Αν ήμουν καπνιστής, θα είχα ήδη κάνει 100 πακέτα αργό θάνατο την τελευταία εβδομάδα. Αν έπινα θα ‘μουν τώρα στο πεντηκοστό μου μπουκάλι (κάτι σε κόκκινο κρασάκι ημίγλυκο, φτηνό και αμφιβόλου ποιότητας, ότι πρέπει για να μεθάς μπαμ και κάτω) και αν ήμουν μανιοκαταθλιπτικός σίγουρα θα είχα κάνει ‘κανα δυο απόπειρες, πάντως όχι με ξυραφάκι.

Ευτυχώς για το ταλαίπωρο σώμα μου, δεν είμαι τίποτα από τα παραπάνω. Είμαι όμως πάντα παιδί στην καρδιά και τα παιχνίδια μου τα αγαπάω. Παιχνίδια όλων των ειδών, ανθρωπάκια (όπως τα λέει η γιαγιά μου), μοντέλα στατικά από αεροπλάνα και οχήματα άλλων εποχών και φυσικά ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Τώρα που δεν θέλω άλλο πια να σκέφτομαι εκείνη, «εμάς», παίζω. Παίζω μέχρι να πονέσουν τα μάτια μου ή τα δάχτυλα μου, ότι έρθει πρώτα. Χάνομαι μέσα σε ψηφιακούς χαρακτήρες, έχω τόσα να κάνω εκεί πέρα άλλωστε. Ο κόσμος δεν σώζεται σε μια μέρα, ίσως όμως με ένα καλό σπαθί και μερικές μέρες εξοντωτικού gameplay κάτι να γίνει. Ποιος ξέρει, μπορεί ακόμα να μας σώσω από μια σατανική εισβολή και να κάνω ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Λούσιφερ να κλάψει.

Πολύ αργότερα, όταν το παιχνίδι πάψει και πλέον βλέπω στο σαλόνι μόνο τα λαμπιόνια από το ψεύτικο δέντρο μου να παίζουν κρυφτό με το σκοτάδι, τότε για λίγο και ύπουλα γρήγορα, με πλημμυρίζουν σκέψεις και ιδέες παλιές ακατανόητες για το ¨καμένο» πια μυαλό μου. Εγώ εξουθενωμένος από μια «ψεύτικη» προσπάθεια σε έναν ψεύτικο κόσμο, μένω σιωπηλός και ακίνητος. Σκιά και εγώ μέσα στις άλλες, νομίζω πως κρύβομαι από τον εαυτό μου και εύχομαι για μια φορά να ήταν όλα, μα όλα αλήθεια.

Advertisements