μην ενοχλείτε

 

Αφήνω την μουσική να εισχωρήσει στα αυτιά μου και από εκεί κατευθείαν σε όλες τις νευρικές απολήξεις του εγκεφάλου μου. Φυγή μετά μουσικής που λένε, από τι σκέφτομαι;

Προχθές βρέθηκα στον σταθμό των ΚΤΕΛ, καθόμουν στον χώρο αναμονής απέναντι από τα εκδοτήρια εισιτηρίων. Ήταν βράδυ πια και έξω η αφιλόξενη υγρασία δεν άφηνε γωνιά ζεστή για τους ανθρώπους, ειδικά για τους πεσόντες, τους άτυχους, τους τρελούς. Στα απέναντι καθίσματα ένας συνάνθρωπος τραγουδούσε φωναχτά, θα ήταν στα πενήντα του κοντά, ίσως και πιο νέος. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά, η ζωή στον δρόμο φθείρει, χαράζει πιο εύκολα την σάρκα μαζί και την ψυχή. Ένα λερωμένο χακί τζάκετ ριγμένο στους ώμους τους παλιούς, τζιν φθαρμένο λερωμένο από χρώμα και σκόνη σαν αυτήν που βρίσκεις στα γιαπιά και ένα παλιό τζόκεϊ. Στολή για τον άστεγο μεσήλικα, στα σίγουρα μήνες πολλούς μαζί του. Μια σακουλίτσα κίτρινη πλάι του και δυο κουτάκια τελειωμένης μπύρας. Έπινε μια, δυο γουλιές και μετά το τραγούδι μονολογούσε, έλεγε για πολλά, σαν να είχε κάποιον απέναντι του έδινε συμβουλές, μια παύση και πάλι συνέχιζε. Το σώμα του κυρτό, τα πόδια το ένα πάνω στο άλλο απλωμένα μπας και νιώσει πιο άνετα. Δεν πείραζε κανέναν, ούτε έβριζε, ούτε προκαλούσε, μόνο συνέχιζε να πίνει και να μονολογά.

Είκοσι λεπτά μετά κάποιος τον πλησιάζει, στέκεται από πάνω του αυστηρός. Τον γνωρίζει, σαν να του λέει να φύγει, θα τον έχει ξαναδεί εκεί πέρα.

- “Δεν πρέπει να πίνεις και να έρχεσαι εδώ πέρα” επιμένει.

- “Που να πάω, έξω έχει κρύο, δεν πειράζω κανέναν εδώ στην γωνιά που κάθομαι. Εσύ καλό παιδί είσαι, κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό”

Κάτι του ξαναείπε ο άλλος, για δουλειά λέει, να πάει σπίτι του στην γυναίκα του λέει, να σταματήσει να πίνει λέει. Πολλά λέει ο “κύριος” το καλό παιδί, αλλά εντέλει τον σηκώνει και περπατούν μαζί προς την άλλη πλευρά. Η σκηνή έληξε, ο γέρο τρελός απομακρύνθηκε και εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε ήσυχοι να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.

Γυρίζω πλευρό και κάνω πως κοιμάμαι και εγώ. 

μικρή σκούρα αμαρτία

 

Περπατώ στην μεγάλη Αλεξάνδρου, γοργό βήμα, όχι γιατί βιάζομαι αλλά γιατί πάντα κάνω μεγάλα βήματα, σχεδόν δρασκελιές. Όταν βολτάρω με την κοπελιά μου φωνάζει, «μην πας τόσο γρήγορα», που να με φτάσει, δυο μέτρα πόδι βλέπεται. Εκτός όταν βιάζεται εκείνη για κάποιο λόγο, μπαίνει στην πρίζα και τότε βλέπεις μια γαζελίτσα με κόκκινο τρίχωμα να ελίσσεται μέσα και δίπλα από τους περαστικούς, με αποφασιστικό βλέμμα ίσια μπροστά και εγώ από πίσω να τρέχω να την φτάσω (τζάμπα το 2μετρο πόδι). Σαν να κυνηγάει κάποιον με μανία βρε αδερφέ, σαν να έχει κλειδώσει εχθρικό μαχητικό στο στόχαστρο της. Που να την προλάβεις, τρέχεις!

Κόσμος πάει στην δουλειά του, φωνακλάδικα αντράκια σβουρίζουν τον σχολικό σάκο μέχρι το φροντιστήριο, κοπελίτσες τώρα το πρωί πρόχειρα ντυμένες προχωράνε σε ομάδες των 3-4, που και που κρατιούνται χέρι, χέρι.

Κίνηση πολύ, κόρνες και 1000 οχήματα σε ένα δρόμο που ασφυκτιά από τα παρκαρισμένα, κάδοι με σκουπίδια ξέχειλα, ολόγυρα να παρκάρουν στο ζωτικό πεζοδρόμιο. Δύο άνθρωποι αντικριστά δεν χωράνε, μέσα σε όλα αυτά βλέπεις και μερικά δεντράκια. Πιο πάνω δυο πορτοκαλιές φορτωμένες, τι περίεργα όμορφη αντίθεση μέσα στο βρόμικο τσιμέντο, μια πιτσιλιά χρώμα και δέκα μόρια άρωμα.

