my route 66

(Έφαγα κάνα δυο ωρίτσες μέχρι να σε σινιάρω καλή μου, ε πως, τόσο δρόμο θα κάνουμε μαζί, σου αξίζει. Θα σε κλειδώσω σφικτά με τους μηρούς μου, έτσι για να σε νιώθω καλύτερα και φύγαμε πέρα από τα όρια της πόλης. Μόνοι, εσύ και εγώ όπως παλιά).

 

Η μέρα μόλις είχε αρχίσει να ζωντανεύει και ο κολλητός μου ο ήλιος ξεκίνησε να με ραντίζει αραιά με το κόκκινο πολύχρονο ραβδί του.

Χαρούμενος σιγομουρμούριζα έναν άγνωστο σκοπό, δικό μου περίεργο τραγούδι για να συνοδεύσω τον δικό σου ράθυμο γουργουρητό. Σαν έφτασα στην πρώτη μεγάλη διχάλα, έγειρα απαλά το κορμί μου προς τα δεξιά και σημάδεψα την παλιά Εθνική οδό με μια αίσθηση γλυκιάς προσμονής να με κυριεύει.

Για όσους έχουν να κάνουν καιρό την διαδρομή Θεσσαλονίκη – Ξάνθη από εκεί, τους περιμένουν πολλές ξεχασμένες αναμνήσεις, ακουμπισμένες εκεί στην άκρη του δρόμου. Δεν χάθηκαν ακόμη, μόνο μαζεύουν σκόνη και αλμύρα.

Γελούσα και χάζευα μέσα από το κράνος, καθώς έβλεπα τη βόλβη παγωμένη να στολίζει την πεδιάδα δίπλα μου. Κρύο αρκετό περνούσε μέσα, αλλά όχι ικανό να παγώσει τα κόκαλα μου. Το αίμα μου ακόμα ζεστό, έδινε μάϊνες στην καρδιά μου και εκείνη δούλευε όλο και πιο καθαρά. Χαλαρός ο δρόμος μπροστά, ήταν σε καλύτερη κατάσταση από ότι περίμενα. Κίνηση σχεδόν ανύπαρκτη, πολλοί στα σίγουρα θα προτίμησαν την Εγνατία οδό, άλλοι πάλι το κρεβάτι τους που να ξεμυτίσουν νωρίς με τέτοιο κρύο.

 

Ρεντίνα

Γρήγορα, χωρίς να το καταλάβω έφτασα στην Ρεντίνα. Ο δρόμος απότομα στένεψε και μια κοφτή αριστερή με επαρκή σήμανση προειδοποιούσε “μην περνάτε τον δρόμο σε καιρό πλημμύρας, κίνδυνος” ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Η νέα παράκαμψη που δημιουργήθηκε, σαν φίδι ξετυλίγεται από ψηλά στα χαμηλά, σαν να χώνεται μέσα από την γη και όχι από πάνω όπως θα έπρεπε. Αν βρέξει πολύ εδώ, την πάτησες μεγάλε, σκέφτομαι. Θα πρέπει να είσαι τρελός για να περάσεις πέρα σώος.

Έριξα το βλέμμα μου σε εκείνο το μεγάλο δέντρο απέναντι από το εκκλησάκι, έπιανε αρμονικά τον χώρο του μέσα στο υπόλοιπο τοπίο. Αντίθετα με το ίδιο το εκκλησάκι που στριμώχτηκε δίπλα από την άσχημη μπαριέρα, σαν να το πέταξε κάποιος εκεί και έφυγε βιαστικά από την ντροπή.

Καβάλησα στα γρήγορα, ήθελα να χωθώ στα Μακεδονικά Τέμπη λίγο παραπέρα. Φθαρμένο πράσινο και χίλιες αποχρώσεις του καφέ γέμισαν την ματιά μου. Άφησα την γκαζιέρα χαλαρή να σαλεύει στην χούφτα μου μέσα, έδωσα στην μύτη μου την ευκαιρία να ρουφήξει άπληστα τον χειμώνα που φεύγει και αφήνει την γη σαν ατζαμής εραστής ένα ξάστερο βράδυ. Τι θλιμμένη ομορφιά που γέννησε τούτο το δάσος μέσα μου, σχεδόν θέλω να σταματήσω. Σαν να απολαμβάνω όμως καλύτερα την διαδρομή έτσι από ψηλά πάνω στην καλή μου, μια ανεξήγητη χαρά με σπρώχνει να βρω θάλασσα, στα σίγουρα δεν θα την χάσω.

