Πέρασε από πάνω μας σαν αρχέγονος δαίμονας από τα βάθη της κόλασης. Έκαψε μαζί με δέντρα ανθρώπους, ζώα, σπίτια, αλλά κυρίως όνειρα. Όνειρα που βγήκαν βαθιά μέσα από το στομάχι, όταν αυτό έμενε άδειο καθημερινά, όταν έσφιγγε και μετά γινόταν κόμπος και αυτός ανέβαινε ψηλά στον λαιμό…

Οργίζομαι για την καλή μου τύχη, που δεν είμαι εγώ ένας από αυτούς τους «καμένους», οργίζομαι με τον εαυτό μου που έμεινα σιωπηλός θεατής, που περνούσα καλά ενώ απέναντι καίγονταν τα πάντα, στάχτη μαύρη γέμισε ουρανό και γη.

Ντρέπομαι ειλικρινά που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι που ανήκω στην ανθρώπινη φυλή, καταριέμαι την στιγμή που γίναμε όλοι αδιάφοροι, «εαυτούληδες», σάπια κουφάρια που αναδύουν αβάσταχτη μπόχα, μιαρή…

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Advertisements