Ξυπνάω νωρίς κάθε μέρα, αλλά δεν λέω να σηκωθώ. Ποιος ο λόγος να παλεύω με την ημέρα και το σκληρό φως της, ποιος ο λόγος να ντύσω το κορμί μου όταν κανείς δεν είναι δίπλα μου για να με χαζέψει; Ποιο φιλί να ψάξω για καλημέρα και ποιο χαμόγελο πέρα από το δικό μου, πολυκαιρισμένο είδωλο στον καθρέπτη;
Αφήνω τις ώρες να περνούν από δίπλα μου, από πάνω μου, να γλιστρούν ανάμεσα μου και εγώ ασάλευτος περιμένω ένα θαύμα. Ξέρω, ξέρω, όσο το περιμένεις τόσο δεν έρχεται…
Κάνω τελικά πως περπατώ, σκούζω όμως από ένα άτιμο πόνο. Σκουριασμένες πρόκες στις πατούσες μου με έχουν γεμίσει δηλητήριο και άντε να το βγάλω έγκαιρα, πριν φτάσει στο μυαλό και αναπόφευκτα στην καρδιά μου. Δεν μπορώ καν να καταλάβω που έχει πάει πρώτα. Αν είναι η νόηση λειτουργία του μυαλού, μάλλον αυτό θα πάψει να γυρνά και εγώ επιτέλους θα κοιμηθώ δίχως άλλες αβάστακτες σκέψεις.
Ελάτε, ελάτε καλοί μου άνθρωποι. Δεχόμαστε στοιχήματα τώρα!
Και η χαρά της ζωής που βρίσκεται αγαπητέ After8? Τα λόγια σου σαν μαχαίρι με ακουμπούσαν καθώς διάωαζα τις σκέψεις σου, όμως λέω “όχι” στον προσωπικό μας βούρκο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η ζωή έστω και μόνος είναι πιο όμορφη στον αέρα παρά στην άβυσσο χωμένοι.
Σκέφτομαι πως δεν είναι μόνον οι άλλοι που μας αντιμετωπίζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, αλλά και εμείς περιχαρακωνόμαστε πίσω από τις πλεκτάνες του μυαλού μας και ούτε γερανός δεν μας σηκώνει, όσο πέφτει η διάθεση… και μετά πάλι αναλωνόμαστε στον φαύλο κύκλο της έλλειψης αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Κάπου σπάει ο κύκλος, κάπου υπάρχει η χαραμάδα που θα μπει η ηλιαχτίδα… κάπου, ψάξτο καλά μέσα σου!
Καλησπέρα και καλόν μήνα εύχομαι.
Αχ αυτές οι ηλιαχτίδες, σπάνιες σαν μαργαριτάρια μέσα σε ένα βουνό μαύρα, παλιά, ξεβρασμένα όστρακα. Ξέρω η διάθεση μου πνέει τα λοίσθια, δεν είμαι και η καλύτερη (παρέα) για εύρεση παρηγοριάς και μάλλον θα αργήσω πολύ να γίνω. Μπορώ όμως να ευχηθώ και εγώ καλό σου μήνα, ας είναι κατά κάτι καλύτερος από όλους τους άλλους…