Είσαι & εσύ άνεργος Έλληνας; Από κάποια άλλη φυλή μήπως, που η μοίρα σε έριξε εδώ να περιφέρεσαι σαν αδέσποτο από κάδο σε κάδο;

Θέλω να ρωτήσω στα αλήθεια, από πίστη πως πας τελευταία ;

Όχι δεν αναφέρομαι απαραίτητα στη -Θρησκευτική πίστη-, αλλά σε οποιουδήποτε είδους πίστη έχει ή δεν έχει ο καθένας από εμάς. Σας λέω με απόλυτη ειλικρίνεια & σιγουριά ότι είναι απαραίτητο να πιστεύουμε σε κάτι όσο η ίδια η Ζωή. Ακόμα & αν αυτό είναι το τέλος του κόσμου που κάποιοι διαλαλούν ότι έρχεται σύντομα & σταθερά.

Φαντάσου όμως να είναι λέει αλήθεια, πόσο πολύ θα άλλαζε νομίζεις η ζωή σου; Θα μετρούσες πια ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα για να σχολάσεις από εκείνη τη δουλειά που σου τρώει το μεδούλι σιγά, σιγά; Θα την έπεφτες ξανά μπροστά στην τηλεόραση ή μήπως θα έβαζες να δεις από την αρχή όλες τις αγαπημένες σου ταινίες, ελπίζοντας να νιώσεις έστω για λίγο όμορφα πριν το μεγάλο τέλος; Θα πλάνταζες στο κλάμα, θα έβαζες τις φωνές, θα έβγαινες στους δρόμους γυμνός ψέλνοντας το Πάτερ ημών; Θα τα παρατούσες όλα & όλους με ένα μεγαλόπρεπο -Αι γαμηθείτε !-; Μήπως θα έφευγες βίαια & ξαφνικά με μια γυαλιστερή σφαίρα στον κρόταφο σου, κραδαίνοντας ένα περίστροφο που άρπαξες από έναν αλλόφρονα μπάτσο καθώς έκλαιγε σαν μωρό παιδί πεσμένος στα γόνατα του; Χρόνο να αγαπήσεις θα είχες; Xρόνο να ζητήσεις συγνώμη, κουράγιο να αγκαλιάσεις ξανά ανθρώπους κουρελιασμένους & βρόμικους που κείτονται στο δρόμο;

Βέβαια στην περίπτωση που δεν μας ξεπαστρέψει κάποια θεομηνία, τερατώδες όπλο μαζικής αποψίλωσης, ή μια εξωγήινη σφεντόνα φορτωμένη με έναν κομήτη στο μέγεθος του Grand Canyon, σίγουρα τα καταφέρνουμε μια χαρά & από μόνοι μας, απλά & καθημερινά!

Εγώ όμως ξεκίνησα να μιλάω για πίστη ή πιο σωστά για την ανάγκη μας να πιστεύουμε σε κάτι ή κάποιον. Εγώ σε τι να πιστεύω; Tι είναι αυτό που με κρατά στο βυζί της ζωής, ας είναι & απογαλακτισμένο; Το μάντεψες καλέ μου άνθρωπε, είναι όντως η θεά -Αγάπη-.

Ναι, έχω από αυτή & μπόλικη! Μάλιστα είμαι από αυτούς τους κωλόφαρδους που νιώθω ότι περισσότερο λαμβάνω παρά δίνω. Από αυτούς που ίσως δεν τους αξίζει τέτοιου είδους αγάπη, γιατί έχω πληγώσει ανθρώπους στο παρελθόν & μπορεί να το ξανακάνω. Θα έλεγα επίσης ότι είναι τόσο δυνατή η αγάπη της, -η αγάπη μου-, που μερικές φορές στα καλά καθούμενα δακρύζω. Από μια αναπάντεχη μικρή χαρά που κούρνιασε πάνω από το δεξί μου φρύδι. Από ένα θεσπέσιο χαμόγελο της που αποτυπώθηκε πάνω μου (ίδια μεταξοτυπία), δεν θα ξεθωριάσει ποτέ. Δακρύζω που & που, γιατί ενώ συνήθως είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον, δεν είμαστε πάραυτα χώρια. Γιατί η ευτυχία που λαμβάνω σε μικρές αλλά τακτικές δόσεις, με κάνει να ξεχνάω τα ταξίδια με την μηχανή που δεν μπορώ πλέον να απολαύσω & την άδεια μου τσέπη. Τα καφεδάκια που έχω κόψει παρέα με φίλους σε όμορφες ενοικιαζόμενες γωνιές, μιας γκρίζας μελαγχολικής πόλης που δείχνει να σβήνει. Με κάνει να ξεχνάω τα χρέη, την έλλειψη αλληλοσεβασμού & τις άσχημες κακότροπες φάτσες πιθανών & απίθανων ανθρωποειδών. Πιότερο από όλα όμως με κάνει να πιστεύω, & πιστεύω!

