ξύπνημα δίχως εσένα

Έφερα στα χείλη μου μια γουλιά καφέ, αρωματικός και γλυκόπιοτος σαν εσένα. Αν ήσουν εδώ θα σε γέμιζα φιλιά και αγκαλιές, η βροχή όμως επέμενε να με σηκώσει από το κρεβάτι.

Ορχήστρα δική της πλέκει καθώς πέφτει γοργά στις σκονισμένες στέγες και από εκεί κυλάει και χτυπιέται με αυτοκίνητα και με ακάλυπτους βιαστικούς ανθρώπους. Χωρίς ανάσα ξεκινά, ένα τρελό κρεσέντο, παρέα με τους σκουπιδογίγαντες που κάθονται ασάλευτοι στην άκρη των δρόμων και εγώ από το μπαλκόνι πια, απολαμβάνω τούτη την αλλόκοτη τσιγγάνικη κομπανία.

Μα όπως ήρθε, έφυγε και έμεινε το σκούρο τσιμέντο πιωμένο με το ποτό του ουρανού. Σαν σαλιγκάρια τα λιγοστά οχήματα σέρνονται από δρόμο σε δρόμο και εγώ ήδη αντάλλαξα με τούτη την πόλη την πρώτη μου φασαριόζικη καλημέρα.

Ένα φαρδύ χαμόγελο μου ξεφεύγει, σκέφτομαι πως ο δρόμος σε 3 μέρες θα με βγάλει στην όμορφη γειτονιά σου και εγώ με ανείπωτη χαρά θα καβαλήσω τον Πήγασο μέχρι την ζεστή φιλόξενη αγκαλιά σου. Ταξίδι, ταξιδάκι μαγικό με του έρωτα τα φτερά θα κάνω…

απλά, ευτυχία…

Άνετα ξαπλωμένος, χωρίς τα ενοχλητικά ρούχα να με περιορίζουν ταξιδεύω. Οι σκέψεις ιστιοφόρα με πολύχρωμα γιγάντια πανιά, σκίζουν τον ωκεανό στον κεφάλι μου, άραγε δίχως προορισμό;

Χάος όμορφο και απύθμενο. Που και που είναι αυτό που με γοητεύει, η προσμονή του αναπάντεχου και η αρχή μιας ερωτικής ιστορίας με χίλιες κρυφές γωνιές και ανηφόρες και στροφές. Μέσα σε όλο αυτό το κοσμογονικό αίσθημα, η μορφή σου ξεχωρίζει καθαρή και άσπιλη μα κυρίως τα τεράστια μάτια σου. Σαν μάτια ελαφίνας με κοιτούν και με καθηλώνουν με μια ολότελα δική τους αθωότητα, παρόμοια με καμία. Αλαβάστρινα όργανα της ψυχής σου που λίγο, λίγο, μαθαίνω να διαβάζω.

Εσύ πανέμoρφο πιτσιρίκι, σαν άγαλμα στέκεσαι δίπλα μου και εγώ το μόνο που εύχομαι τότε, είναι να ήμουν ο γλύπτης σου. Τούτη την στιγμή είμαι απλά ευτυχισμένος, όσο απλή μπορεί να είναι η ανθρώπινη ευτυχία. Εσύ και μόνο εσύ, ξέρεις να την χαρίζεις και εγώ τυχερός που βρέθηκα στο διάβα σου.

Αχχχ πόσο μου αρέσουν τα παραμύθια, ίσως γιατί έχουν σχεδόν πάντα ευτυχές τέλος. Πιο πολύ όμως μου αρέσει η αρχή, η αρχή κάθε παραμυθιού, κάθε ιστορίας και ας μην έχει απαραίτητα μια χαρούμενη κατάληξη. Ξέρω πια πως γράφουμε την δική μας τρελή ιστορία και μάντεψε τι; Είμαστε ακόμα στην αρχή, πολύ αρχή γλυκιά μου!

Ε λοιπόν, εκείνο το ταξίδι που λέγαμε ήρθε πια. Σύντομα στην αγκαλιά σου…