 

Στο “Ακρογιάλι”

Σαν ταξιδεύεις με ανάλαφρη καρδιά, χρόνος δεν σε αγγίζει και εγώ βρέθηκα όπως παλιά στην πρώην στάση. Πριν η Εγνατία απλώσει την πίσσα της από άκρη σε άκρη, όλα τα ΚΤΕΛ και μη εδώ ξεκούραζαν την μηχανή τους, στο “Ακρογιάλι”. Πρώτη μεγάλη στάση για τους πιο πολλούς, φρέσκους ταξιδιώτες που δεν ήξεραν καλά την διαδρομή και είτε το στομάχι, είτε η φυσική τους ανάγκη, επέβαλε μια γρήγορη επίσκεψη στο γιαλό, στην άκρη του σαν λέει και το όνομα του. Μαγειριό του νταλικιέρη, το παστέλι του μικρού αλλά και του μεγάλου παιδιού, ένας ελληνικός για τον παππού και έναν φραπέ για όλους τους άλλους. Θυμάμαι πως δεν μου άρεζε όταν εδώ χρόνια πριν, κατέβαινα επιβάτης και εγώ από το παλιό λεωφορείο. Άχαρο μέρος το έβρισκα και δρόμο πολύ είχα ακόμα μπροστά μου. Μα σαν την θάλασσα έβλεπες, εύκολα ξεχνιόσουν και μια ανάσα από την αύρα της, ήταν αρκετή για να συνεχίσεις πιο κάτω.

Άσχημο σύρμα περίφραξης τώρα πια το ορίζει και ούτε στη θάλασσα δεν μπορείς να βγεις, να βρέξεις λίγο την ματιά σου. Πωλείται μαζί με το γιαλό και όλη την άμμο δώρο…

Μια περίεργη στεναχώρια με άγγιξε ή μήπως μια ανάμνηση ξεχασμένη ; Λύπη για αυτά που ήτανε και όλα όσα σήμερα δεν είναι. Γύρισα την πλάτη στο παλιό κτίσμα, βόλεψα το ανάστημα μου στην γνωστή σέλα και με μια σύντομη μιζιά πήρα και πάλι δρόμο.

 

“Κυανή Ακτή”

Αν ήσουν από τους άλλους, από αυτούς που επέστρεφαν στην μεγάλη πόλη, τότε την ¨Κυανή Ακτή¨ στα σίγουρα δεν θα την έχανες. Πάνω στον δρόμο φτιαγμένη, εστιατόριο ξακουστό και την θάλασσα απέναντι στα πόδια σου, να σε καλεί, να σε ταξιδεύει. Μαγαζί με παράδοση στα μαγειρευτά φαγιά του, με χαρακτηριστική διακόσμηση εποχής και έναν δυο καθώς πρέπει σερβιτόρους. Ξαπόσταινε ο ταξιδιώτης άραζε, γέμιζε την κοιλιά του φτηνά, έπινε και μια γκαζόζα. “Από το 1950″ γράφει πάνω στην πόρτα και η ζωγραφιστή πινακίδα με το μενού της ημέρας, έγραψε το τελευταίο της φαΐ. Ο μάγειρας πάντα εκεί, χαμογελαστός να ανακοινώνει “κουζίνα πλήρης, ψάρια φρέσκα, φαγητά σε πακέτο”, για αυτούς που βιάζονταν και όχι μόνο. Να φανταστείτε ότι μέχρι το 1985-90, ο ταλαίπωρος σερβιτόρος περνούσε απέναντι (διέσχιζε την εθνική) για να σας φέρει τον καφέ σας, το αναψυκτικό, το ζεστό το φαγητό σας. Καθημερινά, πέρα, δώθε. Άλλοτε με τον μακρύ ξύλινο δίσκο και άλλοτε πάλι με τον κρεμαστό, τον γαλβανένιο. Βάζω στοίχημα ότι στις αρχές θα ήτανε μπακιρένιος, τι ωραία που θα γυάλιζε κάτω από τον λαμπρό ζεστό ήλιο και οι θαμώνες αραχτοί θα ρουφάγαν τον καφέ τους.

Παραδίπλα κολλημένα, δυο μικρά, σχεδόν τρυπούλες μαγαζάκια. Στην άκρη “Ο Ξανθιώτης”, το βουλκανιζατέρ και δίπλα του ένα παντοπωλείο “Παντοπωλείων Ε. Ματσίκη¨ ,γραμμένο με περίτεχνα καλλιγραφικά χρυσά γραμματάκια. Γιαούρτι “Κρι-Κρι”, κουραμπιέδες αλλά και σιγαρέττα “Παπαστράτος” θα έβρισκε κανείς. Μαζί με τις τσιχλόφουσκες και ποιος ξέρει τι άλλο.

Στέκομαι ώρα πολύ εδώ, έχω κολλήσει τον φακό μου στο παλιό βουλκανιζατέρ. Θαρρείς πως δεν το πείραξε ποτέ κανείς, μέσα και πέρα από την σκόνη νομίζεις πως βλέπεις μια παλιά φωτογραφία, τα ράφια ακόμα γεμάτα και δυο καφέ πολυθρόνες να αράζουν άδειες πια. Μια εικόνα που θα μπορούσε κάλλιστα να λέει “επιστρέφω σε 5 λεπτά¨.