Έχει ακόμα νόημα να είμαστε -άνθρωποι-, με αξιοπρέπεια & με όνειρα σκαμμένα στην άμμο. Με ελπίδες για τα πιτσιρίκια που μεγαλώνουν δίπλα στα σκουπίδια, με κουράγιο από αυτό που σου φουσκώνει το στήθος & σε θωρακίζει από παλιές & φρέσκες πληγές. Μάλιστα τώρα περισσότερο από ποτέ έχει νόημα η πίστη, αρκεί να βρεις & εσύ την δική σου. Αργά ή γρήγορα θα φωτιστείς, θα το νιώσεις. Ενώ σέρνεσαι θα περπατήσεις, & έπειτα με ελαφριά καρδιά θα αρχίσεις να χαμογελάς ξανά. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα συνειδητοποιήσεις πόσο τραγικά (αστεία) είναι όλα αυτά, τότε & μόνο τότε θα ξαναγεννηθείς. Ναι, έχουν όλα νόημα ξανά!

Καλωσόρισες φίλε, στη νέα σου αληθινή ζωή…

Η αναμονή μια καλύτερης μέρας, μιας χαρούμενης στιγμής έστω & φευγαλέας ή το βελούδινο άγγιγμα ενός espresso που έσταξε σωστά σε ένα όμορφο πορσελάνινο φλιτζανάκι γίνεται όλο & πιο μακρά.

Ίσως είναι οι βαριές ημέρες που δεν λένε να φύγουν, οι σκοτεινές φωνές που μαυρίζουν καρδιές μαζί με τις πιο απαισιόδοξες προφητείες, ή απλά η αίσθηση ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Ξέρετε για ποιον διάολο μιλάω έτσι, εκείνον τον τεράστιο μοχθηρό & βρομερό τράγο που δεν βλέπει την ώρα να μας καβαλήσει από πίσω…

Νιώθω όμως στα αλήθεια ότι ακόμα το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Κάτι καλό και αγαθό μας περιμένει στο βάθος του καζανιού (που νομίζουμε πως βράζουμε ντε) & είμαι σίγουρος πως δεν είναι απλά ένα πλούσιο σε γεύση Καζάν Ντιπί.

Θα περιμένω λοιπόν με το ανάστημα ορθό, θα περιμένω με περιέργεια & ίσως ακόμα με θαυμασμό για όλα εκείνα που κρύβονται ακόμα από τα μάτια μου, τα δικά μου και τα δικά σας. Ξέρω θέλει πίστη αστείρευτη & άσπιλη, αλλά εγώ μόνο την δικιά μου την κουτσουρεμένη διαθέτω.

Ατελής & ελαττωματικός λοιπόν θα περιμένω, με ένα σπαστό χαμόγελο & ένα λευκό πουκάμισο φρεσκοπλυμένο.

Ελπίζω να με συγχωρέσει ο Κύριος Ηλίας Σκουλάς που αναδημοσιεύω μερικές γελοιογραφίες του από το άλμπουμ «βοήθεια» χωρίς άδεια. Αν & από το 1984, τις βρήκα επίκαιρες όσο ποτέ άλλοτε, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτήν την χώρα…

Image

Image

Image

Imageνι

Μαλάκωσε η ψυχή μου & φόβο δεν έχω για τίποτα. Σαν να έχω πια την δύναμη να διώχνω τις μεγάλες λύπες από πάνω μου & αφήνω μόνο τις μικρές να με νοτίζουν. Όπως μια χοροπηδηχτή καλοκαιρινή βροχή, άξαφνα έρχεται, άξαφνα φεύγει, & ίσα που αφήνει πίσω της μυρωδιά βρεγμένης γης.

