Αγαπάω.

Με τον μόνο τρόπο που ξέρω εγώ και μάλλον η δική μου αγάπη δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Μπορεί πάλι να μοιάζει λίγο με του διπλανού ή του απέναντι που δουλεύει ως αργά πίσω από τα κλειστά στόρια, μπορεί αλλά πολύ αμφιβάλλω…Βλέπετε καμιά αγάπη δεν είναι ίδια με μια άλλη και ο ορισμός της την κάνει μοναδική.

Η δικιά μου αγάπη κυρίες και κύριοι είναι κυρίως τρελή, αγάπη που στάζει απροσδιόριστα χαρμάνια ώριμης καρύδας και άγριου τζίντζερ, σταγόνες χρυσαφιές ακάθαρτου μελιού από κουνιστά πολύχρωμα αγριολούλουδα, που περνούν τον καιρό τους στους πρόποδες μιας πλαγιάς του Ολύμπου μια άνοιξη φλογερή και φασαριόζα. Είναι αγάπη παρορμητική και καθόλου προσποιητή, δεν θολώνει σαν την κοιτάς πάνω από τον άδειο πάτο ενός μπουκαλιού παλιού καλού λικέρ, αλλά αντίθετα λαμπυρίζει και ευωδιάζει. Είναι αγάπη τρυφερή, σαν τον κώλο ενός νεογέννητου μωρού που μόλις πλύθηκε με αχνίζον σαπουνόνερο φτιαγμένο από πράσινη ελιά και μια χούφτα αγνή βανίλια. Δεν είναι αγάπη για την αγάπη, αλλά από εκείνη που σου σκαλίζει με πούπουλα, χαμόγελα στην κουρασμένη καρδιά σου και μετά πασπαλίζει φιλιά όλο σου το είναι που για μια στιγμή πετάς και μεγαλώνεις. Είναι η αγάπη που σε κάνει να ξεχνάς χρέη, επίγειες οφειλές και κούραση μαντεμένια.

Καταλάβατε για ποια αγάπη μιλάω; Ο έρωτας είναι νεανικός και συνήθως φευγαλέος αλλά η αγάπη, μια τέτοια αγάπη είναι για πάντα και αν το “για πάντα” ακούγεται υπερβολικό, τετριμμένο, απατηλό και ψεύτικο στα αυτιά σας, διόλου δεν σας παρεξηγώ. Δεν την συναντάς βλέπεις εύκολα τούτη την κυρία και ακόμα και αν πέσεις πάνω της δύσκολα την αναγνωρίζεις. Τα δόλια μας μάτια έχουν σκάσει από την σκόνη, έχουν δακρύσει χίλιες φορές από μέσα και άλλες τόσες από έξω, γυμνά, ερεθισμένα. Τόσο μα τόσο πολύ κουρασμένα.

Όσο για τα δικά μου;; Ααα, τα δικά μου μόλις άστραψαν…

Το ξέρω, το ξέρω, οδεύω προς τα άξια τελευταία με πανί εσένα και κοντάρι μαζί. Σε κρατάω σφιχτά και δεν χάνομαι, αλλά αντίθετα βρίσκω σκοπό και ελπίδα. Αναρωτιέμαι άραγε, αν σου πω απλά από καρδιάς “ευχαριστώ” θα αρκέσει για θα είναι λίγο;

Η μυρωδιά σου έχει γεμίσει το δωμάτιο, μπερδεύεται με ένα ακριβό αρωματικό κερί που μόλις ξεχωρίζει. Έχει βραδιάσει και εσύ ψάχνεις το βλέμα μου, κατάλαβες ότι χάθηκα, ότι έφυγα για λίγο μακριά σου και για μια στιγμή φοβήθηκες ότι θα ξεμάκραινα αρκετά, τόσο που δεν θα ήταν εύκολο να με φτάσεις. Με γλυκιά φωνή σχεδόν μελωδική με κάλεσες πίσω και εγώ έπαιξα τα βλέφαρα μου και σε κοίταξα σαν να σε έβλεπα για πρώτη φορά.

Δεν ήσουν ξένη σίγουρα, δεν ήσουν όμως εγώ και πως θα μπορούσες άλλωστε; Μια απροσδιόριστη μελαγχολία με έφτασε και εγώ αφέθηκα εύκολα στην υγρή αγκαλιά της. Δεν μου αρέσει τούτη η διαδικασία, προκαλείται σχεδόν αυτόματα σαν κάποιος να κλώτσησε ξαφνικά έναν κουβά γεμάτο βόλους και τώρα έχουν ξεχυθεί όλοι μαζί σε χίλια διαφορετικά μέρη. Με θόρυβο και αναπηδηχτά και άντε εσύ να τους μαζέψεις, άσε που κάποιοι θαρρείς και παίζουν κρυφτό χώνονται στα πιο απίθανα μέρη, καλά κρυμμένοι σε μια απόμερη σκοτεινή γωνία.

