Η λεπτή τέχνη της αγάπης

Η μυρωδιά σου έχει γεμίσει το δωμάτιο, μπερδεύεται με ένα ακριβό αρωματικό κερί που μόλις ξεχωρίζει. Έχει βραδιάσει και εσύ ψάχνεις το βλέμα μου, κατάλαβες ότι χάθηκα, ότι έφυγα για λίγο μακριά σου και για μια στιγμή φοβήθηκες ότι θα ξεμάκραινα αρκετά, τόσο που δεν θα ήταν εύκολο να με φτάσεις. Με γλυκιά φωνή σχεδόν μελωδική με κάλεσες πίσω και εγώ έπαιξα τα βλέφαρα μου και σε κοίταξα σαν να σε έβλεπα για πρώτη φορά.

Δεν ήσουν ξένη σίγουρα, δεν ήσουν όμως εγώ και πως θα μπορούσες άλλωστε; Μια απροσδιόριστη μελαγχολία με έφτασε και εγώ αφέθηκα εύκολα στην υγρή αγκαλιά της. Δεν μου αρέσει τούτη η διαδικασία, προκαλείται σχεδόν αυτόματα σαν κάποιος να κλώτσησε ξαφνικά έναν κουβά γεμάτο βόλους και τώρα έχουν ξεχυθεί όλοι μαζί σε χίλια διαφορετικά μέρη. Με θόρυβο και αναπηδηχτά και άντε εσύ να τους μαζέψεις, άσε που κάποιοι θαρρείς και παίζουν κρυφτό χώνονται στα πιο απίθανα μέρη, καλά κρυμμένοι σε μια απόμερη σκοτεινή γωνία.

Δεν θέλω να αφεθώ ξέρεις, αυτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι και μπορεί να έχει πάνω από έναν χαμένους. Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου, θέλω να χωθώ στον κόρφο σου και να μεθύσω από το άρωμα σου, θέλω να σε νιώσω στο πετσί μου σαν ένα παλιό καλό δερμάτινο που δεν θα αποχωριστώ ποτέ. Θέλω να με κοιτάς και να μου λες αλήθειες, όσο δύσκολες και αν είναι στα αυτιά μου. Θέλω να σου λέω παραμύθια με δράκους και ιππότες και κακές ξεμωραμένες μάγισσες που γελούν δυνατά πάνω από ένα καζάνι ξόρκια. Θέλω να σε πάρω μαζί μου μακριά και να φτιάξουμε το δικό μας κάστρο.

Είναι λεπτή μωρέ η τέχνη της αγάπης και εγώ, εσύ, όλοι οι ρομαντικοί και ταλαίπωροι ονειρευτάδες μπερδεύονται εύκολα μέσα σε τούτο το θεσπέσιο παιχνίδι. Άκου όμως καλά φεγγαροφωτισμένη μου, σαν πάω να ξεμακραίνω, σαν πάω να χαθώ, κράτα μου απλά σφιχτά το χέρι και όλα θα παν καλά, όλα θα περάσουν. Να είσαι σίγουρη πως θα κάνω το ίδιο γλυκιά μου…

ξύπνημα δίχως εσένα

Έφερα στα χείλη μου μια γουλιά καφέ, αρωματικός και γλυκόπιοτος σαν εσένα. Αν ήσουν εδώ θα σε γέμιζα φιλιά και αγκαλιές, η βροχή όμως επέμενε να με σηκώσει από το κρεβάτι.

Ορχήστρα δική της πλέκει καθώς πέφτει γοργά στις σκονισμένες στέγες και από εκεί κυλάει και χτυπιέται με αυτοκίνητα και με ακάλυπτους βιαστικούς ανθρώπους. Χωρίς ανάσα ξεκινά, ένα τρελό κρεσέντο, παρέα με τους σκουπιδογίγαντες που κάθονται ασάλευτοι στην άκρη των δρόμων και εγώ από το μπαλκόνι πια, απολαμβάνω τούτη την αλλόκοτη τσιγγάνικη κομπανία.

