Υπάρχει μια παρηγοριά στην νύχτα, είναι η παρηγοριά των ερωτευμένων ψυχών, πεσόντων μιας άλλης άκομψης αιματηρής μάχης, αυτής που δεν έχει νικητές και ηττημένους. Είναι η παρηγοριά που βρίσκει ο καμένος τρελός, λαθρεπιβάτης μιας άλλης καρδιάς που κάποτε κατοικούσε ο ίδιος. Άλλες μέρες εκείνες, άλλες ώρες τώρα, στεγνές από αγάπη, δύσκολες για το μυαλό, βαριές για τα μάτια.
Υπάρχει επίσης μια γλυκιά λήθη, σε τυλίγει από κάτω χαμηλά μέχρι να φτάσει σιγά, αλλά με ακρίβεια προς τα πάνω, εκεί στο μυαλό. Προτού το καταλάβεις έχεις ήδη πνιγεί μέσα της, σε έχει τυλίξει ολόκληρο και μετά από λίγο παύεις να πονάς τόσο πολύ. Τι καλά να φύγει εντελώς ο πόνος, ελπίζεις…

Για λίγο νομίζεις ότι είσαι καλά, ω απατηλή ψευδαίσθηση! Η εικόνα της δεν λέει να φύγει από το κεφάλι σου. Εκατοντάδες μικρές σκόρπιες φωτογραφίες χορεύουν και αφήνουν παντού μυρωδιές και αναμνήσεις. Όλες εκείνες που νόμιζες ότι έθαψες μετά από έναν μαραθώνιο δακρύων, ακατάπαυστων λυγμών και μερικών βίαιων σπασμών από το στομάχι σου που δεν έλεγε να πάψει να σε σφίγγει. Πόσο βολικά χαρτογραφούν όλα αυτά την πορεία σου προς το τέλος, έλα όμως που εσύ κοιτούσες άλλον χάρτη. Πάλι έχασες το δάσος, μόνο τα δέντρα πρόσεξες μπροστά και ατυχώς νόμιζες ότι θα ξαποστάσεις στην δροσιά τους.

Μόνο αγάπη έτρωγα και άλλη τροφή δεν ήθελα, ο έρωτας με τρέλανε και εσύ εκεί το νησί μου, απόκρυφο, μαγικό. Ήσουν πάντα ο προορισμός μου, μέχρι που μια ανελέητη φουρτούνα με ξέβρασε στις ακτές σου.

Από τότε στο τώρα, έμεινα εκεί στην ακτή, μισοπεθαμένος…

Advertisements