x3.jpg

Περπατώ στην μεγάλη Αλεξάνδρου, γοργό βήμα, όχι γιατί βιάζομαι αλλά γιατί πάντα κάνω μεγάλα βήματα, σχεδόν δρασκελιές. Όταν βολτάρω με την κοπελιά μου φωνάζει, «μην πας τόσο γρήγορα», που να με φτάσει, δυο μέτρα πόδι βλέπεται. Εκτός όταν βιάζεται εκείνη για κάποιο λόγο, μπαίνει στην πρίζα και τότε βλέπεις μια γαζελίτσα με κόκκινο τρίχωμα να ελίσσεται μέσα και δίπλα από τους περαστικούς, με αποφασιστικό βλέμμα ίσια μπροστά και εγώ από πίσω να τρέχω να την φτάσω (τζάμπα το 2μετρο πόδι). Σαν να κυνηγάει κάποιον με μανία βρε αδερφέ, σαν να έχει κλειδώσει εχθρικό μαχητικό στο στόχαστρο της. Που να την προλάβεις, τρέχεις!

Κόσμος πάει στην δουλειά του, φωνακλάδικα αντράκια σβουρίζουν τον σχολικό σάκο μέχρι το φροντιστήριο, κοπελίτσες τώρα το πρωί πρόχειρα ντυμένες προχωράνε σε ομάδες των 3-4, που και που κρατιούνται χέρι, χέρι.

Κίνηση πολύ, κόρνες και 1000 οχήματα σε ένα δρόμο που ασφυκτιά από τα παρκαρισμένα, κάδοι με σκουπίδια ξέχειλα, ολόγυρα να παρκάρουν στο ζωτικό πεζοδρόμιο. Δύο άνθρωποι αντικριστά δεν χωράνε, μέσα σε όλα αυτά βλέπεις και μερικά δεντράκια. Πιο πάνω δυο πορτοκαλιές φορτωμένες, τι περίεργα όμορφη αντίθεση μέσα στο βρόμικο τσιμέντο, μια πιτσιλιά χρώμα και δέκα μόρια άρωμα.

Κρύο, υγρασία και εγώ από μέσα μου χαμογελώ. Σαν φτάσω στο γραφείο, έχω μια κατακόκκινη espresso μηχανή που περιμένει να μου φτιάξει την διάθεση. Ο καφές είναι ο εθισμός μου, το τσιγάρο το απεχθάνομαι, το αλκοόλ δεν είναι φίλος, ο espresso όμως… Μικρές ζεστές γουλιές από ένα stretto (κοντός) με άφθονη κρέμα η αδυναμία μου, καφετιά χρυσήζουσα αμαρτία στέκεται ατάραχη στο πορσελάνινο φλυτζανάκι, επαρκώς χλιαρό αλλά όχι καυτό. Παχύ κρεμώδες αφρόγαλα, κατάλευκο στολίζει τον cappuccino μου, όταν θέλω να μετρήσω αργά τις γουλιές μου δεν υπάρχει καλύτερος φίλος.

Τον ετοιμάζω προσεκτικά με το πάσο μου, πρώτη κίνηση με το που μπαίνω στο γραφείο ανοίγω το μαγικό κουτί, το αφήνω να ζεσταθεί καλά καλά, μαζί με τα φλυτζανάκια μου. Ενώ περιμένω χαζεύω τις καμπύλες της, μαζί με τα λαμπιόνια της είναι το fetix μου. Σκίζω προσεχτικά το φακελάκι, ο illy ξεπροβάλει και εγώ το φέρνω στην μύτη μου για να πάρω την πρώτη δόση. Όταν δε όλα είναι έτοιμα και βλέπω το πολύτιμο υγρό να ρέει, το άρωμα προετοιμάζει τον εγκέφαλο για τα επόμενα 5 λεπτά απόλαυσης.

Πέντε λεπτά μόνο, ίσως και λιγότερο. Μα γιατί όλες οι γλυκές μικρές & μεγάλες απολαύσεις σε αυτό το φθαρτό χρονικό σταθερό κρατάνε τόσο , μα τόσο λίγο ;

Advertisements