Ξαπλωμένος επιτέλους, αλλά όχι για ύπνο. Κόκκινα μάτια, βαθουλωμένα από την οθόνη, στεγνά από φυσικά δάκρυα και μη. Το βλέμμα μου κενό, το καταλαβαίνω από τους μύες του προσώπου μου που έχουν σφίξει και κρατούν όλο το πρόσωπο μου σε μια παγωμένη μάσκα. Το μυαλό δουλεύει ακόμα τρελά, δεν έχει ξεμείνει από καύσιμο και ιδέες. Σκέψεις πολλές, καθόλου όμως καθαρές χοροπηδούν εκεί μέσα και εγώ μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι σκέφτομαι ξανά εκείνη την ξανθιά κοντούλα πιτσιρίκα περισσότερο από όσο θα ήθελα. Σίγουρα περισσότερο από όσο εκείνη φαντάζεται ή υποθέτει. Το όνομα της είναι δισύλλαβο, εύκολο, τρελό, σχεδόν λολιτένιο. Αν και αθώο πρόσωπο δεν κουβαλάει, μόνο ένα αμαρτωλό λιλιπούτειο κορμί που τελευταία με βάζει σε σκέψεις βρώμικες, ηδονικές.

Πειρασμός, απαγορευμένος καρπός, πολλές φορές ήμουν έτοιμος να τον κόψω…

Νιώθω μια ανάγκη, επιθυμία να βρεθώ δίπλα της ξαφνικά, θέλω να την κάνω δική μου και ας είναι για λίγο. Το πολύ άλλωστε πια δεν με ενδιαφέρει και το πάντα είναι τόσο, μα τόσο ψεύτικο, ανθρώπινη ανάγκη για πίστη σε όνειρα ζεστά, συνήθως περιλαμβάνουν την λέξη έρωτα και μετά την αγάπη. Χιλιοειπωμένος και αυτός και αυτή, άραγε δεν έχουν ακόμα ξεφτίσει;

Ωρίστε τι έγινε τώρα. Τρύπωσε στο μυαλό μου, σαν κουνούπι με άδεια κοιλιά δε λέει να με αφήσει. Ξέρω βέβαια πια καλά, ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσεις έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν και εγώ με την πρώτη ευκαιρία λέω να την δαγκώσω…

Advertisements