Βγήκα στο μπαλκόνι, αφήνω τον ήλιο να με λούσει και κάθομαι. Γέρνω πίσω την καρέκλα μου, σκάω ένα γέλιο αυθόρμητο και απολαμβάνω το απόγευμα που φεύγει. Νιώθω όμορφα, ζεστά από έξω, ζεστά και από μέσα.

Οι μέρες που πέρασαν δεν ήταν ευγενικές μαζί μου, γιατί να ναι άλλωστε; Δεν μου χρωστάει η ζωή, εγώ αντίθετα μάλλον της οφείλω. Οφείλω να είμαι γελαστός, πρώτα για τον εαυτό μου, μετά για εσένα που είσαι δίπλα μου και μου κρατάς το χέρι τα βράδια και ύστερα για όλους αυτούς, τους άλλους. Αυτούς που με αγαπάνε έτσι όπως είμαι και δεν θέλουν να με αλλάξουν, ευχαριστώ ανταποδίδω. Αν μοιράσω χαμόγελα δεν θα τα πάρω άραγε πίσω; 

Οφείλω επίσης να είμαι αληθινός, καλός με τον εαυτό μου, όσο μπορώ, όσο αντέχω και ξέρω καλά πόσο δύσκολο είναι αυτό. Δεν πειράζει θα το παλέψω. Ακόμα και αν μου κοστίζει, ακόμα και αν στο τέλος βγω χαμένος.

Αν κοιτάξω πίσω, βαθιά στην γραμμή του χρόνου θα δω δεκάδες λάθη, αυθόρμητα και μη, ήταν όλα όμως δικά μου. Αν λοιπόν σήμερα πέσω ξανά στα ίδια, τι λέει αυτό για μένα; Κούτσουρο ήμουν, κούτσουρο θα μείνω; Μπα όχι, σαν να έμαθα πλέον αρκετά. Λάθη θα κάνω σίγουρα ξανά, ας μην είναι τουλάχιστον τα ίδια.

Προκαλώ λοιπόν μια ακόμα φορά τον εαυτό μου, να βρει ξανά χαμόγελα και τρέλα, παιδικές επιθυμίες ξεχασμένες, όνειρα γλυκά σαν μαλλί της γριάς, έρωτα και πάθος. Τώρα αν μέσα σε όλα αυτά, χωθεί και η άτιμη μιζέρια, ε δεν ανησυχώ πολύ. Κουτσή είναι η άμοιρη, αργά σέρνεται και με ένα τρανό φύσημα πάλι πέρα θα την κάνω!

Advertisements