Η ζέστη μας έχει ρημάξει, κάθομαι στην καρέκλα και το δέρμα μου γίνεται ένα με αυτήν, η οθόνη μπροστά μου σιγά, σιγά θολώνει ή μήπως είναι τα μάτια μου; Προφανώς δεν έχω κλιματιστικό, κάθε τέτοια εποχή λέμε να βάλουμε και κάθε τέτοια εποχή το μετανιώνουμε.

Χέστα! Οπτασίες απέραντου, κρυστάλλινου γαλάζιου απλώνονται μπροστά μου και εγώ σφουγγαράς βουτάω σε μπουζένια νερά γιατί είδα μια γοργόνα να μου γνέφει. Άτιμο μυαλό, πάλι παιχνίδια μου παίζεις.

Τα έχω παίξει, σηκώνομαι, ρίχνω ένα τέντωμα στην ταλαίπωρη μου μέση μπας και ισιώσω. Ο αγαπημένος μου espresso κρύος δεν με σώζει.

Νάσου πάλι η γοργόνα, την πιάνω με την άκρη του ματιού μου, μόνο που τώρα βλέπω καθαρά το γυμνό της στήθος. Ατίθασο, στητό, στάζει αλμύρα, με προκαλεί να το αγγίξω, μα πριν προλάβω να πλησιάσω χάνεται και αυτό & μαζί του η κούκλα που το στολίζεται…

Μεγάλε τα έπαιξες στα σίγουρα σκέφτομαι, χέστα.

Advertisements