Αλήθεια νιώθω υπέροχα καθώς αφήνω τα αυτιά μου χωμένα πίσω από ένα ζευγάρι ακουστικά. Είναι ακόμα ένας τρόπος για να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να αδειάζω από το άγχος, να πετάω με το μυαλό μου μέσα σε ένα παχουλό λευκό σύννεφο & αράζοντας για λίγο στα βαμβάκια να γελώ & να στέλνω φιλιά.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που βάλατε μουσική να παίξει μόνο για εσάς, ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι, ένα συρταριασμένο compilation από παλιά denon κασέτα;

Ε λοιπόν βρείτε τον χρόνο να χαρίσετε μια τέτοια μαγική στιγμούλα στο εαυτό σας ένα μεσημεράκι αργό & τεμπέλικο, ή την ώρα που το τελευταίο φως έξω είναι το πιο γλυκό & πλανεύει καθώς μπλέκεται με τις πρώτες σκοτεινές κλωστές του ουρανού. Μικρές στιγμές αγαλλίασης για εμάς που είμαστε άνθρωποι τυχεροί, αλλά πάντα, μα πάντα το ξεχνούμε…

Εγώ νιώθω ήδη ανάλαφρος, εσείς;

Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στο Σύμπαν (σκέφτομαι σαν να μιλάω δυνατά) σε έναν θεό οικουμενικό και κυρίως με καλές προθέσεις και στόχους.

Πίνω μια γουλιά espresso και αφήνω το ποτηράκι με γδούπο στο παλιό γραφείο. Έχω χαθεί σε άγνωστα μονοπάτια εδώ και δύο χρόνια περίπου. Περπατώ άλλοτε με ζιγκ, ζαγκ και κάπου, κάπου σε μια φανταστική νοητή ευθεία. Στιγμούλες σκάω χαμόγελα με την χάρη της αγάπης, και εξαιτίας της υπάρχω ακόμα, για σένα που αγαπάω.

Όχι δεν είναι αυτό ένα love letter, δεν είναι καν εξομολόγηση ή αρθράκι ευρηματικό. Ίσως όμως να είναι προσευχή, το είδος που μπορώ εγώ να κάνω, να ευχηθώ.

Προσεύχομαι λοιπόν με τούτα εδώ τα λόγια για εμάς, για όλους τους ανθρώπους Έλληνες και μη, που χάνονται και αυτοί σε σκοτεινά και επικίνδυνα δρομάκια. Πόσο εύκολο είναι να μην ξαναβρείς ποτέ τον δρόμο σου πίσω στο φως. Σκέφτομαι πάλι όμως ότι στο σκοτάδι γεννιόμαστε και μέχρι να αγγίξουν τα πρώιμα μάτια μας μια στάλα λευκό, μέχρι το στόμα να ανοίξει για να ρουφήξει άπληστα ζωή & οξυγόνο και το κλάμα σχεδόν κραυγή να αφήσει το πρώτο της σημάδι σε αυτόν τον κόσμο, μέχρι τότε το σκοτάδι γίνεται φίλος. Σαν φίλος λοιπόν απ’ τα παλιά, είναι τόσο εύκολο να αφήνεσαι στιγμές στην αγκαλιά του.

Εγώ όμως νιώθω ότι πρέπει να πάω ξανά προς το φως και ότι όλα αυτά που ζω και περνώ μαζί με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες μου, δεν είναι παρά μια αλλαγή. Μια απαραίτητη δοκιμασία για να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο του δικαίου, από μια ζωή ψεύτικη που τόσα πολλά χρόνια μας παραμύθιαζε με όμορφες υποσχέσεις και ανούσια όνειρα.

