Κάθομαι από έξω και σε περιμένω να φανείς. Η καλύτερη μου όταν θα πλησιάσεις την μηχανή και θα μου δώσεις ένα πεταχτό φιλί, μαζί με ένα γοργό χαμόγελο, μετά ένα κρυφό χάδι. Κρύο αρκετό και τα δάχτυλα μου άρχισαν να παγώνουν, τα τρίβω πάνω στο τζιν μπας και ξυπνήσει το αίμα.

Κίνηση πολύ στην Μοναστηρίου. Άνθρωποι πέρα δώθε σαν να παλεύουν με τα αυτοκίνητα, άλλοι με τις σκέψεις τους, άλλοι με ένα τσιγάρο. Ένας τυπάκος αγενής, βγάζει αλάρμ απέναντι μου. Το αυτοκίνητο τρίζει και σκούζει ολόκληρο από την εκκωφαντική μουσική που βγαίνει από τα σωθικά του. Φτύνουν τα ηχεία και το sub κάτι σε rap νομίζω. Μπόμπα να έπεφτε δίπλα του, δεν θα χαμπάριαζε καθόλου. Κατεβάζει το παράθυρο και τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν και άλλο, ρίχνει κλεφτές ματιές από άκρη σε άκρη του δρόμου. Σκέφτομαι πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ο άνθρωπος, μου έρχεται να γελάσω αλλά μάλλον θέλω να τον δείρω.

Εντάξει σε ακούσαμε μεγάλε, μας γάμησες τα αυτιά! Καλά τα δικά σου τρύπα τα, σπάστα, όλων των άλλων τι σκατά σου φταίνε;

Ευτυχώς φεύγει πριν με ζώσουν τα φίδια. Κάποια από αυτές τις μέρες θα αρπάξω κανέναν από το λαιμό και θα του δώσω να φάει τα ηχεία μαζί με το ακριβό sub woofer. Μα καλά δεν έχει μείνει ήδη κουφός έτσι όπως τα παίζει;

Λες για αυτό να ανεβάζει και άλλο την ένταση στο cd ο καημένος; Αυτή η πόλη μας έχει χαζέψει όλους ρε γαμώτο.

Advertisements