Υπάρχουν happy endings; Ρομάντζα αληθινά να μελώσουν την ζωούλα μας μήπως; Τόσες ταινίες έχουν γυριστεί επί του θέματος, δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι αλήθεια. Σίγουρα έτσι θα είναι φίλε μου. Δεν είναι δυνατόν να έχω πάλι μαλώσει μαζί της, σκέφτομαι. Την μια ψηλά στα σύννεφα, την άλλη χάμω στην λάσπη. Ρε μπαγάσα έρωτα, με κούρασες μεγάλε.
Η Μελίνα Μερκούρη το είχε πει καλύτερα, ” Στον έρωτα έχεις ένα χτυποκάρδι κάθε φορά που θα τον δεις – ζηλεύεις απίστευτα, θέλεις να καταναλώνει όλο τον καιρό του και την σκέψη του σε σένα. Με την πάροδο των χρόνων, υπομένεις τα ελαττώματα του άλλου. Βάζεις νερό στο κρασί σου. Γιατί έρχεται η τρελή αγάπη. Με την τρελή αγάπη έρχεται η κατανόηση. Με την αγάπη κατανόησα ότι δικαιούτε κάθε άνθρωπος μια γωνιά δική του, όταν χρειάζεται την απομόνωση του.”
Ζήλεψα και ζηλεύω ακόμα κάπου, κάπου και η καρδιά μου αναπηδά σαν την βλέπω να χαμογελά. Το χαμόγελο της είναι ακόμα η αδυναμία μου. Χρόνο άπειρο για την πάρτη της έφαγα και θα φάω ακόμα. Από ελαττώματα μπούχτισα, δικά μου, δικά της. Όσο για το κρασάκι μου, ε αυτό πια νέρωσε από καιρό, τόσο που τώρα πια σαν το γεύομαι δεν με μεθάει. Ίσα, ίσα που μου κάνει κεφάλι, μετά πάει πέρασε. Το θέμα όμως είναι που σταματάς; Που λες μέχρι εδώ ήταν δεν πάει άλλο; Φταίει η αγάπη άραγε που μας κρατά ακόμα κοντά ή μια αρρωστημένη συνήθεια που τυλίγεται με το άθλιο πέπλο του φόβου;
Μακάρι να μην είναι ο φόβος, ιδιαίτερα αυτός. Φόβος να μην μείνεις μόνος, φόβος να μιλήσεις για αλήθειες δικές σας. Φόβος αν φωλιάσει μέσα μου, το ξέρω θα με σαπίσει. Μόνο την γωνιά μου έχω ακόμα και θα την άφηνα και αυτή άμα το ζητούσε, μήπως τότε η δική της έπαυε να ναι τόσο σκοτεινή, τόσο απόμακρη και στοιχειωμένη.
Για εμάς λοιπόν δεν έχει happy ending; Ρε μπας και ήρθε μόνο το ending;
