Το βλέπεις στα μάτια της ότι φοβάται, ότι ανησυχεί, είναι έτοιμη να εκραγεί και το ξέρεις ότι έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.
Την νιώθεις τα βράδια να σαλεύει στον ύπνο της, να αλλάζει πλευρές και να τινάζεται και ξέρεις ότι δεν φταίει η κολασμένη ζέστη…
Φοβάται ότι οι προσπάθειες μιας ζωής δεν θα έχουν αντίκρισμα, ούτε οικονομικό, ούτε ηθικό, (ποιό είναι το χειρότερο) αλήθεια ;
Φοβάται όχι γιατί είναι δειλή, όχι γιατί είναι ηττοπαθής, ούτε γιατί δεν είχε φωνή όταν έπρεπε να μιλήσει, να φωνάξει. Όχι βέβαια, όχι αυτή, αμαζόνα είναι, περήφανη, τρομερή !

Μάλλον γιατί ξέρει καλά ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος, κάποιος γλοιώδης, ευτελής ανθρωπάκος που θα είναι πάντα εκεί σαν σκιά της, άσχημος, πονηρός. Έτοιμος να γλύψει χίλιους διευθυντάδες και άλλους τόσους πισινούς. Ευνοημένος γόνος «βασιλιάδων¨ αγαπητό παιδί τοπικών πολύχρωμων «αρχόντων», άχρηστος ως το κόκαλο και σάπιος στην καρδιά του…

Πίσω ρε ανθρωπάκια, πίσω ! Φτηνά κακέκτυπα νόησης & αισθημάτων. Κανείς άξιος δεν χάνεται, φάτε, πιείτε, σκάστε, εμείς εδώ θα βλέπουμε και με την πρώτη στραβοτιμονιά, θα σας την κάτσουμε !

Σαν πάλι ανησυχεί και με κοιτάζει, μικρό κορίτσι γίνεται, μεγάλο σκοτάδι την πλακώνει.

Τέτοιες στιγμές μεταμορφώνομαι, σκοτεινός ιππότης τρομερός θα γίνω, ουρλιάζοντας και σπρώχνοντας θα σκίσω την σάρκα από χίλια ανδρείκελα, αφρίζοντας, δαγκώνοντας και όποιον πάρει ο χάρος…

Θα το έκανα για αυτήν, δίχως δισταγμό, δίχως φόβο στην καρδιά μου. Όχι γιατί έχει ανάγκη να σωθεί, ούτε γιατί το ζήτησε, θα το έκανα απλά γιατί μου αρέσει τόσο μα τόσο πολύ, να την βλέπω να μου χαμογελάει…

Advertisements