μεγάλε για έβγα έξω !

 

Πιάστηκα λέμε. Η παλιά μέση, οι κάποτε στιβαροί ώμοι μου τώρα με τραβάνε, πλευρά ζουλιγμένα από την μαύρη καρέκλα και καλά ανατομική…

Αγόρι μου πως έγινες έτσι;  Μα καλά είναι δυνατόν να ξυπνάς κάθε φορά με πόνους, πως σκατά θα με κρατήσει αυτό το κουκούλι ως τα πενήντα μου, στα εξήντα, εβδομήντα ίσως. Καλά !! Σιγά μην ζήσω τόσο και αν τα καταφέρω με βλέπω να σέρνομαι από ορθοπεδικό σε χειρουργό και vise versa. Που να άφηνα τον εαυτό μου εντελώς, να μην έκανα και κολύμπι χρόνια 10, βάρη, ζίου ζίτσου και wing chun. Λέμε τώρα, μην τα παίρνετε όλα και τις μετρητοίς.

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, έπαιζα ξύλο με τον κολλητό μου τον Αντώνη. Κυριολεκτικά όμως, ρίχναμε στην παραλία καλοκαιράκι μπουνίδια ο ένας στον άλλον, έτσι για να ξεδώσουμε και γελούσαμε και ματώναμε και βάζαμε χεράκι με τους άλλους στην παρέα να δούμε ποιανού τα μούσκουλα ήταν τα πιο γερά, τα πιο καλοδουλεμένα. Ω ρε μάγκα μου εποχές. Εγώ καβάλα τότε σε ένα ΜΖ καραφτιαγμένο. Στο χέρι που λέμε, γαζί, γαζί, από το τιμόνι έως το special εξατμισάκι ραμμένο στα δάκτυλα. Ένα μούρλια θόρυβο που έκανε το διαολεμένο και εγώ να μαστουρώνω με το ακριβό συνθετικό λάδι της Motul κάθε φορά που δάγκωνα το γκάζι.

Χειμώνας μετά σε εκείνη την τρύπα για συνεργείο στην Σχολή Τυφλών, 3×3 ακριβώς και τα μηχανάκια στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και ο Χρηστάρας ωραίος μάγκας μια άλλης εποχής, σένιος, πάντα με μια ατάκα έτοιμη για τις δύσκολες ώρες και οι δυο μας να σκαλίζουμε παρέα το καμάρι μου και μετά εκείνος το BSA. Τι γούστα βγάζαμε Θεέ μου, με 100δρχ. γεμίζαμε και τραβούσαμε απόγευμα Βασιλικά, όσοι πιο πολλοί τόσο πιο καλά και εγώ μικρό τότε αντράκι, ατσάλινο, καλοβαλμένο.

Ο πρώτος έρωτας μετά, καλοκαίρι μαγικό, τρελό και απρόσμενο δικό μου ταινιάκι. Τα πρώτα μου φιλιά. Αξέχαστα, γλυκά, ολίγον ντροπαλά, έφταναν και περίσσευαν. Όλα τα τραγούδια για πάρτη μου, όλα τα γούστα δικά μου. Αλλά μετά θυμήθηκα τον Χρηστάρα μακρόσυρτα να απαγγέλλει ”τα γούστα πληρώνονται”, ας το έλεγε αυτός για μηχανές, εγώ το έβαλα από τότε καλά στο μυαλό μου.

Λοιπόν τέρμα μάγκες μου, σηκώνομαι από το καθιστήρι. Θα ρίξω ένα καλό τέντωμα, θα γράψω 20 x 5 κοιλιακούς, θα κάνω και 10 κάμψεις. Θα ορθώσω ανάστημα ξανά, θα βγάλω φωνή μεγάλη και σαν θαρρέψω πάλι από την αρχή, θα βγάλω και εκείνο το MZ. Την πρώτη μου αγάπη, κομμάτι, κομμάτι θα το δέσω ξανά, κουκλάκι θα το κάνω και μετά γεμάτος παλμό με φόρα θα δώσω μια μανιβελιά, ελπίζοντας πως δεν θα φάω ανάποδη και ρίξω τα μούτρα μου χάμω… 

μόνος θα κοιμηθώ

Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στα κόκκινα φωτεινά γράμματα, 10:50…

Ρίχνω τον σβέρκο μου πίσω, τον αφήνω να αράξει αναπαυτικά στο μαλακό ύφασμα, μια προσωρινή ανακούφιση φυτρώνει εκεί ψηλά. Νιώθω τους μυς να αποσυμπιέζονται, σαν να θέλουν λάδωμα έτσι όπως τρίβονται πάνω στον αυχένα μου. Μικρά τριξίματα ακολουθούν διαγώνιες κινήσεις μου, μετά σταματώ ξανά.