Η ανεργία, η πείνα, ο θάνατος από το ίδιο μας το χέρι, η αγωνία ακόμα και για ένα πιάτο φαΐ, έγινε καθημερινό δελτίο ειδήσεων και τελικά είναι ο μόνος τρόπος για να ακούσουμε το ξυπνητήρι…

Εγώ και εσείς λοιπόν, έχουμε την ίδια πορεία. Όχι προς το σκοτάδι, όχι προς την απόλυτη καταστροφή και ούτε προς ένα άδοξο τέλος. Ο δρόμος μας είναι προς το «Φως», αλλά όπως πάντα πριν το πρώτο φως ακολουθεί πάντα το απόλυτο σκοτάδι. Δείξτε πίστη πρώτα στον εαυτό σας, μην αγνοείτε την δύναμη της θέλησης του ανθρώπου και μην δέχεστε καμιά μοίρα που θέλουν να σας επιβάλουν οι άλλοι. Κανείς μας δεν είναι σκλάβος σε κανένα σύστημα και κανένα σύστημα δεν μπορεί να υποτάξει το πρωτογενές ανθρώπινο πνεύμα. Τέλος όσο απίθανο και αν ακούγεται, πιστεύω σε μια ατέλειωτη συμπαντική οικογένεια, σε κάτι ανώτερο από την ατομικότητα, σε έναν θεό αν θέλετε ο οποίος μας περιβάλει όλους ανεξαιρέτως. Αυτός ο θεός είμαι σίγουρος πως δεν αποζητά την καταστροφή μας, μόνο πίστη ότι η ευτυχία, η πραγματική ευτυχία υπάρχει και δεν βρίσκεται στα ατέλειωτα υλικά αγαθά.

Όταν την αναζητήσεις θα την βρεις και τότε αυτή μόνη της φτάνει για να διώξει τα χίλια και βάλε κακά που μας βρήκαν. Το λέω εγώ που είμαι εδώ και περίπου 2 χρόνια άνεργος και χωρίς προσωπική περιουσία. Στηρίζομαι σε φίλους, γονείς, στην αγάπη και συντροφιά μου, στηρίζομαι σε όλους εκείνους τους συμπορευτές και ταλαίπωρους ταξιδιώτες. Η οικονομική κρίση και κατά συνέπεια η κοινωνική, είναι κάτι πρόσκαιρο και σηματοδοτεί απλά τον δύσκολο δρόμο της αλλαγής. Αυτό πιστεύω κάθε ημέρα όλο και περισσότερο και ελπίζω κάποια στιγμή σύντομα και εσείς.

Πάνω από όλα μην σταματάτε να δίνετε αγάπη, όπου και όσο μπορείτε. Είναι η κόλλα που μας κρατά ακόμα στην ζωή, η δύναμη που μπορεί να κυριαρχήσει πάνω από όλα, η σωτηρία μας και τελικά ο προορισμός μας. Μέσα από αυτή όλα βγάζουν νόημα και άλλωστε για εμένα το «Φως» είναι Αγάπη.

Καλή δύναμη σε όλους, ποτέ μην λυγίζετε, ποτέ μην σταματάτε.

Είμαι καιρό τώρα σφιγμένος, αγχωμένος και συχνά θυμωμένος. Η δουλειά μου εδώ και καιρό δεν πάει καλά, αποτέλεσμα μιας μετριοπαθούς αντιμετώπισης της έλλειψης νέων πελατών και μιας κλιμακώμενης οικονομικής κρίσης με αποδέκτες εκατομμύρια Έλληνες και όχι μόνο. Είμαι βέβαιος ότι παρόμοια αισθήματα και η άσχημη μετουσίωση τους, απασχολούν και το δικό σας στομάχι που το νιώθετε ένα κόμπο όλο και πιο συχνά, όλο και πιο εύκολα.
Παρόλο αυτά, δεν γράφω για να κλαφτώ ή για να αναθεματίσω αγνώστους και γνωστούς υπαίτιους, πολιτικούς και δημόσιες υπηρεσίες, κράτος και ευρωπαϊκή ένωση, ταμεία διεθνή και μη. Όχι αγαπητοί μου, τα έβαλα κάτω και με πιο καθαρό κεφάλι συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι πρώτα από όλους και όλα φταίω εγώ. Εγώ που με τον τρόπο μου βοηθούσα να συντηρείται αυτή η ψευδαίσθηση του ¨όλα βαίνουν καλώς” εγώ που δεν φώναζα και δεν διαμαρτυρόμουν όταν ήξερα ότι κάποιος με χρησιμοποιούσε και γελούσε πίσω από την πλάτη μου αλλά και μπροστά μου! Εγώ που πλήρωνα τον καφέ 4-6 ευρώ ας ήταν και νεροζούμι μόνο και μόνο επειδή έτσι κάναν και οι υπόλοιποι, άφηνα και φιλοδώρημα για να δείξω πόσο large είμαι. Εγώ που παρόλο τα περιορισμένα οικονομικά μου, έκανα δωράκια στον εαυτό μου πληρώνοντας με πλαστικό χρήμα, εφησυχασμένος ότι αργά ή αργότερα θα τα ξεχρεώσω. Εγώ και εγώ, πρώτα από όλους ΕΓΩ!

