mz-rebuild.jpg

Πιάστηκα λέμε. Η παλιά μέση, οι κάποτε στιβαροί ώμοι μου τώρα με τραβάνε, πλευρά ζουλιγμένα από την μαύρη καρέκλα και καλά ανατομική…

Αγόρι μου πως έγινες έτσι;  Μα καλά είναι δυνατόν να ξυπνάς κάθε φορά με πόνους, πως σκατά θα με κρατήσει αυτό το κουκούλι ως τα πενήντα μου, στα εξήντα, εβδομήντα ίσως. Καλά !! Σιγά μην ζήσω τόσο και αν τα καταφέρω με βλέπω να σέρνομαι από ορθοπεδικό σε χειρουργό και vise versa. Που να άφηνα τον εαυτό μου εντελώς, να μην έκανα και κολύμπι χρόνια 10, βάρη, ζίου ζίτσου και wing chun. Λέμε τώρα, μην τα παίρνετε όλα και τις μετρητοίς.

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, έπαιζα ξύλο με τον κολλητό μου τον Αντώνη. Κυριολεκτικά όμως, ρίχναμε στην παραλία καλοκαιράκι μπουνίδια ο ένας στον άλλον, έτσι για να ξεδώσουμε και γελούσαμε και ματώναμε και βάζαμε χεράκι με τους άλλους στην παρέα να δούμε ποιανού τα μούσκουλα ήταν τα πιο γερά, τα πιο καλοδουλεμένα. Ω ρε μάγκα μου εποχές. Εγώ καβάλα τότε σε ένα ΜΖ καραφτιαγμένο. Στο χέρι που λέμε, γαζί, γαζί, από το τιμόνι έως το special εξατμισάκι ραμμένο στα δάκτυλα. Ένα μούρλια θόρυβο που έκανε το διαολεμένο και εγώ να μαστουρώνω με το ακριβό συνθετικό λάδι της Motul κάθε φορά που δάγκωνα το γκάζι.

Χειμώνας μετά σε εκείνη την τρύπα για συνεργείο στην Σχολή Τυφλών, 3×3 ακριβώς και τα μηχανάκια στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και ο Χρηστάρας ωραίος μάγκας μια άλλης εποχής, σένιος, πάντα με μια ατάκα έτοιμη για τις δύσκολες ώρες και οι δυο μας να σκαλίζουμε παρέα το καμάρι μου και μετά εκείνος το BSA. Τι γούστα βγάζαμε Θεέ μου, με 100δρχ. γεμίζαμε και τραβούσαμε απόγευμα Βασιλικά, όσοι πιο πολλοί τόσο πιο καλά και εγώ μικρό τότε αντράκι, ατσάλινο, καλοβαλμένο.

Ο πρώτος έρωτας μετά, καλοκαίρι μαγικό, τρελό και απρόσμενο δικό μου ταινιάκι. Τα πρώτα μου φιλιά. Αξέχαστα, γλυκά, ολίγον ντροπαλά, έφταναν και περίσσευαν. Όλα τα τραγούδια για πάρτη μου, όλα τα γούστα δικά μου. Αλλά μετά θυμήθηκα τον Χρηστάρα μακρόσυρτα να απαγγέλλει «τα γούστα πληρώνονται», ας το έλεγε αυτός για μηχανές, εγώ το έβαλα από τότε καλά στο μυαλό μου.

Λοιπόν τέρμα μάγκες μου, σηκώνομαι από το καθιστήρι. Θα ρίξω ένα καλό τέντωμα, θα γράψω 20 x 5 κοιλιακούς, θα κάνω και 10 κάμψεις. Θα ορθώσω ανάστημα ξανά, θα βγάλω φωνή μεγάλη και σαν θαρρέψω πάλι από την αρχή, θα βγάλω και εκείνο το MZ. Την πρώτη μου αγάπη, κομμάτι, κομμάτι θα το δέσω ξανά, κουκλάκι θα το κάνω και μετά γεμάτος παλμό με φόρα θα δώσω μια μανιβελιά, ελπίζοντας πως δεν θα φάω ανάποδη και ρίξω τα μούτρα μου χάμω… 

Advertisements