Πόσο εύκολο είναι να χαθούμε μέσα στην καθημερινότητα μας, να βουτήξουμε στα σκούρα νερά της και να ξεχάσουμε να βγούμε ή να πω καλύτερα να ξεπλυθούμε. Η ρουτίνα μας γυροφέρνει και σπάνια έχει ευεργετικές ιδιότητες στο ταλαίπωρο μυαλό μας, πόσο μάλλον σε μια κουρασμένη καρδιά.

 

Ω ναι, η καρδιά μου ασθμαίνει τελευταία και πολύ φοβάμαι ότι ειδικές ασκήσεις για αυτήν δεν υπάρχουν. Είναι άραγε λογικό, αναπόφευκτο μοίρασμα της ανθρώπινης μοίρας από την τράπουλα της άπατης ψυχής του θεού έρωτα, της Αγάπης ίσως ; Μήπως πάλι η Αγάπη, αυτό το απόλυτο ιδανικό, δεν φωλιάζει για πάντα στην καρδιά μας, αλλά ούτε και χάνεται τελείως ;

 

Όχι δεν περιμένω σοφές κουβέντες και απαντήσεις, φιλοσοφικούς μακρύς διαλόγους, ρήτορας δεν είμαι, αυτιά «απλά» έχω. Αυτό το μπέρδεμα στο στομάχι μου θέλω μόνο να πάψει να με βαραίνει, ρε μπας και χλαπάκωσα τίποτα ληγμένα φαγιά, ξεχασμένα εδέσματα πολυκαιρισμένα, μέσα σε πολύχρωμα φθαρμένα ατομικά πακετάκια.

 

Όπως και να ναι όμως αγαπητοί μου, δεν νιώθω έτοιμος ακόμα να τα παρατήσω, το παραδέχομαι ότι στιγμές πολλές είναι που δειλιάζω, αλλά να πάρει, δεν μπορώ να ζω με τον φόβο! Δεν μπορώ να γυρίσω το βλέμμα μου αλλού, γεμάτος ντροπή που κόλλωσα να τα βάλω με την Πανωραία Ζωή.

 

Φίλε μου εγώ θα έχω την τελευταία κουβέντα και πίστεψε με στα σίγουρα ακόμα δεν την είπα !

Advertisements