Σιγά, σιγά και με βαρύ κεφάλι, συνέρχομαι όμως από το Σοκ των ημερών και θέλω να φέρω σε όλους σας ένα μήνυμα ελπίδας.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι τα χρήματα βοηθούν στην ψευδαίσθηση της ευτυχίας και σίγουρα είναι απαραίτητα για το νοίκι, το ρεύμα και το φαγάκι. Αλλά συνειδητοποιώ τελευταία ότι οι μικρές και κυρίως οι ξεχασμένες χαρές, δεν απαιτούν λεφτά ή πίστωση από κάποια “φιλική” τράπεζα της γειτονιάς σας.

Χρειάζεται απλά να θυμηθούμε τα παιδικά, ανέμελα χαμόγελα μας όταν παίζαμε κρυφτό στις παλιές γειτονιές, τα τρανταχτά γέλια που θαρρείς βγαίναν ζωντανά απευθείας από την κοιλιά μας όταν σπάγαμε πλάκα με μια ζαβολιά που κάναμε με τους φίλους την “παρέα” που γυρνούσαμε ολημερίς και ολονυχτίς λίγο αργότερα στα 18. Φτάνει να φέρουμε στα χείλη μας την γεύση από το πρώτο μας φιλί με εκείνο το τρέμουλο και την αγωνία μιας γλυκιάς προσδοκίας. Την μυρωδιά από το πρώτο γλυκό του καλοκαιριού που έφτιαχνε η μαμά στην μεγάλη κατσαρόλα, την στρωματσάδα σε κάποια παραλία που πήγαμε για να μαζέψουμε λίγη αλμύρα έχοντας στην τσέπη 100 δραχμές και στην καρδιά μπόλικη καλή διάθεση.

