Τηλέφωνο δεν χτυπά σήμερα και εγώ πραγματικά το απολαμβάνω, ησυχία, καλή μου φίλη εσύ. Μπορώ επιτέλους να ακούσω τις σκέψεις μου, να απολαύσω λίγο προσωπικό χρόνο σε ώρα που δεν θα έπρεπε. Τώρα που το σκέφτομαι εγώ ορίζω πλέον τα «πρέπει μου» και τα «δεν πρέπει μου». Αλήθεια είναι, εδώ και δύο χρόνια περίπου έχω αυτό το προνόμιο, να διευθετώ τον χρόνο μου σε δικά μου πολύχρωμα κομματάκια, με δική τους ιδιαίτερη σημασία.

Σήμερα ας πούμε αποφάσισα να μην δουλέψω, τουλάχιστον όχι για τους πελάτες μου. Σήμερα «δουλεύω» για μένα, για την γαλήνη του μυαλού μου, ξεκουράζω τα αυτιά μου με μελωδίες που γουστάρω, αφήνω τεμπέλικα, πράγματα αραδιασμένα αριστερά δεξιά, δεν θα τα μαζέψω, άστα εκεί να πιάνουν τον μικροχώρο τους στον μικρόκοσμο μου.

Σήμερα λοιπόν η μέρα μου έχει χρώμα βαθύ μπλε, το βραδάκι θα πάρει μια μωβιά απόχρωση, θα στάξω δυο τρεις σταγόνες από εκείνο το πορφυρό ιριδίζον βαζάκι που έχω καβάτζα και θα την αλλάξω.

Είμαι τυχερός το ξέρω, δούλος μόνο της συνείδησης μου, νομίζω πως έχω αρκετή από αυτή. Κάπου, κάπου όμως, την αφήνω στην άκρη, δεν θέλω δα να με τρελάνει, τουλάχιστον όχι σήμερα, όχι τώρα.

Γλυκό το φως μεσημεριού, περνά σκυφτό κάτω από το μισόκλειστο στόρι, το αφήνω επίτηδες να μου χαϊδεύει την πλάτη, τέτοιες μικρές γλυκές ώρες είναι μόνο δικές μου.

Advertisements