σκουριασμένες πρόκες

Ξυπνάω νωρίς κάθε μέρα, αλλά δεν λέω να σηκωθώ. Ποιος ο λόγος να παλεύω με την ημέρα και το σκληρό φως της, ποιος ο λόγος να ντύσω το κορμί μου όταν κανείς δεν είναι δίπλα μου για να με χαζέψει; Ποιο φιλί να ψάξω για καλημέρα και ποιο χαμόγελο πέρα από το δικό μου, πολυκαιρισμένο είδωλο στον καθρέπτη;

Αφήνω τις ώρες να περνούν από δίπλα μου, από πάνω μου, να γλιστρούν ανάμεσα μου και εγώ ασάλευτος περιμένω ένα θαύμα. Ξέρω, ξέρω, όσο το περιμένεις τόσο δεν έρχεται…

Κάνω τελικά πως περπατώ, σκούζω όμως από ένα άτιμο πόνο. Σκουριασμένες πρόκες στις πατούσες μου με έχουν γεμίσει δηλητήριο και άντε να το βγάλω έγκαιρα, πριν φτάσει στο μυαλό και αναπόφευκτα στην καρδιά μου. Δεν μπορώ καν να καταλάβω που έχει πάει πρώτα. Αν είναι η νόηση λειτουργία του μυαλού, μάλλον αυτό θα πάψει να γυρνά και εγώ επιτέλους θα κοιμηθώ δίχως άλλες αβάστακτες σκέψεις.

Ελάτε, ελάτε καλοί μου άνθρωποι. Δεχόμαστε στοιχήματα τώρα!

 

όχι πια sex μόνο φίλοι;

Να ‘μαι ξανά σε γνωστά μονοπάτια. Είμαι καλός φίλος ή είμαι καλός για γκόμενος; Εμπνέω μόνο εμπιστοσύνη για μοίρασμα ψυχής ή και για ανταλλαγή υγρών ας πούμε; Ποιος γνώστης του σπορ ξέρει να μου πει τι σκατά έχει μια γυναίκα στο μυαλό της όταν σου λέει, θέλω σχέση, δέσιμο, νοιάξιμο αλλά κάπου στην στροφή ανοίγει τα πόδια της στον πρώτο τυπά που δεν θέλει τίποτα από όλα αυτά αλλά ψάχνει κυρίως να γαμήσει. Και άντε να δεχτώ την ανάγκη για sex και μια πρόσκαιρη αναψοκοκκινισμένη επιθυμία που υπακούει σε αρχέγονα σαρκικά ένστικτα, αλλά πως να δεχτώ τον ρόλο του φίλου όταν η γλώσσα του σώματος άλλα λέει;

Με λίγα λόγια σύντροφοι που πατώ; Nα την γαμήσω ή να μην την γαμήσω και πόσο πολύ με έχει κουράσει αυτό το παιχνίδι ρόλων που απρόθυμα παίζω και εγώ χρόνια τώρα. Γιατί μια φορά στην μικρή μας ζωή δεν μπορούμε να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, να ξεστομίσουμε αλήθειες χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς να νιώθουμε ότι νυχτοπερπατούμε και σκατά πατούμε;

Μαλλιά κουβάρια γίναμε και πάμε πάλι από την αρχή…

τα γενέθλια σου

Σήμερα έχεις γενέθλια. Η μέρα με στοιχειώνει ήδη από χθες τα μεσάνυχτα, όταν το ρολόι έγραψε 12 και κάτι.

Τα λόγια μου γραπτά ίσως δεν σε φτάσουν ποτέ, η φωνή μου πάλι σίγουρα όχι. Σε βλέπω μπροστά μου να σβήνεις κεράκια με την μικρή δίπλα σου, περιτριγυρισμένη από όλους όσους ονομάζει κανείς οικογένεια, εκτός φυσικά από εμένα. Δεν φαντάζομαι να σε πειράζει όμως και τόσο πια, έλα μην στεναχωριέσαι. Βάλε το καλό σου χαμόγελο και πάρε το μεγάλο μαχαίρι, άκου το “Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά” και μετά μοίρασε γλύκα από την τούρτα που κάθεται απλωτή στον χαμηλό σου σοφρά. Βάζω στοίχημα ότι είναι η ίδια όπως κάθε χρόνο, αγορασμένη από την μαμά. Κάποια πράγματα ίσως είναι καλό που δεν αλλάζουν ποτέ, στρωτά χωρίς εκπλήξεις.

Τι λες, δεν θα σου ευχηθώ; Φυσικά και θα σου ευχηθώ κορίτσι, δεν χρειάζεται μάλιστα καν να πάρω χρόνο για να το σκεφτώ. Σου εύχομαι λοιπόν πρώτα από όλα υγεία, να είσαι ανέγγιχτη από αρρώστιες και πόνους φοβερούς, να πορεύεσαι πάντα δυνατή με το σφρίγος μιας ‘νιάς και το μυαλό μιας μεστωμένης σοφής. 

Κυρίως όμως και αυτό θεωρώ πως είναι πιο σημαντικό, εύχομαι να έχεις στην ζωή σου αγάπη αγνή, από αυτή που όταν την δέχεσαι γεμίζεις φως και ολάκερος ο κόσμος στολίζεται χιλιάδες, εκατομμύρια, άπειρα πολύχρωμα λαμπιόνια, όλα για σένα θαρρείς.