(Ψάχνω με τα μάτια μου το γνώριμο τοπίο, βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται στα παλιά τραπέζια, έχω αγοράσει ένα μαντολάτο από τις πάμπολλες γλυκές λιχουδιές και τώρα το μασουλώ με μανία. Το μαγαζί είναι γεμάτο και η ΕΡΤ παίζει μια ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία, σε μια γωνιά βλέπω δυο παιδιά, ένα ζευγαράκι να μοιράζεται μια τυρόπιτα και μια τρυφερή αγκαλιά για τον δρόμο. Βγαίνω έξω, γλύφω τα δάκτυλα μου από την τελευταία μπουκιά και αφήνω το αεράκι που φέρνει η θάλασσα να μου χαϊδέψει αντίο. Το ΜΖ φορτωμένο με περιμένει από έξω, σκάω ένα χαμόγελο κρυφό καθώς χαζεύω την καλογυαλισμένη Akront. Έχω δρόμο ακόμα, αλλά δεν βιάζομαι, δεν βιάζομαι καθόλου. Θα συνεχίσω μέσα από όλα τα χωριά, στροφιλίκι γεμάτο μέχρι την Καβάλα. Μια, δυο στάσεις αργότερα, γουλιά νερό να ξεπλύνω τη σκόνη, θα πάω πιο αργά, ας φτάσω βράδυ. Το παλιό αρχοντικό θα είναι πάντα εκεί και η κρυφή αυλόπορτα θα ανοίξει ξανά μόνο για μένα.)

Καλό ταξίδι

© after8.wordpress.com – 2008

μεγάλε για έβγα έξω !

 

Πιάστηκα λέμε. Η παλιά μέση, οι κάποτε στιβαροί ώμοι μου τώρα με τραβάνε, πλευρά ζουλιγμένα από την μαύρη καρέκλα και καλά ανατομική…

Αγόρι μου πως έγινες έτσι;  Μα καλά είναι δυνατόν να ξυπνάς κάθε φορά με πόνους, πως σκατά θα με κρατήσει αυτό το κουκούλι ως τα πενήντα μου, στα εξήντα, εβδομήντα ίσως. Καλά !! Σιγά μην ζήσω τόσο και αν τα καταφέρω με βλέπω να σέρνομαι από ορθοπεδικό σε χειρουργό και vise versa. Που να άφηνα τον εαυτό μου εντελώς, να μην έκανα και κολύμπι χρόνια 10, βάρη, ζίου ζίτσου και wing chun. Λέμε τώρα, μην τα παίρνετε όλα και τις μετρητοίς.

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, έπαιζα ξύλο με τον κολλητό μου τον Αντώνη. Κυριολεκτικά όμως, ρίχναμε στην παραλία καλοκαιράκι μπουνίδια ο ένας στον άλλον, έτσι για να ξεδώσουμε και γελούσαμε και ματώναμε και βάζαμε χεράκι με τους άλλους στην παρέα να δούμε ποιανού τα μούσκουλα ήταν τα πιο γερά, τα πιο καλοδουλεμένα. Ω ρε μάγκα μου εποχές. Εγώ καβάλα τότε σε ένα ΜΖ καραφτιαγμένο. Στο χέρι που λέμε, γαζί, γαζί, από το τιμόνι έως το special εξατμισάκι ραμμένο στα δάκτυλα. Ένα μούρλια θόρυβο που έκανε το διαολεμένο και εγώ να μαστουρώνω με το ακριβό συνθετικό λάδι της Motul κάθε φορά που δάγκωνα το γκάζι.

Χειμώνας μετά σε εκείνη την τρύπα για συνεργείο στην Σχολή Τυφλών, 3×3 ακριβώς και τα μηχανάκια στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και ο Χρηστάρας ωραίος μάγκας μια άλλης εποχής, σένιος, πάντα με μια ατάκα έτοιμη για τις δύσκολες ώρες και οι δυο μας να σκαλίζουμε παρέα το καμάρι μου και μετά εκείνος το BSA. Τι γούστα βγάζαμε Θεέ μου, με 100δρχ. γεμίζαμε και τραβούσαμε απόγευμα Βασιλικά, όσοι πιο πολλοί τόσο πιο καλά και εγώ μικρό τότε αντράκι, ατσάλινο, καλοβαλμένο.

Ο πρώτος έρωτας μετά, καλοκαίρι μαγικό, τρελό και απρόσμενο δικό μου ταινιάκι. Τα πρώτα μου φιλιά. Αξέχαστα, γλυκά, ολίγον ντροπαλά, έφταναν και περίσσευαν. Όλα τα τραγούδια για πάρτη μου, όλα τα γούστα δικά μου. Αλλά μετά θυμήθηκα τον Χρηστάρα μακρόσυρτα να απαγγέλλει ”τα γούστα πληρώνονται”, ας το έλεγε αυτός για μηχανές, εγώ το έβαλα από τότε καλά στο μυαλό μου.

