μια γουλιά espresso

Κατέβασα με δυο ρουφηξιές τον espresso μου, αχχχχχ πόσο μου έλειψε η γεύση που αφήνει αυτός ο μεταξένιος καφές στον ουρανίσκο μου. Βλέπετε τόσο καιρό την έβγαζα με υποκατάστατα, ελληνικός (ας τον έκανα και μερακλίδικο), γαλλικός, ακόμα και φραπέ άγγιξα σε κάποια στιγμή αδυναμίας.Τίποτα και κανείς δεν κάνει καφέ σαν τους Ιταλούς κύριοι και ο ορισμός του έχει όνομα “espresso ristretto”!

μια στιγμούλα μόνο

Σηκώθηκα πρωί, μια χαρά απροσδιόριστη παρέα με μια θλίψη με τριγυρνάει. Ντύθηκα στα γρήγορα για να βολτάρω στην έρημη γειτονιά μου. Πάγωσε το κεφάλι μου γυμνό ως είναι, ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να φωτίσει τα βρώμικα στενά. Ίσως έτσι να μην έδειχναν όλα τόσο μελαγχολικά.

Είμαι μόνος, αλλά περιμένω φίλους για εκδρομούλα. Ξέχειλος σκέψεις λέω καλά Χριστούγεννα στον σεκιουριτά του εμπορικού που έχει ξεμείνει. Νέο παιδί, να επιβιώσει και αυτός πρέπει. Οι μέρες μου θυμίζουν εσένα και ας είσαι ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακρυά.

Δεν έχει σημασία αν είναι γιορτές, δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μένα πια αλλά υποπτεύομαι και για τους πολλούς. Μια στιγμούλα μόνο παίρνω για να φέρω στο νου μου το πρόσωπο σου, θα ήθελα τόσο πολύ μια αγκαλιά σου…

Χρόνια πολλά μοναχικές καρδιές μου.

Η επανάσταση δεν είναι αληθινή…

Δεν έχω δάκρυα να χύσω για κανέναν πια, αν βγουν ψεύτικα θα είναι. Μόνο οργή νιώθω για όλα και για όλους μας, αλλά και αυτή σβήνει μέσα στην απάθεια μου. Νομίζω ότι έπαψα να είμαι άνθρωπος εδώ και λίγο καιρό, μόνο ένα μούδιασμα έρχεται και φεύγει που και που, αλλά δεν ξέρω αλήθεια τι σημαίνει.

Όποιος αντέχει ακόμα ας σηκωθεί να φωνάξει, να χτυπήσει, να ματώσει, να τσιρίξει. Εγώ στέρεψα από όλα αυτά.

Η επανάσταση δεν είναι αληθινή…

μην φτύνεις στα αυτιά μου

Κάθομαι από έξω και σε περιμένω να φανείς. Η καλύτερη μου όταν θα πλησιάσεις την μηχανή και θα μου δώσεις ένα πεταχτό φιλί, μαζί με ένα γοργό χαμόγελο, μετά ένα κρυφό χάδι. Κρύο αρκετό και τα δάχτυλα μου άρχισαν να παγώνουν, τα τρίβω πάνω στο τζιν μπας και ξυπνήσει το αίμα.

Κίνηση πολύ στην Μοναστηρίου. Άνθρωποι πέρα δώθε σαν να παλεύουν με τα αυτοκίνητα, άλλοι με τις σκέψεις τους, άλλοι με ένα τσιγάρο. Ένας τυπάκος αγενής, βγάζει αλάρμ απέναντι μου. Το αυτοκίνητο τρίζει και σκούζει ολόκληρο από την εκκωφαντική μουσική που βγαίνει από τα σωθικά του. Φτύνουν τα ηχεία και το sub κάτι σε rap νομίζω. Μπόμπα να έπεφτε δίπλα του, δεν θα χαμπάριαζε καθόλου. Κατεβάζει το παράθυρο και τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν και άλλο, ρίχνει κλεφτές ματιές από άκρη σε άκρη του δρόμου. Σκέφτομαι πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ο άνθρωπος, μου έρχεται να γελάσω αλλά μάλλον θέλω να τον δείρω.

