μικρές, γλυκές ώρες

Τηλέφωνο δεν χτυπά σήμερα και εγώ πραγματικά το απολαμβάνω, ησυχία, καλή μου φίλη εσύ. Μπορώ επιτέλους να ακούσω τις σκέψεις μου, να απολαύσω λίγο προσωπικό χρόνο σε ώρα που δεν θα έπρεπε. Τώρα που το σκέφτομαι εγώ ορίζω πλέον τα «πρέπει μου» και τα «δεν πρέπει μου». Αλήθεια είναι, εδώ και δύο χρόνια περίπου έχω αυτό το προνόμιο, να διευθετώ τον χρόνο μου σε δικά μου πολύχρωμα κομματάκια, με δική τους ιδιαίτερη σημασία.

Σήμερα ας πούμε αποφάσισα να μην δουλέψω, τουλάχιστον όχι για τους πελάτες μου. Σήμερα «δουλεύω» για μένα, για την γαλήνη του μυαλού μου, ξεκουράζω τα αυτιά μου με μελωδίες που γουστάρω, αφήνω τεμπέλικα, πράγματα αραδιασμένα αριστερά δεξιά, δεν θα τα μαζέψω, άστα εκεί να πιάνουν τον μικροχώρο τους στον μικρόκοσμο μου.

Σήμερα λοιπόν η μέρα μου έχει χρώμα βαθύ μπλε, το βραδάκι θα πάρει μια μωβιά απόχρωση, θα στάξω δυο τρεις σταγόνες από εκείνο το πορφυρό ιριδίζον βαζάκι που έχω καβάτζα και θα την αλλάξω.

Είμαι τυχερός το ξέρω, δούλος μόνο της συνείδησης μου, νομίζω πως έχω αρκετή από αυτή. Κάπου, κάπου όμως, την αφήνω στην άκρη, δεν θέλω δα να με τρελάνει, τουλάχιστον όχι σήμερα, όχι τώρα.

Γλυκό το φως μεσημεριού, περνά σκυφτό κάτω από το μισόκλειστο στόρι, το αφήνω επίτηδες να μου χαϊδεύει την πλάτη, τέτοιες μικρές γλυκές ώρες είναι μόνο δικές μου.

Λύπη άλλη δεν χωράω

Μαζεύω τις σκέψεις μου από το ξύλινο δάπεδο, το κοιτάω εδώ και πολύ ώρα, τόσος πόνος από που ήρθε; Περνάν οι ώρες πρώτα αργά, βασανιστικά, μετά τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα μέχρι που έπεσε το σκοτάδι. Ακούω την καρδιά μου που αλλάζει συνεχώς ρυθμό, ρετάρει στα σίγουρα. Σηκώνω την ένταση στο «Svefn-g-englar» μήπως και κρύψει τον φόβο μου, ελπίζω να χαθώ μέσα στις νότες, το κορμί μου είναι βαρύ γαμώτο, κουνιέμαι με το ζόρι, ακουμπάω ξανά το κεφάλι πίσω στην καρέκλα, κλείνω τώρα τα μάτια, τίποτα.

Ένα παράπονο με γεμίζει, στάλα, στάλα, το νιώθω να ξεχειλίζει. Που να βρεις παρηγοριά τέτοιες ώρες, η ένταση μουδιάζει το κορμί μου και τα λόγια ακόμα αχνά ηχούν στα αυτιά μου.

Λόγια που ειπώθηκαν πολλές φορές, τόσες που έχασα το μέτρημα, που κούρασα την γλώσσα, δεν θέλω να μιλάω άλλο, φτάνει μωρέ, ποιος θα την καταλάβει αν όχι εγώ, ποιος θα με καταλάβει αν όχι αυτή;

Κοριτσάκι μου κουράστηκα, κουράστηκες και εσύ στα σίγουρα, κρίμα που δεν μπορώ να σου δείξω τον δρόμο, κρίμα που δεν είμαι τελικά άτρωτος από δάκρυα, απότομες παγωμένες φωνές και κοφτά βλέμματα. Κρίμα που νιώθω άδειος κάτι τέτοιες στιγμές, στεγνός από όνειρα, σαν να τα βλέπω και αυτά να χάνονται βαθιά μέσα στις φοβισμένες καρδιές μας.

Πρέπει να πάψω τώρα να σκέφτομαι, θα αφήσω την κούραση να με πλακώσει, δεν θέλω τώρα τίποτα άλλο, μόνο να κοιμηθώ, έναν βαρύ ύπνο δίχως όνειρα, δίχως αστέρια, να βουλιάξω στο μαύρο και όταν ξυπνήσω να χαμογελάω, όχι από ευτυχία αλλά από μια γλυκιά σωτήρια λήθη. Ανέμελος χαζούλιακας, σκοτούρες άλλες δεν θέλω πια…

περασμένες 12

Η νύχτα προχώρησε και εγώ έχω γλαρώσει. Τα μάτια δεν βαστάνε άλλο την κούραση της οθόνης, αλλά εγώ απελπισμένα ψάχνω λίγη χαμένη μαγεία σε παλιά μουσικά κομμάτια. Το μυαλό άρχισε να κολλάει, τα χέρια βαριά, ο σβέρκος πιασμένος από ώρες, αναρωτιέμαι γιατί γράφω, αν έχω κάτι να πω…
Θα ναι γλυκός ο ύπνος ή περίχαρος διαβολάκος ;
Ας πάρει μαζί με την κούραση και λίγο από την σκόνη στα βλέφαρα μου, λίγο από το άγχος της ημέρας που ξημερώνει πάντα ίδια τις τελευταίες 2 εβδομάδες, να μου φέρει και κάνα μικρό αμαρτωλό όνειρο, να βουτήξω και εγώ τα δάχτυλα μου. Σαν γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι, που έκανε τότε η μαμά μου…

Η αρχή του τέλους

Πέρασε από πάνω μας σαν αρχέγονος δαίμονας από τα βάθη της κόλασης. Έκαψε μαζί με δέντρα ανθρώπους, ζώα, σπίτια, αλλά κυρίως όνειρα. Όνειρα που βγήκαν βαθιά μέσα από το στομάχι, όταν αυτό έμενε άδειο καθημερινά, όταν έσφιγγε και μετά γινόταν κόμπος και αυτός ανέβαινε ψηλά στον λαιμό…

Οργίζομαι για την καλή μου τύχη, που δεν είμαι εγώ ένας από αυτούς τους “καμένους”, οργίζομαι με τον εαυτό μου που έμεινα σιωπηλός θεατής, που περνούσα καλά ενώ απέναντι καίγονταν τα πάντα, στάχτη μαύρη γέμισε ουρανό και γη.

Ντρέπομαι ειλικρινά που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι που ανήκω στην ανθρώπινη φυλή, καταριέμαι την στιγμή που γίναμε όλοι αδιάφοροι, “εαυτούληδες”, σάπια κουφάρια που αναδύουν αβάσταχτη μπόχα, μιαρή…

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.