Κρύο, υγρασία και εγώ από μέσα μου χαμογελώ. Σαν φτάσω στο γραφείο, έχω μια κατακόκκινη espresso μηχανή που περιμένει να μου φτιάξει την διάθεση. Ο καφές είναι ο εθισμός μου, το τσιγάρο το απεχθάνομαι, το αλκοόλ δεν είναι φίλος, ο espresso όμως… Μικρές ζεστές γουλιές από ένα stretto (κοντός) με άφθονη κρέμα η αδυναμία μου, καφετιά χρυσήζουσα αμαρτία στέκεται ατάραχη στο πορσελάνινο φλυτζανάκι, επαρκώς χλιαρό αλλά όχι καυτό. Παχύ κρεμώδες αφρόγαλα, κατάλευκο στολίζει τον cappuccino μου, όταν θέλω να μετρήσω αργά τις γουλιές μου δεν υπάρχει καλύτερος φίλος.

Τον ετοιμάζω προσεκτικά με το πάσο μου, πρώτη κίνηση με το που μπαίνω στο γραφείο ανοίγω το μαγικό κουτί, το αφήνω να ζεσταθεί καλά καλά, μαζί με τα φλυτζανάκια μου. Ενώ περιμένω χαζεύω τις καμπύλες της, μαζί με τα λαμπιόνια της είναι το fetix μου. Σκίζω προσεχτικά το φακελάκι, ο illy ξεπροβάλει και εγώ το φέρνω στην μύτη μου για να πάρω την πρώτη δόση. Όταν δε όλα είναι έτοιμα και βλέπω το πολύτιμο υγρό να ρέει, το άρωμα προετοιμάζει τον εγκέφαλο για τα επόμενα 5 λεπτά απόλαυσης.

Πέντε λεπτά μόνο, ίσως και λιγότερο. Μα γιατί όλες οι γλυκές μικρές & μεγάλες απολαύσεις σε αυτό το φθαρτό χρονικό σταθερό κρατάνε τόσο , μα τόσο λίγο ;

ζητείται τρελός

Είναι δύσκολο να κρατήσεις φιλίες, το έμαθα αυτό τα τελευταία χρόνια. Δύσκολο επίσης να κρατήσεις συνεργασίες που είναι και φιλίες μαζί. Συνήθως ξεκινούν υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις, με κοινούς στόχους και όνειρα, με ατέλειωτο δημιουργικό χαβαλέ σε ένα μικρό δωματιάκι, στο στρατώνα κάτι υγρές παγωμένες βραδιές και το “γερμανικό” να σε κρατάει ξύπνιο, αλλά πάντα μια σκέψη εκεί να σε ζεσταίνει.

Οι φιλίες τελικά δεν κρατάν πάντα και αν κρατούν αλλάζουν και ενώ κάποιες με τον χρόνο γίνονται όλο και καλύτερες, πιο ουσιαστικές, κάποιες άλλες απλά στεγνώνουν, μουχλιάζουν. Πως είναι το ψωμί άμα το αφήσεις στη ψωμιέρα για καμιά βδομαδούλα, έτσι και αυτές μπαγιατεύουν και όσο απαραίτητο και αν είναι το ψωμάκι για να ζήσεις, το πετάς τελικά και παίρνεις άλλο…

Είναι δύσκολο πολύ λοιπόν να συμβιώνεις, να μοιράζεσαι, να στερείσαι και να στερείς. Ειδικά όταν αντιλαμβάνεσαι το τελευταίο αλλά δεν λες να αλλάξεις. Που να αφήσεις στην άκρη ένα τσουβάλι εγωισμό και δέκα κιλά ψωροπερηφάνια. Πως να ανοίξεις το στόμα σου, όταν για το μόνο που έχεις να πεις είναι ο εαυτός σου, άντε και για την ανείπωτη αδικία που διαπράχθηκε εις βάρος σου.

Ά ρε “εαυτούληδες” που είμαστε οι πολλοί, μια χούφτα οι άλλοι. Που να ακουστούν, πως να φέρουν την άνοιξη, τι σκατά να αλλάξει σε αυτήν την άψυχη πια πόλη, όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε πουλήσει ψυχή και σώματι για μια HDTV και μια θέση για πάρκινγκ. Τι περιμένουμε να αλλάξει πραγματικά σε αυτήν την χώρα, στον κόσμο ολάκερο που του φάγαμε και αυτού τα σωθικά και θα πιούμε μέχρι και το μεδούλι.

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει διαφορετικό, καλύτερο και είμαι; Γιατί πρέπει να δέχομαι τα πράγματα ως έχουν, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να τα αλλάξω;

Όχι, δεν είναι όλα τα παραπάνω φιλοσοφικά ερωτήματα ενός ταλαιπωρημένου μυαλού. Μάλλον απόγνωση μιας βασανισμένης ψυχής, σκοτεινής και απόμακρης, γεμάτη μυστικά και γρίφους.

Ποιος θα είναι αλήθεια ο “τρελός” που θα με καταλάβει. Που είστε εσείς οι σκοτεινές, ταλαίπωρες ψυχές μήπως και κάνουμε παρέα…