Μα όπως ήρθε, έφυγε και έμεινε το σκούρο τσιμέντο πιωμένο με το ποτό του ουρανού. Σαν σαλιγκάρια τα λιγοστά οχήματα σέρνονται από δρόμο σε δρόμο και εγώ ήδη αντάλλαξα με τούτη την πόλη την πρώτη μου φασαριόζικη καλημέρα.

Ένα φαρδύ χαμόγελο μου ξεφεύγει, σκέφτομαι πως ο δρόμος σε 3 μέρες θα με βγάλει στην όμορφη γειτονιά σου και εγώ με ανείπωτη χαρά θα καβαλήσω τον Πήγασο μέχρι την ζεστή φιλόξενη αγκαλιά σου. Ταξίδι, ταξιδάκι μαγικό με του έρωτα τα φτερά θα κάνω…

απλά, ευτυχία…

Άνετα ξαπλωμένος, χωρίς τα ενοχλητικά ρούχα να με περιορίζουν ταξιδεύω. Οι σκέψεις ιστιοφόρα με πολύχρωμα γιγάντια πανιά, σκίζουν τον ωκεανό στον κεφάλι μου, άραγε δίχως προορισμό;

Χάος όμορφο και απύθμενο. Που και που είναι αυτό που με γοητεύει, η προσμονή του αναπάντεχου και η αρχή μιας ερωτικής ιστορίας με χίλιες κρυφές γωνιές και ανηφόρες και στροφές. Μέσα σε όλο αυτό το κοσμογονικό αίσθημα, η μορφή σου ξεχωρίζει καθαρή και άσπιλη μα κυρίως τα τεράστια μάτια σου. Σαν μάτια ελαφίνας με κοιτούν και με καθηλώνουν με μια ολότελα δική τους αθωότητα, παρόμοια με καμία. Αλαβάστρινα όργανα της ψυχής σου που λίγο, λίγο, μαθαίνω να διαβάζω.

Εσύ πανέμoρφο πιτσιρίκι, σαν άγαλμα στέκεσαι δίπλα μου και εγώ το μόνο που εύχομαι τότε, είναι να ήμουν ο γλύπτης σου. Τούτη την στιγμή είμαι απλά ευτυχισμένος, όσο απλή μπορεί να είναι η ανθρώπινη ευτυχία. Εσύ και μόνο εσύ, ξέρεις να την χαρίζεις και εγώ τυχερός που βρέθηκα στο διάβα σου.

Αχχχ πόσο μου αρέσουν τα παραμύθια, ίσως γιατί έχουν σχεδόν πάντα ευτυχές τέλος. Πιο πολύ όμως μου αρέσει η αρχή, η αρχή κάθε παραμυθιού, κάθε ιστορίας και ας μην έχει απαραίτητα μια χαρούμενη κατάληξη. Ξέρω πια πως γράφουμε την δική μας τρελή ιστορία και μάντεψε τι; Είμαστε ακόμα στην αρχή, πολύ αρχή γλυκιά μου!

Ε λοιπόν, εκείνο το ταξίδι που λέγαμε ήρθε πια. Σύντομα στην αγκαλιά σου…

μια γουλιά espresso

Κατέβασα με δυο ρουφηξιές τον espresso μου, αχχχχχ πόσο μου έλειψε η γεύση που αφήνει αυτός ο μεταξένιος καφές στον ουρανίσκο μου. Βλέπετε τόσο καιρό την έβγαζα με υποκατάστατα, ελληνικός (ας τον έκανα και μερακλίδικο), γαλλικός, ακόμα και φραπέ άγγιξα σε κάποια στιγμή αδυναμίας.Τίποτα και κανείς δεν κάνει καφέ σαν τους Ιταλούς κύριοι και ο ορισμός του έχει όνομα “espresso ristretto”!