Δεν θέλω να αφεθώ ξέρεις, αυτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι και μπορεί να έχει πάνω από έναν χαμένους. Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, θέλω να χωθώ στον κόρφο σου και να μεθύσω από το άρωμα σου, θέλω να σε νιώσω στο πετσί μου σαν ένα παλιό καλό δερμάτινο που δεν θα αποχωριστώ ποτέ. Θέλω να με κοιτάς και να μου λες αλήθειες, όσο δύσκολες και αν είναι στα αυτιά μου. Θέλω να σου λέω παραμύθια με δράκους και ιππότες και κακές ξεμωραμένες μάγισσες που γελούν δυνατά πάνω από ένα καζάνι ξόρκια. Θέλω να σε πάρω μαζί μου μακριά και να φτιάξουμε το δικό μας κάστρο.

Είναι λεπτή μωρέ η τέχνη της αγάπης και εγώ, εσύ, όλοι οι ρομαντικοί και ταλαίπωροι ονειρευτάδες μπερδεύονται εύκολα μέσα σε τούτο το θεσπέσιο παιχνίδι. Άκου όμως καλά φεγγαροφωτισμένη μου, σαν πάω να ξεμακραίνω, σαν πάω να χαθώ, κράτα μου απλά σφιχτά το χέρι και όλα θα παν καλά, όλα θα περάσουν. Να είσαι σίγουρη πως θα κάνω το ίδιο γλυκιά μου…

Έφερα στα χείλη μου μια γουλιά καφέ, αρωματικός και γλυκόπιοτος σαν εσένα. Αν ήσουν εδώ θα σε γέμιζα φιλιά και αγκαλιές, η βροχή όμως επέμενε να με σηκώσει από το κρεβάτι.

Ορχήστρα δική της πλέκει καθώς πέφτει γοργά στις σκονισμένες στέγες και από εκεί κυλάει και χτυπιέται με αυτοκίνητα και με ακάλυπτους βιαστικούς ανθρώπους. Χωρίς ανάσα ξεκινά, ένα τρελό κρεσέντο, παρέα με τους σκουπιδογίγαντες που κάθονται ασάλευτοι στην άκρη των δρόμων και εγώ από το μπαλκόνι πια, απολαμβάνω τούτη την αλλόκοτη τσιγγάνικη κομπανία.

Μα όπως ήρθε, έφυγε και έμεινε το σκούρο τσιμέντο πιωμένο με το ποτό του ουρανού. Σαν σαλιγκάρια τα λιγοστά οχήματα σέρνονται από δρόμο σε δρόμο και εγώ ήδη αντάλλαξα με τούτη την πόλη την πρώτη μου φασαριόζικη καλημέρα.

Ένα φαρδύ χαμόγελο μου ξεφεύγει, σκέφτομαι πως ο δρόμος σε 3 μέρες θα με βγάλει στην όμορφη γειτονιά σου και εγώ με ανείπωτη χαρά θα καβαλήσω τον Πήγασο μέχρι την ζεστή φιλόξενη αγκαλιά σου. Ταξίδι, ταξιδάκι μαγικό με του έρωτα τα φτερά θα κάνω…

Άνετα ξαπλωμένος, χωρίς τα ενοχλητικά ρούχα να με περιορίζουν ταξιδεύω. Οι σκέψεις ιστιοφόρα με πολύχρωμα γιγάντια πανιά, σκίζουν τον ωκεανό στον κεφάλι μου, άραγε δίχως προορισμό;

Χάος όμορφο και απύθμενο. Που και που είναι αυτό που με γοητεύει, η προσμονή του αναπάντεχου και η αρχή μιας ερωτικής ιστορίας με χίλιες κρυφές γωνιές και ανηφόρες και στροφές. Μέσα σε όλο αυτό το κοσμογονικό αίσθημα, η μορφή σου ξεχωρίζει καθαρή και άσπιλη μα κυρίως τα τεράστια μάτια σου. Σαν μάτια ελαφίνας με κοιτούν και με καθηλώνουν με μια ολότελα δική τους αθωότητα, παρόμοια με καμία. Αλαβάστρινα όργανα της ψυχής σου που λίγο, λίγο, μαθαίνω να διαβάζω.