Λοιπόν τέρμα μάγκες μου, σηκώνομαι από το καθιστήρι. Θα ρίξω ένα καλό τέντωμα, θα γράψω 20 x 5 κοιλιακούς, θα κάνω και 10 κάμψεις. Θα ορθώσω ανάστημα ξανά, θα βγάλω φωνή μεγάλη και σαν θαρρέψω πάλι από την αρχή, θα βγάλω και εκείνο το MZ. Την πρώτη μου αγάπη, κομμάτι, κομμάτι θα το δέσω ξανά, κουκλάκι θα το κάνω και μετά γεμάτος παλμό με φόρα θα δώσω μια μανιβελιά, ελπίζοντας πως δεν θα φάω ανάποδη και ρίξω τα μούτρα μου χάμω… 

δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω

Ετοιμάζω την συνθετική μου στολή, γάντια βαριά χειμερινά καλός σύντροφος πάνω στην μηχανή τέτοιες μέρες, να μην ξεχάσω να περάσω και όλα τα προστατευτικά, ώμους, αγκώνες. Αν πέσω μπας και γλιτώσω κάτι τις, προστατευτικά για την ζωή υπάρχουν έτσι και πέσω από την αγκαλιά της;

Φεύγω μπας και καθαρίσει το μυαλό μου, κυρίως όμως η καρδιά μου. Φεύγω να νιώσω τον παγωμένο αέρα όταν τρυπώνει μέσα από την ζελατίνα στα ψηλά. Μου θυμίζει ότι υπάρχει ένας θεός, παλιά ήταν ο Αίολος και τόσοι ακόμα τώρα τα κάναμε όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα…

Στους λιγοστούς αναγνώστες, στους ακόμα λιγότερους φίλους, λέω καλή αντάμωση και καλή καρδιά!

το τίμημα της προόδου

Θεσσαλονίκη – Ξάνθη, σε δύο ωρίτσες. Όχι με κανένα διάβολο της ασφάλτου, απαστράπτον εργαλείο ακριβείας που αψηφά την βαρύτητα και τις στροφάρες των 150+ στα νέα κομμάτια της Εγνατίας, αλλά με το ταπεινό μου μονοκύλινδρο φορτωμένο και δικάβαλλο και εμένα χαλαρό να ρεμβάζω.

Καλή άσφαλτος για 100 ολόκληρα χιλιόμετρα, πλατιές λωρίδες για να καρφώσεις το γκάζι στο τέρμα και να φωνάζεις “Geronimo” !!! Αυτά βέβαια για τους λαλημένους γκαζοφωνιάδες, με τα πυραυλάκια των 100++ αλογάτων, που έβαλαν στοίχημα να πιουν καφεδάκι σε μια ωρίτσα στο “Κυβερνείο” στην Ξάνθη, με την νέα γκομενίτσα από το φρέσκο τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος.

Καλή φάση, δεν λέω. Ειδικά αν έχεις και το καυτό γκομενάκι να σε περιμένει, αλλά κυρίως το εργαλείο του “Ghost Rider”, αυτό που βάζει φωτιά στους δρόμους λέμε. Για εμένα όμως τέρμα οι ευθείες, βαρετή διαδρομή αγαπητοί μου, κοιμάσαι στο τιμόνι με 130 στο κοντέρ, χώρια που χάνεις όλη την γλύκα της παλιάς διαδρομής. Πάει η Βόλβη με την μαγευτική θέα, παν τα Τέμπη μετά από την Ρεντίνα, πάει και η Θάλασσα που σε συντρόφευε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Στάση για καφεδάκι που να κάνεις, το μάτι σου που θα το αφήσεις να ξεκουραστεί;

Το πήρα απόφαση λοιπόν, το επόμενο ταξιδάκι θα γίνει από τον παλιό δρόμο, μέσα από όλα τα χωριά και τις πόλεις, να βλέπω και να ακούω ανθρώπους, δέντρα, πουλιά, κλειστές στροφές και κακό οδόστρωμα. Τουλάχιστον δεν θα βαρεθεί ο Πήγασος, εγώ μπορεί να φτάσω πιο αργά στο προορισμό μου, αλλά στα σίγουρα με ένα μεγάλο πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στην ολόφωτη μου φάτσα !

πέρα στην Ξάνθη

 Από αύριο οι ρόδες μου θα πατήσουν στην όμορφη Θράκη. Πρόσωπα αγαπημένα, οικία θα μας καλωσορίσουν σε ένα δίπατο αγέρωχο αρχοντικό.Μια παλιά μου επιθυμία. Θα τραβήξω ψηλά, στα απόμερα πομακοχώρια, να δω ανθρώπους του μόχθου, της γης, να μυρίσω τα καπνά που χρυσίζουν τους κάμπους, χωριά ξεχασμένα στην ιστορία.

Σαν γυρίσω λοιπόν με το καλό, σας υπόσχομαι να μοιραστώ και τούτη την εμπειρία.