ζεστός κατάλευκος άγγελος

Είναι πια μεσημεράκι και εγώ αφήνω το σπασμένο φως να περνά κάτω από τα στόρια μου, γεμίζω τα αυτιά μου μουσική, είναι πια ανάγκη. Ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς το στομάχι του, ίδια με την ανάγκη να γεμίσει κανείς την καρδιά του. Χαμογελάω φαρδιά, πλατιά. Η δικιά μου καρδιά δεν είναι πλέον άδεια, γέμισε με την μουσική που έγραψε εκείνη για εμένα. Μουσική ανάλαφρη, δικιά μου συμφωνία αγγέλων ηχεί πλέον στα αυτιά μου και εγώ απλά λικνίζομαι στην αιώρα μου και πάω όπου με πάει.

Σας είπα; Υπάρχουν στα αλήθεια άγγελοι, αρκεί να μην πάψεις να πιστεύεις σε αυτούς. Αρκεί ακόμα να ψιθυρίσεις από καρδιάς 2-3 αρχαίες επιθυμίες και έτσι απλά μια άσχημη μέρα, ένας δύσκολος μήνας, ένας μίζερος χρόνος, θα αλλάξει σε μια λαμπερή κατάλευκη αρχή. Έτσι απλά, όπως ήρθες εσύ και με έντυσες ξανά μέσα στο άσπιλο λευκό με μια πιτσιλιά βαθύ κόκκινο εκεί στην θέση της καρδιάς μου.

Σου πήρε λιγάκι χρόνο το ξέρω, αλλά τελικά με βρήκες. Σε ευχαριστώ άγγελε μου…

μυρωδάτα φιλιά

Μετά από πολύ καιρό και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, όπως γίνεται συνήθως, ήρθες εσύ και με γέμισες φιλιά. Χωρίς κανένα δισταγμό, σαν βροχή που πέφτει άνετη απλωτή πάνω σε διψασμένη γη και την ποτίζει. Μετά από καιρό γέμισα τα ρουθούνια μου άρωμα, σχεδόν άγουρο αλλά κομψό, πότισα ολόκληρος σχεδόν λιγώθηκα.

Εσύ σαν μια νέα ερωτική σκιά, με τύλιξες με τα μακρυά καλοδουλεμένα δάκτυλα σου, μέχρι που πέσαμε γυμνοί και οι δυο για να γευτούμε τα αχόρταγα κορμιά. Πρωτόγνωρο γλυκό παιδί και όμως σαν να σε ξέρω χρόνια, άνετα απλώθηκες στην αγκαλιά μου και εγώ σε άφησα έτσι μετά να κοιμηθείς.

Και να που πάμε πάλι από την αρχή…

σαν το αμίλητο νερό

 

παλιό ημερολόγιο

άκομψη σιωπή

Λόγια κούφια λόγια, τούτες τις άσχημες αφόρητες στιγμές. Παγωμένο πρόσωπο φαντάζομαι πως φόρεσες καλέ μου καρδιακέ φίλε, προσποιούμενος τον άνθρωπο από τενεκέ και καλώδια. Απουσία που ήρθε και σε κάλυψε με την ατελή άχαρη μορφή της. Δεν λέω πως ξέρω τι νιώθεις, τι νιώθετε. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Τούτο όμως έχω να πω, ο κ. Γιώργος ήταν άνθρωπος ζωντανός, πρόσχαρος “καραγκιοζάκος” και την παράσταση που έδωσε χρόνια τώρα, την έδωσε από καρδιάς. Ας τον πρόδωσε αυτή στο τέλος…

Έτσι πρέπει να τον θυμάστε φίλε μου και εσύ και όλοι οι άνθρωποι σου.

