keep-out-2.jpg 

Τι κάνεις όταν όλα μέσα σου έχουν γίνει ένα. Κουβάρι από σάρκα και συναίσθημα, παλλόμενο, ζωντανό να φουσκώνει. Όταν τα λόγια είναι απλά ανεπαρκή και εσύ άρρωστος ψάχνεις ένα ζεστό φιλί, μια διαπεραστική ματιά, ένα ερωτικό δάγκωμα εκεί κάτω και δίπλα από το αυτί σου. Όταν ο θυμός γίνεται θλίψη και αυτή μετά μετάνοια. Απόγνωση πικρή στεγνή από λογική, στο τέλος μένει μόνο το πάθος.

Στέλνεις το σήμα εκεί έξω στο πουθενά. SOS για την καρδιά σου, για κακή σου τύχη όμως δεν το αντιλαμβάνεται κανείς. Είναι τόσο δυσνόητο, τόσο παλιό, που η μοίρα το ξέχασε σε ένα απάτητο σκοτάδι και τώρα πια ούτε φαίνεται, ούτε ακούγεται, εξασθενεί και σβήνει.

Σήμερα πονάω, μια παλιά πληγή άνοιξε και εγώ δεν έχω τίποτα πρόχειρο για να την κλείσω. Πατώ ανήμπορος το σημείο, ο πόνος όμως ύπουλα τρέφεται από μέσα, μεγαλώνει και τώρα νομίζω ότι ξεχειλίζει και το αίμα ρέει άφθονο από παντού και εγώ αδειάζω…

Σάπια πληγή, δεν λέει να κλείσει, αν εγώ δεν κλείσω πρώτος την καρδιά μου. Να σβήσω όλα τα ίχνη μου για να μην με ψάξει κανένας. Να πλύνω το κορμί μου σε 10 φουρτουνιασμένες θάλασσες μέχρι να βγάζει μόνο αλμύρα και άμμο. Κανένα άρωμα να μην μου θυμίζει εσένα, τον εαυτό μου, έγινες εχθρός μου.

Δεν κάνει να βλέπεις την μεταμόρφωση, δεν θα καταλάβεις. Τίποτα από πάνω μου δεν θέλω να μείνει ίδιο. Φοίνικας κόκκινος τρομερός θα βγω από τις ζεστές ακόμα στάχτες, αγνώριστος πια μπορώ να περάσω δίπλα σου για να σε δω, ίσως να σε αρπάξω, ξαφνικά και βίαια. Δεν πρέπει να καταλάβεις, μην προσπαθείς, ίσως μόνο να το νιώσεις αν κάνεις και εσύ την βουτιά και δεν σε νοιάζει αν πιάσεις πάτο.

Εφιάλτης είσαι για όνειρο; Μάλλον και τα δύο και εγώ στρατιώτης στο ανάχωμα παλεύω μην χάσω το μυαλό μου. Φύγε όσο είναι καιρός, όσο μπορείς ακόμα, γιατί να πληγώσουμε εαυτούς και αλλήλους; Αν επιζήσω από αυτό, να ξέρεις θα σε καρφώσω πρώτος, θνητή είναι η καρδιά μου και στα χέρια σου δεν θέλω απλά να την αφήσω.

Advertisements