Εύχομαι σε όλους καλά ταξίδια, ρουφήξτε άπληστα αναμνήσεις, ρουφήξτε μέχρι να σκάσετε…

mini trip – ποσείδι / camping “Καλάνδρα”

Το φοιτητικό camping του Α.Π.Θ. στο Ποσείδι, φαντάζομαι όλοι το ξέρετε. Ωραία !Αν δεν είστε φοιτητές και ψάχνετε ένα μέρος για οργανωμένη κατασκήνωση εκεί κοντά, προχωρήστε λίγο παρακάτω (500 μέτρα από το φοιτητικό) give or take a few και θα φτάσετε στο camping “Καλάνδρας”.Λόγω του ότι έπρεπε να είμαστε κοντά στην Φούρκα, για να επισκεφτούμε το Σ.Κ. έναν φίλο, αποφασίσαμε να περάσουμε δύο βραδιές εκεί και ιδού οι εντυπώσεις.Εν συντομίαΟικογενειακό περιβάλλον, πλήρεις παροχές, περιορισμένος χώρος για σκηνές, αρκετά καθαρές τουαλέτες και ντουζ, αλλά παλιές εγκαταστάσεις. Υπάρχει κωλόχαρτο στην τουαλέτα για τους μη προνοητικούς ! Η χαρά του παιδιού, και των απανταχού οικογενειακών αυτοκινήτων, (sedan / caravan τα λέω σωστά Barch ?)Οι σάλτσες ! Άφιξη Παρασκευή μεσημεράκι, μια τυπικά ευγενική, σαραντάρα, με πλατινέ μαλλί, μας “υποδέχτηκε” στην reception. Μπαίνω, μούσκεμα στον ιδρώτα, αρματωμένος γαρ (κομπλέ μαύρο συνολάκι στολή, μποτάκια, κ.λπ.), αποθέτω εξοπλισμό στον παρακείμενο καναπέ, το ίδιο και η καλή μου και ρωτάω με το κουρασμένο αλλά πέρα, για πέρα, ευγενικό μου ύφος αν υπάρχουν θέσεις για σκηνές και αν θα μπορούσαμε να κάνουμε μια σύντομη βόλτα μέσα για να δούμε το camping, μιας και πηγαίναμε πρώτη φορά.

- fake blond: (ορθά & κοφτά), θέσεις υπάρχουν και θα σας υποδείξουμε εμείς που θα πάτε να στήσετε, να δείτε μέσα αλλά να κάνετε γρήγορα, 5 λεπτά το πολύ, γιατί κανονικά απαγορεύεται…- me: (μπαρδόν;) καλά θα πηγαίνω με σούζα. [εντωμεταξύ αφήνω ταυτότητα και μηχανή ακριβώς από έξω για λόγους ασφαλείας... και με βήμα ταχύ, προχωράμε στα ενδότερα, μετά από 5 λεπτά επιστρέφω στην "πολλά δεν σηκώνω" ξανθιά και περίχαρος την ενημερώνω πως θα μείνουμε]- fake blond: Πολύ καλά, συμπληρώστε αυτό, 2 άτομα είπαμε, μια μηχανή, πόσων ατόμων είναι η σκηνή σας;- η κοπελιά μου: Ε, δύο, πόσων να ήταν.- fake blond: Δεν έχει σημασία, μπορεί να φέρατε μεγάλη.[μπορεί να έφερα και την δεκάρα μαζί μου, αφού άλλωστε έχω άφθονο χώρο στο trailer που σέρνω από πίσω και δεν πάω ποτέ διακοπές χωρίς το home cinema μου]- fake blond: Εντάξει, ακολουθήστε το παιδί για να σας δείξει που θα στήσετε. Βασίλη, οδήγησε τον κύριο στο 324 ![στο 324, τι λες βρε παιδί μου, μα που ήρθαμε, στα καλύτερα, άψογο service. Καβαλάμε την μηχανή, και ακολουθούμε τον οδηγό μας, πεταλιά, πεταλιά και μετά δυο στροφές, περνάμε 1, 2, βασιλικές θέσεις με παχιά σκιά κάτω από πεύκα και σταματάμε σε μια λίγα υποσχόμενη θέση, με μια τέντα από επάνω, ξερή, αφιλόξενη]- me: Συγνώμη φίλε μου, οι θεσούλες που περάσαμε πριν, αυτές στα δέντρα, άδειες δεν είναι;- Βασίλης: Ναι, θέλετε να στήσετε εκεί;- me: [ Όχι μωρέ, θέλουμε να ψηνόμαστε στον ήλιο, τι να τα κάνεις τα δέντρα με την απαίσια σκιά κατακαλόκαιρο σε camping]. Ναι φίλε μου, καλά θα ήτανε, μπορείς να ενημερώσεις την κυρία στην reception ότι θα στήσουμε εκεί, τι νουμεράκι έχει αυτή η θέση;- Βασίλης: O.k. 229…