Κουράγιο…

το κορμί της πλάι μου

Θα ήθελα παρέα απόψε, ένα γυναικείο κορμί πλάι μου και ας μην μου έχει δοθεί ακόμα. Ένα σώμα ζεστό, μυρωδάτο, παλλόμενο ορόσημο ερωτικών υποσχέσεων και φιλιά πολλά φιλιά να έπαιρνα και να έδινα. Όλα σαν να φιλούσα πρώτη μου φορά, σαν να μην υπήρχε αύριο και αγκαλιές, σφικτές και συνάμα τρυφερές από αυτές που ονειρεύεσαι μόνο. Από αυτές που τυλίγεσαι ολόκληρος πάνω της και νιώθεις το δέρμα σου να μπιμπικιάζει καθώς τα μαλλιά της σε χαϊδεύουν και εσύ αφουγκράζεσαι μόνο την ανάσα της.

Μετά πιάνεις τον εαυτό σου να χαζεύει το στήθος της καθώς παίζει ρυθμικά στις σκιές πάνω κάτω και κάποτε άμα κουραστεί και αφεθεί θα νυστάξει. Θα κλείσει τα βλέφαρα της, θα κουρνιάσει πάνω σου και εσύ θα εύχεσαι να σε βρει η μέρα έτσι, με το ανάλαφρο χέρι της γύρω από την μέση σου και την παλάμη της μέσα στην δική σου. Δεν θέλεις να κουνηθείς σπιθαμή μήπως την ξυπνήσεις, δεν θέλεις καν να κοιμηθείς γιατί γνωρίζεις ότι η νύχτα είναι φίλος σου και το πρωί εκείνη θα φύγει. Μετά ξέρεις, θα βάλεις πάλι τα γκρίζα σου.

Ένα χαμόγελο φόρεσα τώρα και εύχομαι να με βγάλει ως το πρωί…

Εντροπία

Έλιωσα στο περπάτημα εχθές, ξεκίνησα από τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και τα σκουριασμένα (κάποτε χιλιοταξιδεμένα) κουφάρια του και κατέληξα στην παιδική μου γειτονιά, την Ανάληψη. Περπατούσα άλλοτε γοργά, άλλοτε πιο νωθρά, θαρρείς και δεν ήμουν εγώ αυτός που έδινε τον ρυθμό στα πόδια μου, αλλά η καρδιά μου. Μηχανικά με μια ώθηση μπροστά και το βλέμμα μου ψάρευε εικόνες λίγο πολύ γνωστές, άλλοτε πάλι αναπάντεχες σχεδόν ψεύτικες, μαγικές. Φάτσα χαμένη στο πουθενά και το μυαλό να ταξιδεύει σε χίλια πράγματα, όλα τους μικρά ή μεγαλύτερα κομμάτια μιας γλυκόπικρης σοκολάτας που σαν να μην είχε ακόμα φαγωθεί για τα καλά.

Τα χέρια στις τσέπες χωμένα και το παλτό λίγο ανοικτό από μπροστά για να νιώθω το κρύο, σαν ναυτικός που έκανε χρόνια να δει στεριά, λίγο πολύ παραπατούσα. Μια στην μέση του δρόμου, μια στο πλατύ πεζοδρόμιο εκεί λίγο πριν το λιμάνι, θαρρείς και δεν ήθελα να δώσω στίγμα σε κανέναν, πορεία προς το πουθενά. Προσπέρασα την θάλασσα και τις παλιές της υποσχέσεις και άφησα το εαυτό μου να χαθεί στα στενά. Στενάχωρα, βρόμικα, αθέατα από τον ήλιο, ερωτικές γωνιές παράνομων εραστών, γεμάτα από σκόνη αλλά και από φιλιά, ζεστά μακρόσυρτα ερωτικά χάδια.

Μια θύμηση με πρόφτασε να πει ένα γεια, αμίλητος την άφησα να φύγει. Θυμωμένος ακόμα μαζί της αλλά και μαζί μου, δεν έχω όρεξη να απολογηθώ, απλά να χαθώ. Μυρίζω αγέρα, βοριάς έρχεται πάλι μετά από καιρό. Σκληρός, σχεδόν παγωμένος γλύφει το κορμί μου και εγώ τον αφήνω. Το παλτό μου ακόμα ανοικτό επίτηδες μπας και με μουδιάσει το κρύο. Πόσο θέλω να πάψω να νιώθω, όλα δικά σου τερτίπια, απόηχος μιας ζωής που σαν να μην ήταν ποτέ δικιά μου.