Η χαρά υπάρχει και δεν κοστίζει τίποτα, αυτό σας το εγγυώμαι. Φτάνει να ανοίξουμε ξανά τις καρδιές μας, να πετάξουμε τα τσιμεντένια προσωπεία και να αφήσουμε στην άκρη επιτέλους τις λανθασμένες νοοτροπίες περί νεοπλουτισμού και τα δήθεν σύγχρονα πρότυπα ζωής ή τις υποτιθέμενες ανάγκες που μας επιβάλουν.
Σηκωθείτε επιτέλους από το καναπέ, αρπάξτε το ακουστικό και μιλήστε σε ανθρώπους που έχετε λησμονήσει, κανονίστε σύντομα συνάντηση όχι απαραίτητα σε κάποιο καφέ αλλά έξω στο πάρκο ή σε ένα φιλικό σπίτι. Βγείτε έξω στα μπαλκόνια σας και φυτέψτε βασιλικό και δυόσμο, κάντε αυτοσχέδιο παρτάκι με ένα μπουκάλι φτηνό κρασί και ένα μικρό κινέζικο ραδιοφωνάκι, όπου γουστάρετε χωρίς πολλά, πολλά. Αφήστε τον εαυτό σας να ερωτευτεί χωρίς να σκέφτεστε το μετά ή το πόσο μεγάλη τσέπη διαθέτει ο άλλος. Βγείτε για βόλτα μια νύκτα με δροσιά, εντοπίστε το πρώτο φρέσκο γρασίδι και αράξτε ανέμελα, αφήστε το μυαλό σας να ξεκουρδίσει. Πιάστε εκείνο το βιβλίο που αγοράσατε κάποτε αλλά δεν διαβάσατε ποτέ και δώστε του επιτέλους μια ευκαιρία. Αναζητήστε την ανθρώπινη επαφή, είτε με καλούς φίλους είτε με πιθανούς φίλους. Κυρίως δώστε απλόχερα αισθήματα στον άνθρωπο που αγαπάτε, να είστε ειλικρινείς και θα πάρετε άλλα τόσα πίσω. Ζητήστε συγνώμη αν πράξατε κάποτε “κακώς” και διώξτε από πάνω σας παλιά βάρη που κουβαλάτε. Φτάνει πια, δώστε μια ευκαιρία στον εαυτό σας να συγχωρέσει και να συγχωρηθεί. Πιστέψτε ότι μπορείτε να βρείτε ξανά ένα μεγάλο κομμάτι της χαμένης σας ευτυχίας και ανεμελιάς, η διαδικασία μπορεί να είναι δύσκολη στην αρχή αλλά δεν απαιτεί μακροχρόνιες δόσεις σε ευρώ, παρά μόνο θάρρος με μια δόση αγάπης για τον εαυτό σας. Αποδεχτείτε την ατελή και ελαττωματική φύση μας, τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα όταν δεν ζει κανείς για τις προσδοκίες των άλλων.
Και αν όλα τα παραπάνω σας φαντάζουν κοινότυπα ή αποσπάσματα κάποιου βιβλίου του “Μπουσκάλια” , αν θεωρείται ότι είστε πολύ βαθιά στον βούρκο ή πολύ μοναχική ψυχή φορτωμένη με όλο το βάρος του κόσμου τότε έχω ακόμα και για εσάς μια τελευταία συμβουλή, την έχω εφαρμόσει πρώτα από όλα ο ίδιος.
Αφήστε τους ανθρώπους που σας αγαπούν να σας βοηθήσουν. Αφεθείτε για αρχή στα χέρια τους μέχρι να κάνετε από μόνοι σας το δεύτερο ή το τρίτο βήμα. Είναι δύσκολο το γνωρίζω πολύ καλά, πιστεύω όμως όλο και περισσότερο ότι στην ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο και αν υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για εσάς (και σίγουρα υπάρχει κάποιος), τότε αλήθεια αξίζει να σωθείτε και κυρίως να αγαπηθείτε και με την σειρά σας μετά να πράξετε το ίδιο για κάποιον άλλο…

Ζωή καλή ξανά είναι εφικτή και η αλλαγή όσο σκληρή και δύσκολη φαντάζει τόσο πιο εύκολα θα σβήσει λάθη του παρελθόντος, άγριο κύμα που θα σαρώσει τον παλιό σκονισμένο και ταλαίπωρο εαυτό μας. Όλοι μας εμείς με μια απίστευτα βαθιά ανάσα, θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια αλλά το καλύτερο είναι ότι δεν θα μείνουμε απλά εκεί…

Ειλικρινά δικός σας,

Σάββας

Ελεύθερος από άσχημες σκέψεις έστω και για λίγο, αφήνομαι σε τούτη την μικρή μαγική στιγμή. Η νύχτα φίλος μου και δάσκαλος σοφός, μου θυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η γαλήνη του μυαλού. Ανάσα αργή, σχεδόν δεν ακούγομαι, υποκρίνομαι ότι είμαι άδειος, ένας λευκός καμβάς με άπειρες πιθανές απεικονίσεις πολύχρωμες και μη. Αόριστες μα και τόσο ουσιώδεις, ατέρμονες αλλά με σκοπό, μια ιστορία με αρχή και τέλος.

Νιώθω έτοιμος να περάσω σε έναν αλλο παράλληλο κόσμο ή καλύτερα σε μια άλλη αόρατη διάσταση που τόσο καιρό υποπτευόμουν ότι υπήρχε αλλά τώρα ποια είμαι σίγουρος. Με παίρνει ο ύπνος, ακούραστος δρομέας μεγάλων αποστάσεων και κλειδοκράτορας μιας άλλης ύπαρξης, απίθανης και μαγικής.