Με τα πολλά λοιπόν, στήσαμε στη παχιά σκιά, άραξα και τον pego μπροστά στο πεζουλάκι και φύγαμε για μια γρήγορη εξερεύνηση του camping, αφού πριν ήμασταν παράνομοι και δεν προλάβαμε να δούμε και τίποτα.Αυτό που σου κάνει πρώτα εντύπωση, είναι τα πολλά τροχόσπιτα και τροχοσκηνές, μιλάμε όμως για πολλά. Οι σκηνές ήταν οι εξαίρεση στο camping. Κάθε τροχόσπιτο με τον κήπο του, τα τραπεζάκια του κομπλέ, τις γιρλάντες του, άψογο κουραρισμένο γρασιδάκι, παρτεράκια με πολύχρωμα λέλουδα, μέχρι και πήλινες μεγάλες γλάστρες είδαμε ! Φυσικά τα περισσότερα είχαν και δικό τους ξυλόφρακτο περίγυρο, μην και πατήσει ο γείτονας τα δικά μας γρασίδια και όλα ήταν πεντακάθαρα, παστρικά που θα λέγε και η γιαγιά μου. Όχι αγαπητοί μου, δεν σας κάνω πλάκα, ο ένας συναγωνίζονταν τον άλλο, ποιος έχει τις καλύτερες sezlong, ποιος έχει τα πιο μουράτα reso, το καλύτερο τραπεζάκι για κήπο, το μεγαλύτερο ψυγείο, την μεγαλύτερη κοιλιά, (ρατσιστικό σχόλιο αυτό, παρακαλώ να διαγραφεί). Αν είχαν οι Έλληνες την ίδια “ευαισθησία” για τις γειτονιές τους, τα διαμερισματάκια τους και κατά επέκταση για το περιβάλλον όπου ζούμε, θα κερδίζαμε άνετα σε διεθνές επίπεδο, σε διαγωνισμό για τις πιο καθαρές πόλεις και τις πιο καλαίσθητες γειτονιές…Άς συνεχίσω όμως, πεινασμένοι όπως ήμασταν, καθήσαμε στο πρώτο μέρος που βρήκαμε, το ταβερνείον του camping. Συμπαθητικό ομολογουμένος, χτισμένο δίπλα στο κύμα, με ξύλινες καρέκλες και τραπεζάκια (είχε και μερικές πλαστικές), βαμμένο στα μπλέ και παραδοσιακές χειρόγραφες πινακίδες (πλακάτ που λέμε εμείς του συναφιού) να ανακοινώνει τα φρέσκα πιατάκια ημέρας, λιχουδιές και ψαρικά. Καθόμαστε φάτσα μπροστά, έρχεται σε χρόνο ντε, τε, ένας μάγκας πιτσιρικάς, στρώνει τραπέζι και μας αφήνει δυο τιμοκαταλόγους.Οι τιμές αναμενόμενα τσιμπημένες, μέτρια ποικιλία και με τα πολλά καταλήξαμε σε ένα κεφαλοτύρι σαγανάκι, μια ταπεινή χωριάτικη, σνίτσελ έκαστος (τα ψαράκια τα είδα ολίγον τι φευγάτα στις τιμούλες τους), ψωμάκι και 2 Ήβη λεμονάδες. Ευχαριστώ πολύ, σπανίως πίνω και καλή μας όρεξη ! Αφού το παλικαράκι το μαγκιόρικο που λέγαμε, μας κοίταξε περίεργα που δεν παραγγείλαμε ψαράκι, επιβαιβέωσε ότι όντως θέλαμε κεφαλοτύρι σαγανάκι, έφυγε σφαίρα και γύρισε μετά από 5′ να ρωτήσει αν γουστάραμε να δοκιμάσουμε τσιπουράκι, κερασμένο. Τι να του εξηγώ τώρα, δεν ήθελα να μας περάσει και για ξενέρωτους, του λέω φέρε. Ένα λεπτό αργότερα και δυο σφηνάκια τσίπουρο, ξεκίνησαν το μεσημεριανό μας. Κανονικές μερίδες μάσα, με εξαίρεση το σνιτσελάκι που το έκοψα λιγάκι καχεκτικό, χορτάσαμε, δεν σκάσαμε κιόλας, αλλά όλα καλά. Η λυπητερή, 20€Το απογευματάκι και με σαφώς λιγότερη κάψα, επισκεφτήκαμε την παραλία του camping. Εκ πρώτης όψεως μάλλον σε απαγοητεύει, ολίγον στενή, χωρίς σκιά και δίχως ομπρέλες για να κάτσεις, αλλά αυτό το διαπιστώσαμε μετά. Εδώ ισχύει το καθεστός της καρφωτής ομπρέλας και εξηγούμαι ευθύς. Σαν κοιτάς αυτή την μακριά και στενή λωρίδα παραλίας από την μέσα πλευρά, ειδικά απογευματάκι, θα δεις ουκ ολίγα ομπρελοκαθίσματα, όμορφα, αραδιασμένα, θελκτικά, ελεύθερα. Σαν θα πας όμως να αράξεις σε ένα, θα συνειδητοποιήσεις ότι είναι όλα πιασμένα, όχι δηλαδή του camping, αλλά των κατασκηνωτών, που πάνε από νωρίς, σταμπάρουν θέση, καρφώνουν την ομπρελίτσα τους / ομπρελίτσες, τις ωραίες άνετες καρεκλίτσες & ξαπλώστρες και έπειτα τις αφήνουν εκεί για “όσο”. Μάλιστα αγαπητοί μου, για όσο μένουν οι ίδιοι στο camping, οι συγκεκριμένες θέσεις στην παραλία είναι πιασμένες, μην τυχόν και κάνετε το λάθος να πάτε να την πέσετε σε κάποια από αυτές ακόμα και αν δεν υπάρχει άνθρωπος γύρω, αφού είναι βέβαιο ότι άγρυπνα μάτια παραμονεύουν για να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους. Πως να το κάνουμε αδερφέ, δικιά μου η ομπρέλα, δικιά μου και η παραλία…Η θάλασσα μπροστά ευτυχώς καθαρή, αν όμως είσαι από αυτούς που προτιμούν αμμουδερό βυθό και νερά δίχως φύκια θα πρέπει να κάνεις μερικές απλωτές για να κολυμπήσεις πιο μέσα, αλλιώς θα προτιμήσεις να πας παραδίπλα, στο γνωστό και φασαριόζικο Cocus beach bar.Day 2Βγαίνοντας από το camping, για βολτούλα στο Ποσείδι και τα μαγαζάκια του, προσοχή ! Μην πάτε με τα πόδια εκτός και εάν δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δυστυχώς ο δρόμος που θυμίζει κατεστραμμένη γειτονιά στην Βηρυτό, είναι εγκαταλειμμένος στην τύχη του, και όποιο όχημα περνάει από εκεί σηκώνει τόση σκόνη και χώμα, που μπορείτε να πείτε αντίο στο φρεσκοτζελαρισμένο μαλλάκι σας και τα σένια καθαρά ρουχάκια σας. Δεν υπάρχει φυσικά πεζούλι και την νύχτα με τα σκοτάδια είναι κομματάκι επικίνδυνο να βαδίζετε άκρη, άκρη, αφού κινδυνεύετε να πέσετε από την άκρη του υπερυψωμένου δρόμου, 2-3 μέτρα προς τα κάτω. Αν πάλι πάτε αμμουδιά, αμμουδιά και νιώθετε μια αύρα ρομαντζάδας αφού το φεγγάρι πάνω μεγαλουργεί, θα γλιτώσετε μέρος της σκόνης και θα τσαλαβουτάτε τα ποδαράκια σας στην θαλασσίτσα. Αν έχετε δε την φαεινή ιδέα να κάνετε την ίδια διαδρομή με το φως της ημέρας, θα αποζημιωθείτε με μερικά εντυπωσιακά graffiti που κοσμούν το τοιχίο που στηρίζει το πιο πάνω δρόμο που λέγαμε.Παραλία Ποσείδι by night. Δεν έχει και πολλά πράγματα να δεις ή να κάνεις. 2-3 cafe συμπαθητικά, δίπλα και πάνω από το κύμα, τα τυπικά mini market, 1 μεγάλο που φέρνει την πρωινή σας τυρόπιτα, ψωμάκι και εφημερίδες / περιοδικά, ένα πιο μικρό και μια προνομιακή ψαροταβέρνα, με τραπεζάκια απλωμένα στον πεζόδρομο βεράντα, με μπόλικα από αυτά κάτω από δέντρα δροσερά, σκιερά ακόμη και το καταμεσήμερο. Εμείς ως μπατιράκια, ψάξαμε και βρήκαμε το μόνο γυράδικο στο χωριό, “grill κοχύλια” με άνετα περιποιημένα τραπεζάκια σε δικό του παρτέρι αλλά μέτρια σάντουιτς και με αυτό εννοώ ότι τρώγονται άνετα χωρίς να είναι και κάτι το εξαιρετικό, Ελληνικό, φτηνό, “βρόμικο” φαγητό, για όλες τις ώρες.Μετά το πρωινό, αράξαμε στο Cocus. που είναι κυριολεκτικά δίπλα στο camping “Καλάνδρα” και μάλιστα μπορείς να πας με τα πόδια είτε από την παραλία, είτε από τον δρόμο διαμέσου του camping, (περνάς μια φαρδιά καγκελόπορτα που συνήθως μένει ανοιχτή), ή από τον πάνω κανονικό δρόμο. Άνετο απλωμένο beach bar, με ωραία μουσική (jazz, pop, ethnic, lounge, πετυχημένο mix), άφθονες καλαμένιες ομπρέλες και χαμηλά καθίσματα με τραπεζάκια. Τα συμπαθέστατα κορίτσια, σας σερβίρουν αμέσως, (υπάρχουν και μαντράχαλοι για τις κυρίες), τα παιδιά στο bar είναι ευγενικά και η παραλία πιο προσεγμένη από του camping. Εγώ πήρα εκεί το καφεδάκι μου (fredo espresso, πινότανε) και η γοργόνα μου το κρύο τσαγάκι της. Προσοχή όμως καλά μου παιδιά στις τιμούλες, μπορεί ο καφές με το νεράκι να έχει 4 ευρούλια, αλλά το τσαγάκι (500ml) έχει άλλα τόσα, όπως και όλα τα αναψυκτικά (λεμοναδίτσα, σοδίτσα, cola, κ.λπ.), ο χυμός σε μικρό πλαστικό ποτηράκι, με 4 μεγάλα παγάκια 3,5 ευρώπουλα…Μάλιστα κύριε, 4 ευρώ η σόδα και από 5 και πάνω η μπιρίτσα σας. Τουλάχιστον τα ευμεγέθη hot dog, σε χορταίνουν εύγεστα μόνο με 3,75€, αν ενθυμούμαι καλά.Hot tips !!