σκουριασμένες πρόκες

Ξυπνάω νωρίς κάθε μέρα, αλλά δεν λέω να σηκωθώ. Ποιος ο λόγος να παλεύω με την ημέρα και το σκληρό φως της, ποιος ο λόγος να ντύσω το κορμί μου όταν κανείς δεν είναι δίπλα μου για να με χαζέψει; Ποιο φιλί να ψάξω για καλημέρα και ποιο χαμόγελο πέρα από το δικό μου, πολυκαιρισμένο είδωλο στον καθρέπτη;

Αφήνω τις ώρες να περνούν από δίπλα μου, από πάνω μου, να γλιστρούν ανάμεσα μου και εγώ ασάλευτος περιμένω ένα θαύμα. Ξέρω, ξέρω, όσο το περιμένεις τόσο δεν έρχεται…

Κάνω τελικά πως περπατώ, σκούζω όμως από ένα άτιμο πόνο. Σκουριασμένες πρόκες στις πατούσες μου με έχουν γεμίσει δηλητήριο και άντε να το βγάλω έγκαιρα, πριν φτάσει στο μυαλό και αναπόφευκτα στην καρδιά μου. Δεν μπορώ καν να καταλάβω που έχει πάει πρώτα. Αν είναι η νόηση λειτουργία του μυαλού, μάλλον αυτό θα πάψει να γυρνά και εγώ επιτέλους θα κοιμηθώ δίχως άλλες αβάστακτες σκέψεις.

Ελάτε, ελάτε καλοί μου άνθρωποι. Δεχόμαστε στοιχήματα τώρα!

 

όχι πια sex μόνο φίλοι;

Να ‘μαι ξανά σε γνωστά μονοπάτια. Είμαι καλός φίλος ή είμαι καλός για γκόμενος; Εμπνέω μόνο εμπιστοσύνη για μοίρασμα ψυχής ή και για ανταλλαγή υγρών ας πούμε; Ποιος γνώστης του σπορ ξέρει να μου πει τι σκατά έχει μια γυναίκα στο μυαλό της όταν σου λέει, θέλω σχέση, δέσιμο, νοιάξιμο αλλά κάπου στην στροφή ανοίγει τα πόδια της στον πρώτο τυπά που δεν θέλει τίποτα από όλα αυτά αλλά ψάχνει κυρίως να γαμήσει. Και άντε να δεχτώ την ανάγκη για sex και μια πρόσκαιρη αναψοκοκκινισμένη επιθυμία που υπακούει σε αρχέγονα σαρκικά ένστικτα, αλλά πως να δεχτώ τον ρόλο του φίλου όταν η γλώσσα του σώματος άλλα λέει;

Με λίγα λόγια σύντροφοι που πατώ; Nα την γαμήσω ή να μην την γαμήσω και πόσο πολύ με έχει κουράσει αυτό το παιχνίδι ρόλων που απρόθυμα παίζω και εγώ χρόνια τώρα. Γιατί μια φορά στην μικρή μας ζωή δεν μπορούμε να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, να ξεστομίσουμε αλήθειες χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς να νιώθουμε ότι νυχτοπερπατούμε και σκατά πατούμε;

Μαλλιά κουβάρια γίναμε και πάμε πάλι από την αρχή…

τα γενέθλια σου

Σήμερα έχεις γενέθλια. Η μέρα με στοιχειώνει ήδη από χθες τα μεσάνυχτα, όταν το ρολόι έγραψε 12 και κάτι.