Εσύ πανέμoρφο πιτσιρίκι, σαν άγαλμα στέκεσαι δίπλα μου και εγώ το μόνο που εύχομαι τότε, είναι να ήμουν ο γλύπτης σου. Τούτη την στιγμή είμαι απλά ευτυχισμένος, όσο απλή μπορεί να είναι η ανθρώπινη ευτυχία. Εσύ και μόνο εσύ, ξέρεις να την χαρίζεις και εγώ τυχερός που βρέθηκα στο διάβα σου.

Αχχχ πόσο μου αρέσουν τα παραμύθια, ίσως γιατί έχουν σχεδόν πάντα ευτυχές τέλος. Πιο πολύ όμως μου αρέσει η αρχή, η αρχή κάθε παραμυθιού, κάθε ιστορίας και ας μην έχει απαραίτητα μια χαρούμενη κατάληξη. Ξέρω πια πως γράφουμε την δική μας τρελή ιστορία και μάντεψε τι; Είμαστε ακόμα στην αρχή, πολύ αρχή γλυκιά μου!

Ε λοιπόν, εκείνο το ταξίδι που λέγαμε ήρθε πια. Σύντομα στην αγκαλιά σου…

]]> http://after8.wordpress.com/2009/08/06/%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%ac-%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1/feed/ 0 primal.mind http://after8.wordpress.com/2009/06/06/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%ac-espresso/ http://after8.wordpress.com/2009/06/06/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%ac-espresso/#comments Sat, 06 Jun 2009 09:45:44 +0000 primal.mind http://after8.wordpress.com/?p=255 ]]>

Κατέβασα με δυο ρουφηξιές τον espresso μου, αχχχχχ πόσο μου έλειψε η γεύση που αφήνει αυτός ο μεταξένιος καφές στον ουρανίσκο μου. Βλέπετε τόσο καιρό την έβγαζα με υποκατάστατα, ελληνικός (ας τον έκανα και μερακλίδικο), γαλλικός, ακόμα και φραπέ άγγιξα σε κάποια στιγμή αδυναμίας.Τίποτα και κανείς δεν κάνει καφέ σαν τους Ιταλούς κύριοι και ο ορισμός του έχει όνομα “espresso ristretto”!

Είναι πια μεσημεράκι και εγώ αφήνω το σπασμένο φως να περνά κάτω από τα στόρια μου, γεμίζω τα αυτιά μου μουσική, είναι πια ανάγκη. Ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς το στομάχι του, ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς την καρδιά του. Χαμογελάω φαρδιά, πλατιά. Η δικιά μου καρδιά δεν είναι πλέον άδεια, γέμισε με την μουσική που έγραψε εκείνη για εμένα. Μουσική ανάλαφρη, δικιά μου συμφωνία αγγέλων ηχεί πλέον στα αυτιά μου και εγώ απλά λικνίζομαι στην αιώρα μου και πάω όπου με πάει.

Σας είπα; Υπάρχουν στα αλήθεια άγγελοι, αρκεί να μην πάψεις να πιστεύεις σε αυτούς. Αρκεί ακόμα να ψιθυρίσεις από καρδιάς 2-3 αρχαίες επιθυμίες και έτσι απλά μια άσχημη μέρα, ένας δύσκολος μήνας, ένας μίζερος χρόνος, θα αλλάξει σε μια λαμπερή κατάλευκη αρχή. Έτσι απλά, όπως ήρθες εσύ και με έντυσες ξανά μέσα στο άσπιλο λευκό με μια πιτσιλιά βαθύ κόκκινο εκεί στην θέση της καρδιάς μου.

Σου πήρε λιγάκι χρόνο το ξέρω, αλλά τελικά με βρήκες. Σε ευχαριστώ άγγελε μου…

Μετά από πολύ καιρό και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, όπως γίνεται συνήθως, ήρθες εσύ και με γέμισες φιλιά. Χωρίς κανένα δισταγμό, σαν βροχή που πέφτει άνετη απλωτή πάνω σε διψασμένη γη και την ποτίζει. Μετά από καιρό γέμισα τα ρουθούνια μου άρωμα, σχεδόν άγουρο αλλά κομψό, πότισα ολόκληρος σχεδόν λιγώθηκα.

Εσύ σαν μια νέα ερωτική σκιά, με τύλιξες με τα μακρυά καλοδουλεμένα δάκτυλα σου, μέχρι που πέσαμε γυμνοί και οι δυο για να γευτούμε τα αχόρταγα κορμιά. Πρωτόγνωρο γλυκό παιδί και όμως σαν να σε ξέρω χρόνια, άνετα απλώθηκες στην αγκαλιά μου και εγώ σε άφησα έτσι μετά να κοιμηθείς.

Και να που πάμε πάλι από την αρχή…