Μετά από πολύ καιρό και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις, όπως γίνεται συνήθως, ήρθες εσύ και με γέμισες φιλιά. Χωρίς κανένα δισταγμό, σαν βροχή που πέφτει άνετη απλωτή πάνω σε διψασμένη γη και την ποτίζει. Μετά από καιρό γέμισα τα ρουθούνια μου άρωμα, σχεδόν άγουρο αλλά κομψό, πότισα ολόκληρος σχεδόν λιγώθηκα.
Εσύ σαν μια νέα ερωτική σκιά, με τύλιξες με τα μακρυά καλοδουλεμένα δάκτυλα σου, μέχρι που πέσαμε γυμνοί και οι δυο για να γευτούμε τα αχόρταγα κορμιά. Πρωτόγνωρο γλυκό παιδί και όμως σαν να σε ξέρω χρόνια, άνετα απλώθηκες στην αγκαλιά μου και εγώ σε άφησα έτσι μετά να κοιμηθείς.
Και να που πάμε πάλι από την αρχή…
Εϊ…καβαλάρη, συνοδοιπόρε της τελευταίας μιάμιση δεκαετίας…
…να γράφεις περισσότερο για τις όμορφες στιγμές.
Λύπη που τη μοιράζεσαι γίνεται μισή, χαρά που τη μοιράζεσαι γίνεται διπλή!
Ο πόσο δίκιο έχεις κόκκινε! Είμαι εγώ όμως ανάποδος και ολίγον σκοτεινός. Συνηθίζω να συναντιέμαι με την έμπνευση πίσω σε κάτι βρόμικα και μίζερα δωματιάκια, ουχί σε φωτεινές κάμαρες, λουσμένες με καθάριο ύδωρ και άρωμα ντελικάτο, χαρωπό…
Ψηλέ, είναι σύνηθες φαινόμενο να “στεκόμαστε” στα άσχημα.
Μία εξήγηση είναι πως τα “καλά” είναι σύντομα και αντί να τα…”περιγράφουμε”, προτιμούμε (και δικαίως) να τα…”ζούμε”.
Αντίθετα, στα “άσχημα”, έχουμε “όλο” το χρόνο να (απ)ασχοληθούμε με δαύτα.
Είναι και λίγο πιο…”πιασάρικα” τα “dark” ζητήματα, άλλωστε…!
Έχει δίκιο ο Barchman. Γράψε και κάτι για τις καλές στιγμές, μην αφήνεις τους αναγνώστες σου παραπονεμένους!
Καλά λέω εγώ πως ταιριάζει λίγο η γραφή του με αυτή του Πεσόα. Υπενθυμίζω ότι και αυτός αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του! Υπομονή, φίλε μου!
Δεν επιθυμώ διακαώς την αναγνώριση καλέ μου φίλε Αντώνη, ειδικά μετά θάνατον. Εδώ γράφω για τις κακές και τις καλές μου στιγμές, τώρα πια πέρασα στις πολύ καλές…εύχομαι να χαμογελάτε που και που σαν τις διαβάζετε…