Τα λόγια μου γραπτά ίσως δεν σε φτάσουν ποτέ, η φωνή μου πάλι σίγουρα όχι. Σε βλέπω μπροστά μου να σβήνεις κεράκια με την μικρή δίπλα σου, περιτριγυρισμένη από όλους όσους ονομάζει κανείς οικογένεια, εκτός φυσικά από εμένα. Δεν φαντάζομαι να σε πειράζει όμως και τόσο πια, έλα μην στεναχωριέσαι. Βάλε το καλό σου χαμόγελο και πάρε το μεγάλο μαχαίρι, άκου το “Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά” και μετά μοίρασε γλύκα από την τούρτα που κάθεται απλωτή στον χαμηλό σου σοφρά. Βάζω στοίχημα ότι είναι η ίδια όπως κάθε χρόνο, αγορασμένη από την μαμά. Κάποια πράγματα ίσως είναι καλό που δεν αλλάζουν ποτέ, στρωτά χωρίς εκπλήξεις.

Τι λες, δεν θα σου ευχηθώ; Φυσικά και θα σου ευχηθώ κορίτσι, δεν χρειάζεται μάλιστα καν να πάρω χρόνο για να το σκεφτώ. Σου εύχομαι λοιπόν πρώτα από όλα υγεία, να είσαι ανέγγιχτη από αρρώστιες και πόνους φοβερούς, να πορεύεσαι πάντα δυνατή με το σφρίγος μιας ‘νιάς και το μυαλό μιας μεστωμένης σοφής. 

Κυρίως όμως και αυτό θεωρώ πως είναι πιο σημαντικό, εύχομαι να έχεις στην ζωή σου αγάπη αγνή, από αυτή που όταν την δέχεσαι γεμίζεις φως και ολάκερος ο κόσμος στολίζεται χιλιάδες, εκατομμύρια, άπειρα πολύχρωμα λαμπιόνια, όλα για σένα θαρρείς.

Αυτήν την αγάπη που είχαμε στην αρχή και εμείς, θυμάσαι; Αλλά κάποιος άτιμος διάολος απλά την έβγαλε από την πρίζα…

Χρόνια πολλά μικρή μου.

άνετα στο σκοτάδι

Παίζω με τις σκέψεις μου, περνάν μπροστά μου σαν σφαίρες από τρελό όπλο που ποτέ δεν βρίσκουν στόχο. Ποτέ τον σωστό τέλος πάντων. Είμαι κάπως ζαλισμένος, κάπως κουρασμένος ίσως και λίγος πιωμένος μετά από πολύ καιρό και νομίζω ότι μου αρέσει.

Σήμερα γιορτάζω την μοναξιά μου, τα πίνουμε παρέα και χαζογελούμε με παλιά ξεφτισμένα αστεία. Αφήνω τις ώρες να κυλάνε χωρίς τύψεις και ζόρια, τώρα είναι όλα για μένα. Δεν υπάρχει κανείς και σίγουρα δεν με νοιάζει τι κάνεις. Δεν θέλω να ξέρω, αλήθεια δεν δίνω δεκαράκι, έφυγες, γύρισες, είσαι καλά; Ε δεν με νοιάζει σου λέω!

Σηκώνω και άλλο την ένταση στην μουσική μου, έτσι για να γουστάρω μόνο εγώ με όλα όσα εσύ θα γκρίνιαζες ή θα τσατιζόσουν. Ρουφάω μια βαθιά ανάσα και την κρατάω μέσα στο στήθος μου, το νιώθω να σαλεύει και γελώ, γελώ και χαμογελώ και ας φαίνομαι τρελός στην νύχτα. Δεν με νοιάζει πια και όλα όσα πίστευα μου φαίνονται τώρα παραμύθια. Δεν υπάρχουν καρδιά μου happy endings, τουλάχιστον μην τα ψάχνεις στο φως.

Μισόκλεισε τα μάτια και κάνε δυο βήματα εμπρός. Αφουγκράσου το σκοτάδι γύρω σου, άστο να σε τυλίξει σαν παλιός καλός φίλος, χωρίς φόβο και προσμονή. Αυτό δεν σε γέννησε άλλωστε; Κάπου εκεί στο πουθενά είμαι και εγώ κρυμμένος, όχι από φόβο πια. Αναπνέω αργά και σταθερά, αλλά τώρα είμαι το σκότος, το τέρας μέσα στις σκιές γεννημένο από όλα τα δάκρυα της ψυχής μου.