Αυτήν την αγάπη που είχαμε στην αρχή και εμείς, θυμάσαι; Αλλά κάποιος άτιμος διάολος απλά την έβγαλε από την πρίζα…

Χρόνια πολλά μικρή μου.

άνετα στο σκοτάδι

Παίζω με τις σκέψεις μου, περνάν μπροστά μου σαν σφαίρες από τρελό όπλο που ποτέ δεν βρίσκουν στόχο. Ποτέ τον σωστό τέλος πάντων. Είμαι κάπως ζαλισμένος, κάπως κουρασμένος ίσως και λίγος πιωμένος μετά από πολύ καιρό και νομίζω ότι μου αρέσει.

Σήμερα γιορτάζω την μοναξιά μου, τα πίνουμε παρέα και χαζογελούμε με παλιά ξεφτισμένα αστεία. Αφήνω τις ώρες να κυλάνε χωρίς τύψεις και ζόρια, τώρα είναι όλα για μένα. Δεν υπάρχει κανείς και σίγουρα δεν με νοιάζει τι κάνεις. Δεν θέλω να ξέρω, αλήθεια δεν δίνω δεκαράκι, έφυγες, γύρισες, είσαι καλά; Ε δεν με νοιάζει σου λέω!

Σηκώνω και άλλο την ένταση στην μουσική μου, έτσι για να γουστάρω μόνο εγώ με όλα όσα εσύ θα γκρίνιαζες ή θα τσατιζόσουν. Ρουφάω μια βαθιά ανάσα και την κρατάω μέσα στο στήθος μου, το νιώθω να σαλεύει και γελώ, γελώ και χαμογελώ και ας φαίνομαι τρελός στην νύχτα. Δεν με νοιάζει πια και όλα όσα πίστευα μου φαίνονται τώρα παραμύθια. Δεν υπάρχουν καρδιά μου happy endings, τουλάχιστον μην τα ψάχνεις στο φως.

Μισόκλεισε τα μάτια και κάνε δυο βήματα εμπρός. Αφουγκράσου το σκοτάδι γύρω σου, άστο να σε τυλίξει σαν παλιός καλός φίλος, χωρίς φόβο και προσμονή. Αυτό δεν σε γέννησε άλλωστε; Κάπου εκεί στο πουθενά είμαι και εγώ κρυμμένος, όχι από φόβο πια. Αναπνέω αργά και σταθερά, αλλά τώρα είμαι το σκότος, το τέρας μέσα στις σκιές γεννημένο από όλα τα δάκρυα της ψυχής μου.

Είμαι ελεύθερος πια και εσύ δεν μπορείς άλλο πια να με πληγώσεις…

τούτη η πουτάνα η ζωή…

Γέλασα σήμερα, γέλασα και σκέφτηκα πόσο αστεία είναι όλα στην μικρή μας ζωούλα. Ειρωνικά αστεία θα έλεγα, αλλά δυστυχώς εμείς τις περισσότερες φορές την διαβαίνουμε άκαμπτοι, δίχως όρεξη για αστεία και πολύ περισσότερο για ειρωνικά παιχνιδίσματα της ζωής που συχνά την αποκαλούμε πουτάνα…

Αστείες και οι ευχές για αλλαγή και γλυκιά ζωή μελένια, με ένα τικ, τακ, στο αρχαίο ρολόι και όλα θα αλλάξουν μονομιάς. Θα φύγουν όλα όσα μας ταλαιπωρούσαν χρόνια τώρα, οι τσέπες μας θα γεμίσουν λεφτά, θα πιάσουμε το τζόκερ που δεν παίζουμε ποτέ, θα αρχίσει να μας χαμογελάει το κακότροπο αφεντικό, φως και αγάπη θα πλημμυρίσει η καρδιά μας.

Αλλάζει ο χρόνος, αλλάζει και η ζωή μας. ‘Έτσι χωρίς εμείς να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, χωρίς να ξεβολευτούμε στιγμή από την ψεύτικη ασφάλεια μας και το δυάρι που με τόσο κόπο στήσαμε και μήπως αποκτήσαμε; Ο άνθρωπος είναι γεννημένος θαυματοποιός, ένα ατελής θεός μόνο που ελάχιστοι είναι ικανοί να το πιστέψουν πόσο περισσότερο να τολμήσουν το οτιδήποτε πέρα από τα γνωστά και όλα τα καθώς πρέπει.

Έχεις δίκιο Μαριαλένα, χάσαμε τον δρόμο μας αφού πλέον δεν ξέρουμε, δεν νιώθουμε τι είναι αληθινό και τι αξίζει. Η επιβίωση προέχει και τα ναρκωτικά που μας ταϊζουν χρόνια τώρα πιάσανε τόπο. Η νάρκωση έχει γίνει πια σήψη και μέσα στην ψυχότροπη μαστούρα μας έχουμε πάψει να αγαπάμε πρώτα από όλα εμάς και μετά όλους του άλλους.

Ακόμα γελάω, μόνο που τώρα γελάω με τον εαυτό μου. Θέλω να βγάλω φτερά και να πετάξω αλλά περιμένω και εγώ έναν φύλακα άγγελο, να μου δανείσει τα δικά του. Γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω φυσικά ότι μου αξίζει, άλλωστε και εμένα όπως και εσάς με αδίκησε αυτή η άτιμη η πουτάνα η ζωή και τώρα πια μόνο μου χρωστάει!