθώς πρέπει.

Έχεις δίκιο Μαριαλένα, χάσαμε τον δρόμο μας αφού πλέον δεν ξέρουμε, δεν νιώθουμε τι είναι αληθινό και τι αξίζει. Η επιβίωση προέχει και τα ναρκωτικά που μας ταϊζουν χρόνια τώρα πιάσανε τόπο. Η νάρκωση έχει γίνει πια σήψη και μέσα στην ψυχότροπη μαστούρα μας έχουμε πάψει να αγαπάμε πρώτα από όλα εμάς και μετά όλους του άλλους.

Ακόμα γελάω, μόνο που τώρα γελάω με τον εαυτό μου. Θέλω να βγάλω φτερά και να πετάξω αλλά περιμένω και εγώ έναν φύλακα άγγελο, να μου δανείσει τα δικά του. Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω φυσικά ότι μου αξίζει, άλλωστε και εμένα όπως και εσάς με αδίκησε αυτή η άτιμη η πουτάνα η ζωή και τώρα πια μόνο μου χρωστάει!

Advertisements