Αφήνω τα μάτια μου να κλείσουν για λίγο. Αναπνέω αργά ρυθμικά από την μύτη, κρατώ το στήθος μου φουσκωμένο, ο αέρας παλεύει να βγει. Σαν να μην υπάρχει πολύ οξυγόνο εδώ μέσα, φοβάμαι μην μου τελειώσει ξαφνικά.

‘Ενα γλυκό πουπουλένιο φιλί, μαζί με την μυρωδιά σου άφησε έντονο το αποτύπωμα του πάνω μου χθες. Το χέρι σου που το τραβώ για να με τυλίξει, σαν φυλαχτό το μαζεύω στον κόρφο μου και μετά συνήθως κοιμάμαι. Όταν σε έχω εδώ, όταν αφήνεις τον υπέροχο σμαραγδένιο σου εαυτό να λάμψει, όταν αγνοείς τους άλλους και με γεμίζεις με δυο μάτια. Mαύρα μαργαριτάρια τα απόθεσες μέσα στα δικά μου.

Ηρέμησα, γαλήνεψα καθώς ένιωσα το δέρμα σου ζεστό. Ζωντανές μικρές χαδιάρικες τριχούλες σου μπλέκονται σιγά, σιγά, με τις δικές μου και η νύχτα περνάει…

Πως σιχαίνομαι τα χλωμά πρωινά ξυπνήματα. ‘Αν ήταν στο χέρι μου να το ξέρεις, δεν θα σε άφηνα από την αγκαλιά μου. Θα σε γαργαλούσα, μέσα από γοργά, κοφτά φιλιά θα έκλεβα τα χαμόγελα σου, να έχω κάτι για μετά όταν θα με πλακώσει η μέρα.

Πως σιχαίνομαι όλα αυτά τα βιαστικά, πνιγμένα μέσ΄στα “πρέπει” πρωινά και εσύ να κρύβεις το κορμί σου κάτω από ρούχα της δουλειάς.

Δύσκολα που κοιμάμαι τελευταία, ανάπαυλα το σώμα θέλει και το μυαλό…το μυαλό εσένα πάλι αποζητά. Μικρή μου θα κοιμηθείς καλά μόνη απόψε ;

η στάλα μέσα μου

Κάπου μέσα μου μια στάλα ζεστής αγάπης μεγαλώνει. Νομίζω ότι έπεσε πρώτα στην κοιλιά μου, για αυτό νιώθω μια άνετη θαλπωρή σήμερα. Τι καλά. Λες να γίνει ξανά ρυάκι, μετά λιμνούλα, στο τέλος ποτάμι μακρύ, τρελό και ορμητικό;

Φίλε μου την νιώθω να σαλεύει αργά. Σαν πολύτιμο χρυσοκόκκινο πηκτό κράμα σχεδόν συμπαγές, έσκασε πάνω στο στομάχι μου από το αχανές πέρα “εκεί”, σπόρος θαρρείς άγνωστης ουσίας και προελεύσεως. Μπορεί να ναι και κάνα δάκρυ φωτεινό, που άφησε να στάξει μέσα μου ο Θεός. Δεν με ενδιαφέρει ποιος, χαίρομαι απλά που υπάρχει.

Δεν θα ψάξω σήμερα πολύ να βρω χαμένα χαμόγελα, έχω δικιά μου μουσική, μια χαρά ηχεί στα αυτιά μου. Κοιτάζω εύκολα πέρα από την ομίχλη, την διαπερνώ σαν να μην υπάρχει καθόλου, ρίχνω κλεφτές ματιές σε ένα λαμπρό μέλλον. Παίρνω κουράγιο, ίσως να ναι και δικό μου!

Αν πάλι κάποιος ή κάτι πέρα μακριά, κρυμμένο μες’ στο άπειρο ειρωνικά μειδιάσει, εγώ σήμερα δεν σκιάζομαι. Αν ήταν τώρα εδώ μπροστά, κορδωμένος θα του έλεγα “πέρνα αύριο πάλι”.