• Για προμήθειες σε νερά, κρουασάν και όχι μόνο, προτιμήστε τα mini market του χωριού και όχι αυτό που είναι ακριβώς στην είσοδο του camping. 1 litre νεράκι 1€ και μπορείτε να φανταστείτε τα υπόλοιπα.
• Για φοβερά σάντουιτς να ξεχειλίζουν πατάτα και χύμα μερίδα από τα κάρβουνα στην λαδόκολλα, φάτε άφοβα στην καντίνα “Μίνθη”, βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το camping του Α.Π.Θ. πάνω σε ένα άνοιγμα της παραλίας. Το προτιμούν άλλωστε οι περισσότεροι, μιλάμε ότι έχει κόσμο από το πρωί μέχρι και αργά το βράδυ. Δύο σάντουιτς με χωριάτικο λουκάνικο σούπερ (© io 2007) και η πατάτα είπαμε να ξεχειλίζει, coca cola & νεράκι, 7,70€. Όλα τα κρεατικά τα βγάζει επί τόπου από μια μεγάλη φουφού που καρβουνιάζει με τις ώρες . Θέα γιαλό και άμα γουστάρετε τρώτε αραχτοί στα βοτσαλάκια, από την σκαλίτσα που κατεβαίνει ακριβώς μπροστά.
• Στο Cocus, πάρτε φράγκα πολλά, αν έχετε σκοπό να κάτσετε από νωρίς και να τα πιείτε. Αλλιώς στην ζούλα και από πριν προμήθειες, άντε το πολύ μια καφεδιά.
• Στο camping “Καλάνδρας”, τηρούνται αυστηρά οι ώρες κοινής ησυχίας, 14:30 – 17:00 / 24:00 – 07:00, αν θέλετε να βγείτε το μεσημεράκι για βόλτα, είτε θα τσουλήσετε την μηχανή σβηστή από την σκηνή σας ως την έξοδο, είτε θα την αφήσετε παρκαρισμένη από έξω. Μετά τις 24:00 η πύλη κλείνει, αν θέλετε να πάτε την καλή σας (στην μηχανή αναφέρομαι μωρό μου) δίπλα στην σκηνή, επαναλαμβάνεται την ίδια διαδικασία, “τσουλάω και δεν μιλάω”, μόνο που μπουκάρετε από την στενή πορτούλα του seciourita από αριστερά. Για τους αυτοκινητάδες παίζει μόνο parking.
• Δικαιούστε να κάνετε check out, μέχρι και τις 16:00 το μεσημέρι, χωρίς να χρεωθείτε extra μέρα.
• Για ήσυχο πρωινό σε σκιά με συνοδεία θαλασσινή αύρα και καλοκαιρινούς παφλασμούς, πάτε νωρίς στο Ποσείδι, χτυπήστε μια τυρόπιτα / κρουασάν / ή ότι άλλο τρώτε εσείς το πρωί τέλος πάντων από το mini market και πέστε την ακριβώς απέναντι στα τραπεζάκια της μοναδικής ψαροταβέρνας, που εκείνη την ώρα είναι κλειστή. Απολαύστε !

