Ίσως τις διακοπές που δεν λεν να έρθουν, ίσως ένα καραμελωμένο απόγευμα με αύρα περίσσεια, δροσερή, ζωογόνα. Μια συγκίνηση ξεχασμένη, αμαρτωλή. Γιατί όχι ένα ρίγος στην ραχοκοκαλιά μου, ένα χαμόγελο ζεστό, φίλων παλιών ξεχασμένων. Κάτι τόσο δα μικρό, κάτι φαινομενικά «μεγάλο», κάτι ολότελα δικό μου. Αχόρταγος που είμαι ρε φίλε…

Advertisements