Καφεδάκος χλιαρός χύνεται από το λαρύγγι μου στην κοιλιά μου, εκεί φτιάχνει μια μικρή καφετιά λιμνούλα μέχρι να αλλάξει και να γίνει η ζάχαρη ενέργεια και η καφεϊνη να βρέξει την αριστερή μου παρεγκεφαλίδα. Άντε να φτάσει μετά και στο μάτι μου που δεν λέει να ανοίξει πλήρως, σαν χαλασμένος φωτοφράκτης μιας παλιάς slr.

Κάτι όμορφο σκάλωσε μέσα μου από χθες, αλλά το κατάλαβα μόλις σήμερα. Μια όρεξη για δουλειά, μια γερή δόση δημιουργικότητας πασπαλισμένη με μια απρόοπτη αχνή φωσφορίζουσα σκόνη που βγαίνει σε pixel από το ποντίκι μου. Τώρα που ανοίγει σιγά, σιγά και το μάτι μου, θα έβλεπες ότι γυαλίζει !

Καταχνιά έξω, υγρασία και βροχή. Φως λευκό μέσα από τις λάμπες φθορίου και μια ζεστή καρδιά πάνω μου να μου θυμίζει πόσο τυχερός είμαι, αφού ακόμα χτυπά ρυθμικά και απρόσκοπτα. Μια γουλιά ακόμα και στέρεψε ο καφές μου, ε και ; Πάω να βάλω και άλλον και μετά θα μοιράζω χαμόγελα ακόμα και σε αυτούς που δεν τα βλέπουν, σε αυτούς που έπαψαν να ακούν μπας και φύγει η μιζέρια.

Μια καλημέρα με ένα χαμόγελο, ποτέ δεν πάει χαμένη. Καλημέρα !

Advertisements