Είμαι ελεύθερος πια και εσύ δεν μπορείς άλλο πια να με πληγώσεις…

τούτη η πουτάνα η ζωή…

Γέλασα σήμερα, γέλασα και σκέφτηκα πόσο αστεία είναι όλα στην μικρή μας ζωούλα. Ειρωνικά αστεία θα έλεγα, αλλά δυστυχώς εμείς τις περισσότερες φορές την διαβαίνουμε άκαμπτοι, δίχως όρεξη για αστεία και πολύ περισσότερο για ειρωνικά παιχνιδίσματα της ζωής που συχνά την αποκαλούμε πουτάνα…

Αστείες και οι ευχές για αλλαγή και γλυκιά ζωή μελένια, με ένα τικ, τακ, στο αρχαίο ρολόι και όλα θα αλλάξουν μονομιάς. Θα φύγουν όλα όσα μας ταλαιπωρούσαν χρόνια τώρα, οι τσέπες μας θα γεμίσουν λεφτά, θα πιάσουμε το τζόκερ που δεν παίζουμε ποτέ, θα αρχίσει να μας χαμογελάει το κακότροπο αφεντικό, φως και αγάπη θα πλημμυρίσει η καρδιά μας.

Αλλάζει ο χρόνος, αλλάζει και η ζωή μας. ‘Έτσι χωρίς εμείς να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, χωρίς να ξεβολευτούμε στιγμή από την ψεύτικη ασφάλεια μας και το δυάρι που με τόσο κόπο στήσαμε και μήπως αποκτήσαμε; Ο άνθρωπος είναι γεννημένος θαυματοποιός, ένα ατελής θεός μόνο που ελάχιστοι είναι ικανοί να το πιστέψουν πόσο περισσότερο να τολμήσουν το οτιδήποτε πέρα από τα γνωστά και όλα τα καθώς πρέπει.

Έχεις δίκιο Μαριαλένα, χάσαμε τον δρόμο μας αφού πλέον δεν ξέρουμε, δεν νιώθουμε τι είναι αληθινό και τι αξίζει. Η επιβίωση προέχει και τα ναρκωτικά που μας ταϊζουν χρόνια τώρα πιάσανε τόπο. Η νάρκωση έχει γίνει πια σήψη και μέσα στην ψυχότροπη μαστούρα μας έχουμε πάψει να αγαπάμε πρώτα από όλα εμάς και μετά όλους του άλλους.

Ακόμα γελάω, μόνο που τώρα γελάω με τον εαυτό μου. Θέλω να βγάλω φτερά και να πετάξω αλλά περιμένω και εγώ έναν φύλακα άγγελο, να μου δανείσει τα δικά του. Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω φυσικά ότι μου αξίζει, άλλωστε και εμένα όπως και εσάς με αδίκησε αυτή η άτιμη η πουτάνα η ζωή και τώρα πια μόνο μου χρωστάει!

μια στιγμούλα μόνο

Σηκώθηκα πρωί, μια χαρά απροσδιόριστη παρέα με μια θλίψη με τριγυρνάει. Ντύθηκα στα γρήγορα για να βολτάρω στην έρημη γειτονιά μου. Πάγωσε το κεφάλι μου γυμνό ως είναι, ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να φωτίσει τα βρώμικα στενά. Ίσως έτσι να μην έδειχναν όλα τόσο μελαγχολικά.

Είμαι μόνος, αλλά περιμένω φίλους για εκδρομούλα. Ξέχειλος σκέψεις λέω καλά Χριστούγεννα στον σεκιουριτά του εμπορικού που έχει ξεμείνει. Νέο παιδί, να επιβιώσει και αυτός πρέπει. Οι μέρες μου θυμίζουν εσένα και ας είσαι ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακρυά.