Day 3Nothing to see here, move on

προσεχώς, αναδρομικό mini trip – Καλαμίτσι, camping Thalatta

(© 2007 – after8.wordpress.com)

η πρέζα της ψυχής

Βόλτες, ταξίδια δώσε μου, όλα σε δύο ρόδες, να βλέπω στροφές να ανοίγονται μέσα από πλούσιο δάσος, φωνακλάδικο, μαγεμένο. Μυρωδιές ευωδιαστές παρθένες, όλη η φύση στα ρουθούνια μου να μπαινοβγαίνει και ο εγκέφαλος να φτιάχνει με τρελούς ρυθμούς νέες μνημονικές συνάψεις.

Ταξιδεύω, πάντα με μηχανή κόκκινη Ιταλίδα, παλιότερα μόνος, όχι πια. Ταξιδεύω καλοκαιράκι, μα και ο χειμώνας δεν με χαλάει, το φθινόπωρο δε ακόμα καλύτερος φίλος. Ταξιδεύω από ανάγκη, βολτάρω συνεχώς, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, μέσα από την μηχανή αναπνέω, ζω, χίλια καλά και χίλια κακά έχω ακούσει, πως να βάλω φρένο στην καρδιά μου, όποιος ξέρει σιωπηλά θα μου χαμογελάσει. Όποιος όχι ίσως κάποτε να μάθει, αν δεν του φάει πρώτα ο φόβος και η άγνοια τα σωθικά και όλα τα “πρέπει” το μεδούλι.Ταξίδι με αυτοκίνητο ;; Πως να κλείσω την ψυχή μου μέσα σε ένα κουτί από λαμαρίνα και πλαστικό, αποστειρωμένο δωμάτιο κρατικού νοσοκομείου. Όχι αδελφέ μου, όχι για μένα…Εγώ ταξιδεύω σε δύο ρόδες, δύο καρδιές, μια αγκαλιά, όλος ο κόσμος ένα.