Κάπου μέσα μου μια στάλα ζεστής αγάπης μεγαλώνει. Νομίζω ότι έπεσε πρώτα στην κοιλιά μου, για αυτό νιώθω μια άνετη θαλπωρή σήμερα. Τι καλά. Λες να γίνει ξανά ρυάκι, μετά λιμνούλα, στο τέλος ποτάμι μακρύ, τρελό και ορμητικό;

Φίλε μου την νιώθω να σαλεύει αργά. Σαν πολύτιμο χρυσοκόκκινο πηκτό κράμα σχεδόν συμπαγές, έσκασε πάνω στο στομάχι μου από το αχανές πέρα «εκεί», σπόρος θαρρείς άγνωστης ουσίας και προελεύσεως. Μπορεί να ναι και κάνα δάκρυ φωτεινό, που άφησε να στάξει μέσα μου ο Θεός. Δεν με ενδιαφέρει ποιος, χαίρομαι απλά που υπάρχει.

Δεν θα ψάξω σήμερα πολύ να βρω χαμένα χαμόγελα, έχω δικιά μου μουσική, μια χαρά ηχεί στα αυτιά μου. Κοιτάζω εύκολα πέρα από την ομίχλη, την διαπερνώ σαν να μην υπάρχει καθόλου, ρίχνω κλεφτές ματιές σε ένα λαμπρό μέλλον. Παίρνω κουράγιο, ίσως να ναι και δικό μου!

Αν πάλι κάποιος ή κάτι πέρα μακριά, κρυμμένο μες’ στο άπειρο ειρωνικά μειδιάσει, εγώ σήμερα δεν σκιάζομαι. Αν ήταν τώρα εδώ μπροστά, κορδωμένος θα του έλεγα «πέρνα αύριο πάλι».

 

Advertisements