Δεν έχει σημασία αν είναι γιορτές, δεν σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μένα πια αλλά υποπτεύομαι και για τους πολλούς. Μια στιγμούλα μόνο παίρνω για να φέρω στο νου μου το πρόσωπο σου, θα ήθελα τόσο πολύ μια αγκαλιά σου…

Χρόνια πολλά μοναχικές καρδιές μου.

Η επανάσταση δεν είναι αληθινή…

Δεν έχω δάκρυα να χύσω για κανέναν πια, αν βγουν ψεύτικα θα είναι. Μόνο οργή νιώθω για όλα και για όλους μας, αλλά και αυτή σβήνει μέσα στην απάθεια μου. Νομίζω ότι έπαψα να είμαι άνθρωπος εδώ και λίγο καιρό, μόνο ένα μούδιασμα έρχεται και φεύγει που και που, αλλά δεν ξέρω αλήθεια τι σημαίνει.

Όποιος αντέχει ακόμα ας σηκωθεί να φωνάξει, να χτυπήσει, να ματώσει, να τσιρίξει. Εγώ στέρεψα από όλα αυτά.

Η επανάσταση δεν είναι αληθινή…

we’ll never have Paris

Ξάπλωσα, άπλωσα το κορμί μου να στρώσει. Το δωμάτιο μικρό, το γέμισα εικόνες, καμιά όμως δική σου γιατί πρέπει να σε ξεχάσω και δεν ξέρω άλλο τρόπο για να περάσω αυτό το λούκι. Δεν υπάρχει τίποτα απτό να σε θυμίζει, έτσι επίτηδες σαν να μην υπήρξες ποτέ.

Μου έστειλες μήνυμα πως αύριο τα μεσάνυχτα φεύγεις για Παρίσι, δεν ρώτησα γιατί και δεν μου είπες από μόνη σου. Μόνο μια τελευταία χάρη ζήτησες, στην έκανα αφού πρώτα σου ζήτησα και εγώ κάτι. Αν με αγαπάς άφησε με να σε ξεχάσω, σου έγραψα και αμέσως μετά δάκρυσα, ίσως για τελευταία φορά.

Μου έλεγες πάντα πως θα πηγαίναμε μαζί στο Παρίσι, θα ήταν εύκολο με τους συγγενείς που έχεις ακόμα εκεί. Το έλεγες και χαμογελούσες και εγώ μετά φανταζόμουν βόλτες στην Montmartre, κρυφτό κάτω από την Pont Neuf και φλύδες από αφράτα γαλλικά κρουασάν να πέφτουν το πρωί στα κατάλευκα ζεστά σεντόνια μας. Για λίγο άφηνα την φαντασία μου να καλπάζει και εσύ γινόσουν ομορφότερη, απλά και μόνο βλέποντας την χαρά μου…

Σηκώθηκα σήμερα το πρωί με το ζόρι, τσαλακωμένος ακόμα από ένα άστατο όνειρο. Σε θυμάμαι εκεί αλλά δεν ήσουν μαζί μου, σαν να έφευγες από εμένα κάθε φορά που σε πλησίαζα. Αγωνιούσα να σε αγγίξω αλλά μια ακατανόητη δύναμη με κρατούσε μακριά σου. Ήθελα να σου μιλήσω αλλά η γλώσσα μου δεν έβγαζε νόημα και οι λέξεις πέφτανε άκαμπτες σε ένα βαθύ σκοτάδι. Ξύπνημα με κούραση μιας εβδομάδας, ασήκωτο βάρος που δεν λέει να φύγει από πάνω μου μα κυρίως μέσα από την καρδιά μου.

Βαριά βλέφαρα, σχεδόν κλείνουν τώρα και εγώ μόλις που πρόλαβα να σου στείλω ένα “καλό ταξίδι“. Δεν πόνεσα πολύ, σαν να αντέχω και άλλο.