Εγώ και το κορίτσι μου…ίσως τελικά να αγαπάει ό ένας τον άλλο περισσότερο από όσο η μίζερη ρουτίνα και τα βρομερά της ρούχα μας αφήνουν να πιστεύουμε. Μπορεί να δαγκώνει η ζήλια, μπορεί εύκολα να κλείνουμε την πόρτα στο μικρό μαύρο δωμάτιο μας και να σκούζουμε σε μια γωνιά, αλλά υπάρχει και ο ήλιος. Πόσο ωραίος είναι κάτι τέτοιες ανάλαφρες μυρωδάτες μέρες, υπάρχουν τα χαμόγελα των φίλων, οι βόλτες με την μηχανή, ο έρωτας… Αχ αυτός ο πορφυρός θεός, μας σκλαβώνει όλους.