Καληνύχτα σας, αγάπη είναι και με έχει γεμίσει. Από την κορφή ως τα νύχια, από αύριο (σήμερα) θα παίξω το παιχνίδι της επιβίωσης, προς το παρόν είμαι απλά θεός και δεν με αφορά κανένα πρέπει…

Είμαι ξαπλωμένος και το χέρι σου είναι περασμένο με μια γλυκιά αγκαλιά πίσω από τον σβέρκο μου. Τα μακρυά σου δάκτυλα με μαγικό τρόπο παίζουν με τις ατέλειες στο πρόσωπο μου, αγγίζουν λίγο μετά το στήθος μου χωρίς να βιάζονται. Δεν υπάρχει σκοπός μόνο μια όμορφη δικιά μας στιγμή, από αυτές που πρέπει να φυλάξεις στην καρδιά σου ή τουλάχιστον σε ότι έχεις πιο κοντά σε αυτήν.

Είμαι ευτυχισμένος, είμαι όμως και τυχερός, έχω καταλάβει ποια είσαι και γιατί βρέθηκες στην ζωή μου, νόμιζα βλέπεις ότι είχα χάσει πια τον φύλακα άγγελο μου, τότε που έπεσα ξανά μέσα στον λάκκο με τα φίδια. Η χάρη του μαγικού άπειρου, που σπίτι του έχει την αγάπη και σε μια γωνιά κρύβεται ο έρωτας με είχε αφήσει και εγώ μάτωσα…

Μετά εσύ πανέμορφο μου πλάσμα, ήρθες και με γέμισες φως, ένα πολύχρωμο ολοζώντανο φως που όμοιο του δεν έπεσε ξανά στα μάτια μου. Εγώ από τότε μέχρι σήμερα βλέπω, δεν κοιτάζω απλά αλλά βλέπω. Βλέπω αχόρταγα σαν να έβλεπα για πρώτη φορά, η ματιά μου απέκτησε την χάρη ενός νεογέννητου που ανοίγει τα μάτια και δεν ξέρει να κρίνει, απλά ρουφάει όλες τις εικόνες με βουλιμία χωρίς παύση μέχρι απλά να κουραστεί και να κοιμηθεί γλυκά σε ένα ήσυχο ασφαλές λιβάδι που θροΐζει, εκεί που το ουράνιο τόξο λαμπυρίζει με τις στάλες μια άγουρης βροχής.

Χαμογελώ καθώς σε νιώθω δίπλα μου, παρέα μου, κορίτσι εσύ τρελό και γελαστό με καρδιά σαν ινδιάνικο ταμπούρλο που καλεί τον θεό ήλιο και μάτια σαν την μητέρα του ελαφιού που ανησυχεί για το ανήμπορο ακόμα τρυφερό μικρό της.

Ω τι όμορφα που γεμίζω με χαρά καθώς τα δάκτυλα μου τρέχουν πάνω στα πλήκτρα, καθώς είναι και λευκά νιώθω πως παίζω πιάνο συνθέτοντας την δική μου μελιστάλαχτη σονάτα. Τόσο εύκολο μου είναι να γράφω τώρα δα, όσο εύκολη και καθαρή είναι η αγάπη σου. Σπαθί αστραφτερό που έβαλες στα χέρια μου, για να μπορέσω να τα βάλω με ολάκερο τον κακό κόσμο.

Οι λέξεις ίσως να μην με υπηρετούν σωστά, αν και πολλές φορές ορίζουν πιο κομψά αυτά που η γλώσσα μου προφορικά πάει να ξεστομίσει. Δεν έχω σκοπό βλέπεις να σε λούσω με ψεύτικες υποσχέσεις και  αρώματα ακριβά για να κρύψω περίτεχνα τον εαυτό μου.

Αποφάσισα να σου δείχνω σταλιά, σταλιά, όλο μου το είναι και μα άντρας μα παιδί, μα τέρας τριχωτό και ολίγο τι τρομαχτικό, εγώ ξέρω πως εσύ δεν θα σηκωθείς να φύγεις. Θα ανοίξεις διάπλατα αυτήν την θεόρατη καρδιά και θα με φιλέψεις γλυκό κομμάτι σου και εγώ για αυτό σου λέω τώρα δα, πως δεν πρόκειται για όσο ζω να την προδώσω.

Αν χάσω τούτη την χάρη που μου δόθηκε, πέτρα βαριά να με πλακώσει και αν αυτό ακούγεται παλιό και αβάσταχτα μελό, μην ξεχνάς πως είναι τα λόγια ενός τρελού ερωτευμένου πειρατή που επιτέλους βρήκε το νησί πακέτο με τον θησαυρό του…