Κοιτάζω στο κουτί με τις σκόρπιες αναμνήσεις. Ένα τεράστιο μπλέ κουτί με ρίγες άσπρες, χωμένο στην αριστερή πλευρά της ντουλάπας μου. Φωλιάζουν εκεί μέσα όλα αυτά που θα έπιαναν σκόνη εκτός. Τα μάζεψα όλα μαζί, σαν να θέλω να τα προστατέψω από τον χρόνο, μάταια βέβαια.

Φάτσες γνωστές ξεπροβάλλουν μέσα από φθαρμένα φακελάκια φιλμ Agfa, ανάμεσα από αφημένα μπιχλιμπίδια. Δωράκια «άχρηστα», ένα βινύλιο το «πάρτυ των Στρούμφ», χαμογελάω… τι γεύση έχουν οι αναμνήσεις; Μάλλον γλυκόπικρες, ίσως με μια αμυδρή μυρωδιά μπισκοτόκρεμας ΝΟΥΝΟΥ.

Σπύρος, Γρηγόρης, Κώστας, Νεστορίδης, τρελά παιδιά, με τρελά όνειρα. Τα ίχνη τους τα έχασα εδώ και πολλά χρόνια, ή μάλλον τα άφησα να σβήσουν σιγά, σιγά. Νόμιζα ότι δεν θα έχει σημασία, τίποτα τότε δεν είχε, τίποτα δεν με έβαζε κάτω και εγώ…εγώ είχα ένα κεφάλι ξέχειλο από κατάμαυρες μπούκλες και ένα κορμί φτιαγμένο από ατσάλι. Τα φτερά μου τότε ακόμα μεγάλωναν.

Χαμογελάω, όλα καλά είναι, όμορφα ακόμα και τα άσχημα, όλα για εμάς τις θνητές καρδιές, τις αθάνατες αέρινες ψυχές…

Advertisements