Εντάξει σε ακούσαμε μεγάλε, μας γάμησες τα αυτιά! Καλά τα δικά σου τρύπα τα, σπάστα, όλων των άλλων τι σκατά σου φταίνε;

Ευτυχώς φεύγει πριν με ζώσουν τα φίδια. Κάποια από αυτές τις μέρες θα αρπάξω κανέναν από το λαιμό και θα του δώσω να φάει τα ηχεία μαζί με το ακριβό sub woofer. Μα καλά δεν έχει μείνει ήδη κουφός έτσι όπως τα παίζει;

Λες για αυτό να ανεβάζει και άλλο την ένταση στο cd ο καημένος; Αυτή η πόλη μας έχει χαζέψει όλους ρε γαμώτο.

δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω

Ετοιμάζω την συνθετική μου στολή, γάντια βαριά χειμερινά καλός σύντροφος πάνω στην μηχανή τέτοιες μέρες, να μην ξεχάσω να περάσω και όλα τα προστατευτικά, ώμους, αγκώνες. Αν πέσω μπας και γλιτώσω κάτι τις, προστατευτικά για την ζωή υπάρχουν έτσι και πέσω από την αγκαλιά της;

Φεύγω μπας και καθαρίσει το μυαλό μου, κυρίως όμως η καρδιά μου. Φεύγω να νιώσω τον παγωμένο αέρα όταν τρυπώνει μέσα από την ζελατίνα στα ψηλά. Μου θυμίζει ότι υπάρχει ένας θεός, παλιά ήταν ο Αίολος και τόσοι ακόμα τώρα τα κάναμε όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα…

Στους λιγοστούς αναγνώστες, στους ακόμα λιγότερους φίλους, λέω καλή αντάμωση και καλή καρδιά!

πέρα στην Ξάνθη

 Από αύριο οι ρόδες μου θα πατήσουν στην όμορφη Θράκη. Πρόσωπα αγαπημένα, οικία θα μας καλωσορίσουν σε ένα δίπατο αγέρωχο αρχοντικό.Μια παλιά μου επιθυμία. Θα τραβήξω ψηλά, στα απόμερα πομακοχώρια, να δω ανθρώπους του μόχθου, της γης, να μυρίσω τα καπνά που χρυσίζουν τους κάμπους, χωριά ξεχασμένα στην ιστορία.

Σαν γυρίσω λοιπόν με το καλό, σας υπόσχομαι να μοιραστώ και τούτη την εμπειρία.

Εύχομαι σε όλους καλά ταξίδια, ρουφήξτε άπληστα αναμνήσεις, ρουφήξτε μέχρι να σκάσετε…

note to myself

Να στρώσω τον κώλο μου στην δουλειά. Να πάψω να ονειρεύομαι στο γραφείο, αν θέλω να προλάβω το deadline. Να κανονίσω με φίλους για καφέ απογευματάκι, καθημερινή. Να ετοιμάσω το gallery section του blog. Να κλείσω νέο ραντεβού με τον ορθοπεδικό. Να εισπράξω από τους μη έχοντες. Πως σκατά θα το κάνω αυτό ;; Να μην ξεχνώ να σηκώνομαι από την αναθεματισμένη καρέκλα, να πάρω τηλ. την γιαγιά να δω τι κάνει. Να σταματήσω να γράφω στο blog, την ώρα που θα έπρεπε να σχεδιάζω, (deadline είπαμε)…

Back on Monday

 

Φεύγω !!

Φρέσκα λάστιχα στην μηχανή, κατάμαυρα, βεντουζένια. Αλυσίδα και γρανάζια χρυσαφένια, πόσο ωραία, πόσο ωραία. Ο Rotax δουλεύει ρολόι, δεν μπουκώνει, δεν κωλώνει και εγώ πάω με παρέα, πέρα στην θεσπέσια θέα.

Έφυγα !!