Σε είχα ερωτευθεί εσένα, κάποτε χρόνια πριν. Φύτρωσες ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο σαλόνι μου, λάβα και μέλι όλα σε ένα, έφαγα πακέτο.

Κοκκάλωσα με το που είδα το πρόσωπο σου, τα μάτια σου, εκείνα τα παιδικά μάτια στολισμένα με μια αγορίστικη μυτούλα και ένα ζευγάρι χείλη που έσταζαν αμαρτία. Μύριζες γυναίκα αλλά μέσα από ένα άφτιαχτο, άγριο κουκούλι. Σαν να μην είχες πάρει ακόμα την τελική σου μορφή, σαν να μην έδεσε ακόμα το άρωμα σου.

Σε είχα ερωτευτεί σφόδρα και για λίγο, έπειτα με άφησες να παίξω στην αυλή σου. Ξενύχτησα το πρώτο βράδυ δίπλα σου απλά μιλώντας, σε θαύμαζα κρυφά, πρόσεχα που έριχνα το βλέμμα μου μην προδοθώ και λυγίσω. Έτρεμα αλλά δεν το έδειχνα, απλά ευχόμουν μην ξημερώσει και σε χάσω στο πρώτο φως που όλοι πια θα βλέπουν.

Αντίθετα με σένα, εγώ δεν ήμουν κυνηγός. Έγινα όμως, πασάλειψα τα μούτρα μου με λάσπη από τον ζεστό σου βάλτο και έπεσα μέσα να δοκιμάσω την τύχη μου. Να δω τι θα βγει στον ήλιο έτσι και ανακατέψω, έτσι και μπω ακόμα πιο βαθιά, σχεδόν ως την μύτη. Ακόμα και όταν σκάλωσα, όταν τα πόδια μου έγιναν ένα με το υγρό κολλώδες σάλιο σου και πλέον με είχες κλειδώσει. Ακόμα και τότε δεν φοβήθηκα, τα έδωσα όλα πολύ γρήγορα, πολύ άγαρμπα και σε έχασα…

Είχες όλα τα σημάδια χαραγμένα στο αρχέγονο σου σώμα, από τον ίδιο τον διάολο θαρρώ, από άγγελο πάντως σίγουρα όχι. Τόσο λάγνο βλέμμα, τόσο αθώο συνάμα, έφτιαξε άντρες, τους θέριεψε. Κυρίως όμως τους χάλασε, τους πιο πολλούς, αυτούς που σε έκριναν λάθος και νόμιζαν ότι μπορούν να σε έχουν.

Εγώ έγκαιρα το ένιωσα, τραβήχτηκα, σε άφησα να φύγεις. Άλλωστε ποτέ δε σε είχα, μόνο για λίγο ένιωσα τα νύχια σου πάνω μου και αμέσως μετά το κορμί σου. Σημάδι γερό μου άφησες σαν άτιμος δαίμονας που έξυσε την καρδιά μου.

Eγώ σήμερα πια, παλιά ψυχή έμαθα να το κρύβω.

(με αφορμή έναν νέο δαίμονα, που έριξε την σκιά του)