Θεσσαλονίκη – Ξάνθη, σε δύο ωρίτσες. Όχι με κανένα διάβολο της ασφάλτου, απαστράπτον εργαλείο ακριβείας που αψηφά την βαρύτητα και τις στροφάρες των 150+ στα νέα κομμάτια της Εγνατίας, αλλά με το ταπεινό μου μονοκύλινδρο φορτωμένο και δικάβαλλο και εμένα χαλαρό να ρεμβάζω.
Καλή άσφαλτος για 100 ολόκληρα χιλιόμετρα, πλατιές λωρίδες για να καρφώσεις το γκάζι στο τέρμα και να φωνάζεις “Geronimo” !!! Αυτά βέβαια για τους λαλημένους γκαζοφωνιάδες, με τα πυραυλάκια των 100++ αλογάτων, που έβαλαν στοίχημα να πιουν καφεδάκι σε μια ωρίτσα στο “Κυβερνείο” στην Ξάνθη, με την νέα γκομενίτσα από το φρέσκο τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος.
Καλή φάση, δεν λέω. Ειδικά αν έχεις και το καυτό γκομενάκι να σε περιμένει, αλλά κυρίως το εργαλείο του “Ghost Rider”, αυτό που βάζει φωτιά στους δρόμους λέμε. Για εμένα όμως τέρμα οι ευθείες, βαρετή διαδρομή αγαπητοί μου, κοιμάσαι στο τιμόνι με 130 στο κοντέρ, χώρια που χάνεις όλη την γλύκα της παλιάς διαδρομής. Πάει η Βόλβη με την μαγευτική θέα, παν τα Τέμπη μετά από την Ρεντίνα, πάει και η Θάλασσα που σε συντρόφευε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Στάση για καφεδάκι που να κάνεις, το μάτι σου που θα το αφήσεις να ξεκουραστεί;
Το πήρα απόφαση λοιπόν, το επόμενο ταξιδάκι θα γίνει από τον παλιό δρόμο, μέσα από όλα τα χωριά και τις πόλεις, να βλέπω και να ακούω ανθρώπους, δέντρα, πουλιά, κλειστές στροφές και κακό οδόστρωμα. Τουλάχιστον δεν θα βαρεθεί ο Πήγασος, εγώ μπορεί να φτάσω πιο αργά στο προορισμό μου, αλλά στα σίγουρα με ένα μεγάλο πλατύ χαμόγελο ζωγραφισμένο στην ολόφωτη μου φάτσα !
